18/1/2026: Ο Εργκίν Αταμάν εξαπέλυσε… μύδρους μετά τη ζόρικη επικράτηση του δίχως Κέντρικ Ναν Παναθηναϊκού στην Πυλαία απέναντι στον ΠΑΟΚ. «Χρειαζόμαστε τους παίκτες που έλειψαν, αλλά κάποιοι όταν παίζουν έτσι, δεν αξίζουν να παίζουν στην ομάδα μου και στο σύστημα μου, σε μια μεγάλη ομάδα», είπε. Οι ψίθυροι για τα πρόσωπα πίσω από τις «αιχμηρές» λέξεις του Τούρκου τεχνικού, περιλάμβαναν και τον Βασίλη Τολιόπουλο. Είναι από εκείνους που «κρέμμασε στα μανταλάκια;»
20/1/2026: Ο Εργκίν Αταμάν «έσπασε τα τετριμμένα» των προηγούμενων εβδομάδων και «φωτογράφισε» εκείνους με τους οποίος αισθάνεται δυσαρεστημένος. Ο «Pistobilly» όπως τον φώναξε ο Χουάντσο και είναι το προσωνύμιο του Τολιόπουλου στις τάξεις των «πράσινων» αποδυτηρίων, είχε κερδίσει – ένεκα και των συνθηκών – χώρο στο ροτέισον. Η πρώτη αλλαγή.
Εκτελεστικά στην πρώτη του παρουσία στο παρκέ δεν πήρε φωτιά, έδειξε όπως σωματικά και πνευματικά έτοιμος για την στιγμή του. Για να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Και στην τρίτη περίοδο ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Μέσα σε περίπου 5′, ο Βασίλης Τολιόπουλος ντύθηκε Κέντρικ Ναν. Έβαλε 16 πόντους και έγινε η μπασκετική φιγούρα των τελευταίων ωρών. Μία λέξη ακολουθεί. Δικαίωση.
Ένας γάμος που ήθελαν και οι δύο
Ο Άρης αποδείχθηκε το ιδανικό σκαλοπάτι για τον Βασίλη Τολιόπουλο. Ένα περιβάλλον στο οποίο βγήκε μπροστά και έδειξε ικανός πως μπορεί και καλύτερα. Δύναται να σταθεί και στις μεγαλύτερες σκηνές, τις πιο πολυσυζητημένες.
«Μέχρι τα 27 μου δεν είχα παίξει το μπάσκετ που ήθελα η αλήθεια είναι. Μέχρι να πάω στον Άρη και να μπορέσω να αποδείξω κάποια πράγματα. Έχω παλέψει πάρα πολύ με το μυαλό μου όλα αυτά τα χρόνια μέχρι 27 χρονών γιατί πραγματικά πίστευα στον εαυτό μου ότι αξίζω να παίζω κάπου παραπάνω αλλά δεν έβγαινε αυτό προς τα έξω οπότε έχεις πάρα πολλούς δαίμονες εκείνη τη στιγμή στο μυαλό σου που πρέπει να παλέψεις και να τους καταπολεμήσεις», τόνισε στη κάμερα της NOVA με περίσσεια ειλικρίνεια.
Οι εμφανίσεις με τους Θεσσαλονικείς, η Εθνική ομάδα και η αυθόρμητη σύγκριση στην οποία μπήκε όταν είδε ότι αυτό που ονειρεύεται δεν απέχει και τόσο από την πραγματικότητα, έδωσαν στον Τολιόπουλο την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν. Ηγέτης σε μία μεγάλη και ιστορική ομάδα που είχε όμως με τα τότε δεδομένα «ταβάνι» και εν πολλοίς το είχε πιάσει, Έλληνας στην πιο μεστή και ώριμη ηλικία. Η μεταγραφή ήταν θέμα χρόνου.
Για όσους προτρέχουν (αγαπημένο σπορ), ο πρότερος βίος του «Τολιό» τον έφερνε προ των πυλών του Λιμανιού. Ούτε καπνός όμως υπήρχε ούτε φωτιά. Ο Παναθηναϊκός μαθαίνοντας τις σκέψεις του Ιωάννη Παπαπέτρου για πρόωρη (;) απόσυρση αλλά και βλέποντας τον Τολιόπουλο ως ευκαιρία, επίσπευσε τις διαδικασίες για την τόνωση του ελληνικού στοιχείου. Οι επιλογές που όντως άξιζαν δεν ήταν και τόσες πολλές.
Με τον άμεσο ανταγωνιστή στο παιχνίδι, δεν άφησε τον χρόνο να περάσει. Οι «πράσινοι» δεν χρονοτρίβησαν. Η πλευρά του Παναθηναϊκού με την σύμφωνη γνώμη και το πράσινο φως του Εργκίν Αταμάν όχι μόνο πλησίασαν την πλευρά του Βασίλη Τολιόπουλου ξεκαθαρίζοντας πως έχουν την πρόθεση να πληρώσουν και το buyout του Άρη αλλά συμφώνησαν και μαζί του πριν καλά καλά βγει ο χειμώνας.
Το δέλεαρ της επιστροφής στην Ευρωλίγκα και της μετακίνησης σε μια ομάδα που διεκδικεί κάθε λογής τρόπαια, ήταν από μόνο του μεγάλο. Αυτό ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο με την στάση του Παναθηναϊκού και την ξεκάθαρη επιθυμία για συνεργασία όπως φυσικά και την οικονομική εκτόξευση (500 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο). Σημαντικός παράγοντας στο δίχως δεύτερη σκέψη «ναι», ήταν και η εξασφαλισμένη χρονική διάρκεια (κλειστό τριετές) του συμβολαίου του.
Όλο το παραπάνω πακέτο με τον Βασίλη Τολιόπουλο στα καλύτερά του και περιμένοντας το πρώτο του παιδί, ήταν κάτι παραπάνω από ελκυστικό για τον ίδιο. Ούτως οι άλλως η απέναντι πλευρά δεν μπήκε ποτέ γερά στο παιχνίδι της απόκτησής του παρά τα όσα γράφτηκαν και ακούστηκαν. Δεν συνέβη κάποιο πόκερ, με τον ίδιο τον παίκτη να είναι πιο ζεστός όπως και να έχει στην προοπτική του Παναθηναϊκού αφού αισθάνεται πως δεν έλαχε στο Λιμάνι της εμπιστοσύνης που θα ήθελε και άξιζε (σεζόν 2015-18, 15 συμμετοχές όλες κι όλες στην Ευρωλίγκα).
Συνεπώς το επόμενο κεφάλαιο έκλεισε από νωρίς, όπως σας είχε ενημερώσει πρώτο και το Ole.gr, παρότι άργησε να «φουντώσει» και φυσικά να ανακοινωθεί. Ο Τολιόπουλος ήταν παίκτης του Άρη που είχε στόχους και ήθελε πάση θυσία να μείνει προσηλωμένος στον πάλαι ποτέ «Αυτοκράτορα» μέχρι το τέλος των αγωνιστικών υποχρεώσεων, πριν κάνει το άλμα.
To mea culpa του Αταμάν
«Αν δεν κοιτάζεις εκεί που θέλεις να φτάσεις, θα φτάσεις εκεί που κοιτάζεις», ισχυρίζεται συχνά πυκνά ο σοφός λαός με τις ρήσεις και τις παροιμίες του. Πόσο εύστοχη η φράση αυτή.
Το ταλέντο και οι δυνατότητες ήταν πάντα εκεί για τον Βασίλη Τολιόπουλο. Έπρεπε να φτάσει όμως κοντά στα 30 και να δει το «τρένο» της παρουσίας σε ελίτ επίπεδο να φεύγει από την αποβάθρα, για να βγάλει στο παρκέ αυτά που μπορεί να κάνει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε;
Το γεμάτο αγώνες καλεντάρι έχει οδηγήσει τις ομάδες και τους «τιμονιέρηδες» αυτών σε μεγάλα ρόστερ. Στην γλώσσα των προπονητών υπάρχει μία κοινή παραδοχή. «Πάντοτε ο καλύτερος παίκτης είναι αυτός που δεν παίζει.» Μέχρι την 23η αγωνιστική της κανονικής διάρκειας, σε αυτό το κάδρο περισσότερο από κάθε άλλον ήταν ο Βασίλης Τολιόπουλος για τον Παναθηναϊκό. Δύο συμμετοχές όλες κι όλες στην Ευρωλίγκα σε 14′, λιγότερο από 16′ κατά μέσο όρο σε 11 αγώνες πρωταθλήματος.
Ο Εργκίν Αταμάν έπρεπε να αλλάξει μυαλά – και σύστημα – για να εμπιστευθεί τον Βασίλη Τολιόπουλο. Και εκείνος ήταν σαν έτοιμος από καιρό. Αυτή τη φορά δεν θα άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμένη.
