Μόνο απλή υπόθεση για ήταν για τον Ολυμπιακό η επιστροφή στον ευρωπαϊκό θρόνο αφού έπρεπε να περάσει από… χίλια κύμματα, κυρίως εσωτερικά, για να καταφέρει να φτάσει στην κατάκτηση του 4ου Champions League.
Μία εβδομάδα πέρασε απ’ όταν οι… γοργόνες του Γιώργου Ντόσκα, δεν παράτησαν το παιχνίδι με τη Φερεντσβάρος και ήταν αυτές που είχαν τον τελευταίο λόγο.
Σε ένα αρκετά μοιρασμένο Final Four πριν την έναρξή του, ο νεανικός Ολυμπιακός με το κυρίαρχο ελληνικό στοιχείο τα κατάφερε και επέστρεψε με την κούπα στον Πειραιά. Εγχείρημα που βάσει δυναμικής έμοιαζε στόχος εφικτός – και διακαής πόθος επίσης – και τους προηγούμενους μήνες. Παρόλα αυτά αν δεν είχε παρθεί μία απόφαση… σταθμός. Δεν θα είχε το ευτυχές αποτέλεσμα. Η ιστορία βέβαια δεν γράφεται με «αν» και υποθέσεις αλλά με πράξεις.
Ο Ολυμπιακός διέθετε εξ’ αρχής το έμψυχο δυναμικό, τις προσδοκίες και τις φιλοδοξίες για να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Πλην όμως μέσα στο Γενάρη ήρθε μία απόφαση που έμοιαζε ως… κεναυρός εν αιθρία στους γύρω, όχι όμως στους «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ».
Ο Μιχάλης Κουντούρης πήρε την απόφαση να αντικαταστήσει τον Δημήτρη Κραβαρίτη που είχε διατηρήσει την ομάδα σε πολύ υψηλό επίπεδο, διεκδικήτρια της κορυφής της Ευρώπης ακόμα και στην… αλλαγή φρουράς, με ένα παιδί του συλλόγου επίσης. Στρατιώτη, ικανό προπονητή και άνθρωπο ειδικών συνθηκών.
Ο Γιώργος Ντόσκας μετά την περσινή ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας των αντρών προς το τέλος της περιόδου και πριν τα playoffs, αποδέχθηκε άμεσα την πρό(σ)κληση. Και εστίασε ευθύς εξ’ αρχής στον τομέα της ψυχολογίας.
Πολύ σημαντικού παράγοντα στον (επαγγελματικό) αθλητισμό, πολλώ δε μάλλον σε επίπεδο γυναικών λόγω ψυχοσύνθεσης. Ο ήπιος χαρακτήρας του Χιώτη πρώην πολίστα ήρθε και κόλλησε με την ηρεμία και την εμπιστοσύνη που ζητούσαν οι αθλήτριές του για να αποδώσουν στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους.
Ο διακόπτης – που δεν είχε γίνει αγωνιστικά ορατός αφού ο Ολυμπιακός κάλπαζε όπως και να ‘χει αν και έχασε τον τίτλο του πρωταθλητή πέρυσι το καλοκαίρι – είχε γυρίσει. Μία απόφαση… δικαίωση για όλο το τμήμα.
Ο Γιώργος Ντόσκας εμπιστεύθηκε τις ούτως ή άλλως υψηλού επιπέδου και ικανοτήτων αθλήτριες που βρήκε στον Πειραιά, επένδυσε στον τομέα της ψυχολογίας και εκείνες τον έβγαλαν ασπροπρόσωπο. Και εκείνος με τη σειρά του τον πρόεδρο του Ερασιτέχνη που άκουσε, επενέβη «χειρουργικά» και ιδού τα αποτελέσματα.
