Συνέντευξη στον Διονύση Καλαϊζή
Καλοκαίρι 1987 στην Αθήνα και το ΟΑΚΑ. Ο ΟΦΗ «ψάχνει» την ισοφάριση κόντρα στον Ηρακλή στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Και εκεί έρχεται ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης.
Με τον «αγαπημένο του τρόπο». Δηλαδή, με μία κεφαλιά στέλνει την μπάλα στα δίχτυα κάνει το 1-1. Σκορ το οποίο οι δύο ομάδες «κουβάλησαν» μέχρι και το 120ο λεπτό.
Στα πέναλτι «μίλησε» ο Μύρων Σηφάκης απέκρουσε τις εκτελέσεις των Χρήστο Ζήφκα και Δημήτρη Αδάμου και «έδωσε» τον τίτλο στην ομάδα του!
Αυτό είναι και το μοναδικό τρόπαιο που έχει στο «παλμαρέ» του ο ΟΦΗ, μέχρι και σήμερα. Σε λίγες ώρες θα «κυνηγήσει» για τρίτη φορά, μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, ακόμα έναν τίτλο.
Αυτή τη φορά στον Βόλο απέναντι στον ΠΑΟΚ (25/04, 20:30)! Γι’ αυτό και το Ole.gr «εντόπισε» τον Γρηγόρη Χαραλαμπίδη και μίλησε μαζί του σε μία συζήτηση που «άγγιξε» τις 1.000 λέξεις.
Σε μία κουβέντα που είχε «μέσα» από τον τελικό του 1987, τον Βασίλη Χατζηπαναγή και μέχρι τη φετινή πορεία του ΟΦΗ!
Οι αναμνήσεις από τον τελικό του 1987
«Ήταν το 1987 με προπονητή του αείμνηστο τον Γκέραρντ. Για μένα, βέβαια, δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο, γιατί είχα παίξει και άλλους τελικούς με τον Παναθηναϊκό και είχαμε κερδίσει και το Κύπελλο και με σκόρερ εμένα, με τη Λάρισα.
Ήταν ένα μεγάλο γεγονός από την πλευρά ότι ο ΟΦΗ είναι μια επαρχιακή ομάδα και συνήθως οι επαρχιακές ομάδες δύσκολα πάνε σε τέτοια επίπεδα. Σε τελικό Κυπέλλου η Καστοριά, η Λάρισα και ο ΟΦΗ, αν θυμάμαι καλά. Βέβαια, πάρα πολύ παλιά, και η πατρίδα μου η Δράμα, και η Δόξα Δράμας είχε πάει τελικό.
Τότε, απέναντι σε έναν Ηρακλή, ο οποίος ήταν μία πάρα πολύ καλή ομάδα, εκείνο τον καιρό, με Χατζηπαναγή, με τον Κωφίδη, με τον Αδάμου, με τον Βακαλόπουλο, με τον Γκεοργκίεφ τερματοφύλακα, με πάρα πολύ καλούς παίκτες, έπαιζε πάρα πολύ καλό ποδόσφαιρο ο Ηρακλής. Φαβορί για μένα και για πολλούς, νομίζω ήταν ο Ηρακλής.
Προηγήθηκε ο Ηρακλής με τον Σάββα Κωφίδη, σοφάρισα εγώ 1-1, πήγαμε στη διαδικασία των πέναλτι και εκεί πήραμε το Κύπελλο.
Και ένα γεγονός είναι ότι τα γκολ τα βάλαμε εγώ, ο Τσινός και ο Παπαβασιλείου. Οι τρεις Γρηγόρηδες δηλαδή.
Ο Μύρων Σηφάκης, ο ήρωας του τελικού, απέκρουσε τα δύο πέναλτι. Του Ζήφκα και του Αδάμου, αν θυμάμαι καλά και πήραμε το Κύπελλο.
Ήταν μεγάλη, ήταν ιστορική στιγμή για τον ΟΦΗ. Έχει έναν τίτλο, και τώρα διεκδικεί και έναν δεύτερο».
Τι ήταν αυτό που «έδωσε» τον τίτλο στον ΟΦΗ
«Με τον αείμνηστο τον Γκέραρντ, είχαμε κάνει μια πάρα πολύ καλή ομάδα. Με πάρα πολύ καλούς παίκτες. Να θυμηθώ, ας πούμε, τον Τσινό, τον Ανδρεανίδη, τον Μιχαλίτσο.
Ο Περσίας, ο Παπαβασιλείου, ο Σαμαράς, ο Βλαστός, ο Γιάνγιανιν. Δηλαδή μιλάμε για πάρα πολύ καλή ομάδα.
Έπαιζε πάρα πολύ καλό ποδόσφαιρο ο ΟΦΗ. Απλά και ο Ηρακλής εκείνης της εποχής και αυτός έπαιζε καλό ποδόσφαιρο.
Είχαμε σωστή νοοτροπία και καλή ψυχολογία θα έλεγα και οικογενειακό κλίμα. Κάτι το οποίο όσο πάει αποσβένεται σιγά σιγά.
Με τους πολλούς ξένους παίκτες που έρχονται. Νομίζω ότι φεύγει αυτό σιγά-σιγά όσο φεύγει και το ελληνικό στοιχείο.
Για τον ΟΦΗ βέβαια δεν είναι έτσι. Ο ΟΦΗ, από ότι είδα και τις συνθέσεις, είναι από τις πιο ‘ελληνικές’ ομάδες.
Οπότε είναι καλό στοιχείο αυτό. Και οι ξένοι βοηθάνε το ποδόσφαιρο. Όμως, όταν παίζει ένας αμφιβόλω αξίας, ξένος, επειδή είναι ξένος, δεν παίζει αντίστοιχα ένας Έλληνας».
«Αυτά που έκανε ο Χατζηπαναγής είναι στο στυλ Μέσι και Μαραντόνα»
«Ο Χατζηπαναγής ήταν η κορυφή. Ήταν ένας άνθρωπος βιρτουόζος, όπως έχω πει, αδικημένος για μένα. Θα μπορούσε, δηλαδή, να κάνει πολύ μεγάλη καριέρα και σε ευρωπαϊκή ομάδα, πιστεύω.
Αλλά προερχόμενος τότε από τη Σοβιετική Ένωση, βέβαια, ελληνικής καταγωγής ο άνθρωπος, αδικήθηκε, εγώ πιστεύω, στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει καριέρα και στο εξωτερικό. Αυτά που έκανε, είναι στο στυλ του Μέσι, στο στυλ του Μαραντόνα.
Μπορεί να είναι λίγο υπερβολικό αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι. Γιατί οι άλλοι έκαναν αυτή την καριέρα την ευρωπαϊκή, την παγκόσμια, και ο Βασίλης έκανε την ελληνική καριέρα αυτή».
Ο ΟΦΗ, μετά την έλευση του Κόντη
«Στην αρχή δεν ξεκίνησε καλά. Όμως τα πράγματα άλλαξαν, από ένα σημείο και μετά, τώρα δεν ξέρω αν ήτανε συγκυριακό, με την έλευση του Χρήστου Κόντη.
Από εκεί και πέρα, η ομάδα πήρε έναν άλλο δρόμο, με άλλη νοοτροπία, με άλλη ψυχολογία. Πιστεύω ότι θα βοήθησε και η συμβολή του προπονητή.
Ίσως και η ομάδα δεν είχε βρει τα πατήματά της και με την έλευση του καινούργιου προπονητή, λίγο συγκυριακά άλλαξε αυτό, αλλά νομίζω ότι έχει ευθύνη και ο προπονητής».
Οι παίκτες που «ξεχωρίζουν» από τον ΟΦΗ
«Ο ΟΦΗ έχει καλούς παίκτες. Έχει και Έλληνες και ξένους, ο Νους, ο Σαλσέδο, ο Λαμπρόπουλος, κι αυτός με την εμπειρία του.
Ο Ανδρούτσος, ο Κωστούλας, ακόμα και τα νέα παιδιά που έρχονται από πίσω, ο Αποστολάκης, ο Θεοδοσουλάκης, αυτοί θα κάνουν καριέρα πιστεύω».
Η «ιδιαιτερότητα» του τελικού και το φαβορί
«Είναι καλό, αλλά ίσως και κακό, που ο ΠΑΟΚ τον τελευταίο έναν μήνα δεν είναι σε καλή κατάσταση και λόγω των 100 χρόνων, θα θέλει να συνδυάσει αυτή τη γιορτή με έναν τίτλο.
Οπότε πιστεύω ότι θα τονιστεί αυτό, από πλευράς των προπονητών και όλης της ομάδας. Δηλαδή: ‘πάρτε τον τίτλο να τελειώσουμε τη χρονιά’.
Οπότε θα έχουν ένα κίνητρο παραπάνω. Όμως, παραμένει ένα παιχνίδι. Μπορεί θεωρητικά και υποθετικά, μιλάω, να έχει 5-6 ευκαιρίες ο ΠΑΟΚ, να έχει δύο δοκάρια και να κάνει μια αντεπίθεση ο ΟΦΗ και να πάρει το παιχνίδι.
Αυτά στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να τα προϋπολογίσεις. Μπορεί να γίνει, το οτιδήποτε μπορεί να γίνει. Δίνω κάπως φαβορί, 60-40 περίπου τον ΠΑΟΚ, λόγω μιας διαφοράς, σαν μεγάλη ομάδα που είναι.
Και για μένα, ο ΟΦΗ, μετά τις μεγάλες ομάδες των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, είναι η πρώτη για μένα».
Τα δύο τρόπαια που «χάθηκαν
«Απέναντι ήταν ένας Ολυμπιακός, ο οποίος, όπως και να το κάνουμε, είναι μια ομάδα με περισσότερους παίκτες, με καλύτερο ρόστερ. Ακόμα και στο Κύπελλο, δεν είναι τόσο μεγάλη διαφορά, αλλά νομίζω έπαιξε ρόλο και το όνομά του.
Ο παίκτης όταν έχει απέναντι στον Ολυμπιακό ή την ΑΕΚ, αυτή τη στιγμή, ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση, ή τον ΠΑΟΚ λέει: ‘έχω απέναντι αυτή την ομάδα’».
