Συνέντευξη στον Διονύση Καλαϊζή
«Το Μουντιάλ… αλλιώς», μόλις έφτασε στις οθόνες σας! Το μεγάλο αφιέρωμα του Ole.gr για το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκίνησε.
Το πρώτο «παζλ» από τις συνεντεύξεις που έρχονται είναι για μία από τις «οικοδέσποινες» χώρες της διοργάνωσης.
Η αλήθεια είναι πως στις ΗΠΑ τα παλιότερα χρόνια το ποδόσφαιρο δεν ήταν τόσο «δημοφιλές». Παρ’ όλα αυτά, ο Φρανκ Κλόπας από όταν θυμάται τον εαυτό του είχε πάντα μία μπάλα δίπλα του.
Γεννήθηκε στην Αργολίδα, όμως, από την ηλικία των 8 ετών ταξίδεψε με τους δικούς του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Πολλά μπορεί να άλλαξαν στη ζωή του, αλλά ένα πράγμα έμενε «αναλλοίωτο» στον χρόνο: η αγάπη του για το ποδόσφαιρο.
Στα μέρη μας είναι γνωστός, χάρη στα όσα έκανε στην ΑΕΚ, καθώς το 1988 του δόθηκε η ευκαιρία να επιστρέψει στη χώρα που γεννήθηκε.
Εκείνος δεν το σκέφτηκε ούτε… δευτερόλεπτο και ακολούθησε μία 6ετία, με τρία πρωταθλήματα Ελλάδας, ένα Κύπελλο και μία συνεργασία με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.
Όμως, η «Ένωση» δεν ήταν ο μοναδικός του σταθμός στα μέρη μας, αφού έχει φορέσει επίσης και τη φανέλα του Απόλλωνα Σμύρνης.
Πλέον, τα χρόνια έχουν περάσει, αλλά ο Φρανκ Κλόπας παραμένει «ερωτευμένος» με τη «στρογγυλή θεά». Μπορεί να μην παίζει ο ίδιος αλλά έχει εργαστεί σε αρκετές ομάδες του MLS από διαφορετικά πόστα.
Τον τελευταίο καιρό είναι στη Σικάγο Φάιερ έχοντας γίνει από βοηθός προπονητή, μέχρι και αντιπρόεδρος του συλλόγου! Σε ένα κλαμπ, που είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί και με τον Γιώργο Κούτσια.
Όλα αυτά και άλλα πολλά συζητήθηκαν και θα αποτελέσουν την «αφετηρία» ενός μεγάλου αφιερώματος, που μόλις ξεκίνησε. Και τι καλύτερο, όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει παίξει στο Μουντιάλ!
«Γιατί να μην πάει μακριά αυτή ομάδα των ΗΠΑ;»
-Μουντιάλ στις ΗΠΑ, μετά από αρκετά χρόνια. Πώς το έχει «πάρει» ο κόσμος;
Ξέρετε, αυτό είναι πραγματικά κάτι ξεχωριστό. Είναι μόλις η δεύτερη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η πρώτη ήταν το 1994 και τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, επιστρέφουμε ως συνδιοργανωτές μαζί με τον Καναδά και το Μεξικό. Για όσους από εμάς ήμασταν μέρος εκείνης της πορείας το 1994, σημαίνει τα πάντα να βλέπουμε πόσο μακριά έχει φτάσει το ποδόσφαιρο σε αυτή τη χώρα. Τότε δεν υπήρχε καν επαγγελματικό πρωτάθλημα. Τώρα φιλοξενούμε ένα από τα μεγαλύτερα τουρνουά στην ιστορία σε 11 αμερικανικές πόλεις. Ο κόσμος το έχει υποδεχθεί εξαιρετικά καλά και, ειλικρινά, έτσι πρέπει. Τα γήπεδα είναι παγκόσμιας κλάσης, οι πόλεις είναι έτοιμες και ο ενθουσιασμός είναι πραγματικός».
-Οι ΗΠΑ έχουν σταθερή παρουσία, αλλά χωρίς να κάνουν το… βήμα παραπάνω. Πιστεύετε ήρθε η ώρα;
«Πιστεύω σε αυτή την ομάδα. Ο προπονητής Ποτσετίνο έχει ένα πολύ δυνατό σύνολο. Ο Πούλισικ, ο Τάιλερ Άνταμς, ο ΜακΚένι — είναι παίκτες που αγωνίζονται κάθε εβδομάδα στο υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη. Και οι μισοί από αυτούς ήταν ήδη στο Κατάρ το 2022, οπότε έχουν αυτή την εμπειρία. Το να παίζεις στην έδρα σου είναι τεράστιο πλεονέκτημα. Ξέρω πώς είναι αυτό. Το 1994 αντλούσαμε ενέργεια από τον αμερικανικό κόσμο και αυτό μας βοήθησε να περάσουμε από τη φάση των ομίλων. Αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει το ίδιο και, με το ταλέντο που διαθέτει σήμερα, μπορεί να πάει ακόμη πιο μακριά. Γιατί όχι;»
«Ισπανία και Γαλλία είναι οι επιλογές μου για τα φαβορί»
-Ποιες ομάδες πιστεύετε ότι είναι τα φαβορί;
«Πρέπει να κοιτάξετε πρώτα την Ισπανία. Είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης και διαθέτει εξαιρετικό νεανικό ταλέντο. Η Γαλλία είναι πάντα επικίνδυνη με τον Εμπαπέ. Η Αγγλία είναι πολύ σταθερή τα τελευταία χρόνια. Και φυσικά υπάρχουν η Βραζιλία, η Πορτογαλία και η Αργεντινή, που πάντα παρουσιάζονται δυνατές σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Προσωπικά, η Ισπανία και η Γαλλία είναι οι επιλογές μου. Το βάθος και η ποιότητα που έχουν σε όλες τις γραμμές είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Αλλά αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Ο καθένας μπορεί να κερδίσει τον οποιονδήποτε σε μια δεδομένη μέρα».
-Έχετε παίξει και εσείς σε Μουντιάλ. Είναι το κορυφαίο συναίσθημα για έναν ποδοσφαιριστή;
«Χωρίς καμία αμφιβολία. Είναι η κορυφή του αθλήματος. Είχα την τιμή να αγωνιστώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, την πρώτη φορά που η χώρα φιλοξενούσε τη διοργάνωση. Αυτό που το έκανε ακόμη πιο σημαντικό ήταν ότι τότε δεν υπήρχε επαγγελματικό πρωτάθλημα. Πολύ λίγοι από εμάς παίζαμε επαγγελματικά και εγώ ήμουν ένας από τους τυχερούς, αγωνιζόμενος στην Ελλάδα με την ΑΕΚ. Μας ανατέθηκε η διοργάνωση και είχαμε πολλά να αποδείξουμε. Νομίζω ότι τα καταφέραμε. Περάσαμε από τον όμιλο και φτάσαμε μέχρι να αντιμετωπίσουμε τη Βραζιλία, η οποία κατέκτησε τελικά το τρόπαιο εκείνη τη χρονιά. Το να εκπροσωπείς τη χώρα σου μπροστά στον δικό σου κόσμο δεν περιγράφεται με λόγια. Και το όμορφο είναι ότι το Μουντιάλ του 1994 βοήθησε στη δημιουργία της Major League Soccer. Κοιτάξτε πού βρισκόμαστε τριάντα χρόνια μετά. Αυτό με γεμίζει περηφάνια».
«Η ΑΕΚ δεν είναι ένας οποιοσδήποτε σύλλογος»
-Είχατε μεγάλη αγάπη για το ποδόσφαιρο, ακόμα και αν στις ΗΠΑ δεν είναι τόσο «δημοφιλές»…
«Η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο ξεκίνησε πριν καν έρθω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γεννήθηκα στην Ελλάδα και μετακόμισα στην Αμερική όταν ήμουν οκτώ ετών, γύρω στο 1976. Ως παιδί στην Ελλάδα ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο. Ήταν παντού, ήταν τρόπος ζωής. Όταν έφτασα στις ΗΠΑ, σχεδόν κανείς δεν έπαιζε ποδόσφαιρο. Δεν ήταν μέρος της κουλτούρας. Όμως εγώ είχα πάντα μια μπάλα στα χέρια μου. Πάντα. Ενώ τα άλλα παιδιά έπαιζαν μπέιζμπολ ή αμερικανικό ποδόσφαιρο, εγώ ήμουν έξω με την μπάλα μου. Αυτή η φωτιά που άναψε μέσα μου ως παιδί στην Ελλάδα δεν έσβησε ποτέ. Με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα».
-Τι σκεφτήκατε όταν ακούσατε για το ενδιαφέρον της ΑΕΚ;
«Κατά κάποιον τρόπο ένιωσα ότι επέστρεφα σπίτι, αλλά ταυτόχρονα αντιμετώπιζα μια εντελώς νέα πρόκληση. Είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, αλλά είχα μεγαλώσει στην Αμερική. Το να επιστρέψω για να παίξω επαγγελματικό ποδόσφαιρο εδώ ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ταπεινωτικό. Η ΑΕΚ δεν είναι ένας οποιοσδήποτε σύλλογος. Είναι ένας ιστορικός σύλλογος με απίστευτα παθιασμένους φιλάθλους. Όταν έμαθα για το ενδιαφέρον τους, δεν δίστασα ούτε στιγμή. Ήταν η ευκαιρία μου να παίξω στην Ευρώπη σε υψηλό επίπεδο και την άρπαξα».
«Ο Μπάγεβιτς δημιούργησε μία κουλτούρα νικητή, όλοι πίστευαν σε αυτό που έχτισε»
-Συνεργαστήκατε με τον Μπάγεβιτς και κερδίσατε πολλούς τίτλους. Τι σας «ξεχώριζε» ως ομάδα;
«Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς ήταν πραγματικά σπουδαίος προπονητής. Απαιτητικός, εξαιρετικός τακτικά και ήξερε πώς να παίρνει το καλύτερο από κάθε ποδοσφαιριστή. Δημιούργησε μια κουλτούρα νικητή και όλοι πίστευαν σε αυτό που έχτισε. Ήμουν περιτριγυρισμένος από απίστευτο ταλέντο. Ο Τόνι Σαβέφσκι, ο Στέλιος Μανωλάς, ο Ντανιέλ Μπατίστα, ο Οκόνσκι, ο Δημητριάδης, ο Σαββίδης, ο Βασιλόπουλος, ο Παπαϊωάννου. Όλοι ήταν παίκτες με ποιότητα και νοοτροπία νικητή. Όταν προπονείσαι καθημερινά δίπλα σε τέτοιους ανθρώπους, είτε ανεβαίνεις στο επίπεδό τους είτε μένεις πίσω. Εγώ ήμουν αποφασισμένος να ανεβώ. Η ΑΕΚ θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου».
«Υπήρξαν σκοτεινές στιγμές, όταν τραυματίστηκα»
-Eίχατε έναν σοβαρό τραυματισμό πως το αντιμετωπίσατε;
«Ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της καριέρας μου και, για να είμαι ειλικρινής, υπήρξαν πολύ σκοτεινές στιγμές. Υπέστην ρήξη χιαστού και στη συνέχεια παρουσίασα μόλυνση στο γόνατο, κάτι που με ανάγκασε να περάσω από την ίδια επέμβαση ξανά έξι μήνες αργότερα. Σωματικά και ψυχολογικά, αυτό σε δοκιμάζει στα όριά σου. Όμως δεν ήμουν μόνος. Ο γιατρός Νικολάου και ο φυσικοθεραπευτής Νίκος Πανταζής ήταν απίστευτοι. Στάθηκαν δίπλα μου σε όλη τη διαδρομή και η αφοσίωση και η φροντίδα τους μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω. Τους χρωστάω πολλά».
-Υπήρξε κάποιος παίκτης που σας εντυπωσίασε στην ΑΕΚ;
«Υπήρχαν αρκετοί, ειλικρινά. Ο Σαβέφσκι είχε ένα επίπεδο ποιότητας που πραγματικά με εντυπωσίαζε. Ο Μανωλάς ήταν πολεμιστής και ο ηγέτης μας με κάθε έννοια, σωματικά και πνευματικά δυνατός. Ο Οκόνσκι και ο Μπατίστα είχαν μια ηρεμία και μια κλάση με την μπάλα που ήταν κάτι ξεχωριστό. Νιώθω πολύ τυχερός που μοιράστηκα τα αποδυτήρια με παίκτες τέτοιου επιπέδου. Με έκαναν καλύτερο κάθε μέρα, και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να σου προσφέρουν οι συμπαίκτες σου».
-Γίνατε αμέσως πολύ δημοφιλής στους φιλάθλους της ΑΕΚ. Πώς το εξηγείτε;
«Νομίζω ότι οι φίλαθλοι έβλεπαν πως έδινα τα πάντα. Σε κάθε παιχνίδι, σε κάθε προπόνηση. Δεν άφηνα τίποτα μέσα μου. Αλλά πέρα από την προσπάθεια, έπαιζα και με φαντασία. Ήμουν ένας δυναμικός ποδοσφαιριστής, μου άρεσε να προκαλώ τους αμυντικούς, να είμαι απρόβλεπτος, να ξεσηκώνω τον κόσμο στις εξέδρες. Οι φίλαθλοι της ΑΕΚ έχουν βαθύ πάθος για το ποδόσφαιρο και συνδέονται με παίκτες που παίζουν με καρδιά και προσωπικότητα. Θέλω να πιστεύω ότι τους πρόσφερα και τα δύο. Αυτή η σχέση με τον κόσμο της ΑΕΚ είναι κάτι που εκτιμώ βαθιά μέχρι σήμερα».
«Δεν υπήρχε προοπτική ή ενδιαφέρον από την Εθνική – Η δική μου πορεία ήταν ήδη ξεκάθαρη»
-Γιατί δεν αγωνιστήκατε με την Εθνική Ελλάδας; Ήταν προσωπική επιλογή ή δεν υπήρξε ποτέ προσέγγιση;
«Γεννήθηκα στην Ελλάδα και ήρθα στις Ηνωμένες Πολιτείες ως παιδί. Όμως μεγάλωσα εδώ. Εδώ εξελίχθηκα ως ποδοσφαιριστής. Όλη η πορεία μου χτίστηκε μέσα από το αμερικανικό ποδοσφαιρικό σύστημα. Αγωνίστηκα στην Ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ και η φυσική συνέχεια ήταν η εθνική ανδρών, την οποία υπηρέτησα με περηφάνια. Αυτός ο δρόμος είχε χαραχθεί από νωρίς στην καριέρα μου. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ουσιαστικά κάποια προοπτική ή ενδιαφέρον από την πλευρά της Ελλάδας και, ειλικρινά, η δική μου πορεία ήταν ήδη ξεκάθαρη. Μεγάλωσα εδώ, έχτισα τη ζωή μου εδώ και εκπροσώπησα αυτή τη χώρα. Δεν έχω καμία μεταμέλεια, μόνο υπερηφάνεια».
-Μείνατε κοντά στο ποδόσφαιρο και μετά το τέλος της καριέρας σας. Φαίνεται πως δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς αυτό.
«Το ποδόσφαιρο είναι στο αίμα μου και πάντα θα είναι. Όταν τελειώνει η καριέρα ενός παίκτη, δημιουργείται ένα κενό που είναι πολύ δύσκολο να καλυφθεί. Για μένα, όμως, το να απομακρυνθώ εντελώς από το άθλημα δεν ήταν ποτέ επιλογή. Έπρεπε να παραμείνω κοντά του, να προσφέρω πίσω, να βοηθήσω στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου σε αυτή τη χώρα που μου έδωσε τόσα πολλά. Είτε ως προπονητής, είτε ως παράγοντας, είτε μέσα από τη δημιουργία συλλόγων, παρέμεινα στο ποδόσφαιρο γιατί είναι αυτό που είμαι. Είναι η ζωή μου».
«Είδα αμέσως κάτι ξεχωριστό στον Κούτσια»
Το MLS έχει αλλάξει πολύ. Είχατε τον Γιώργο Κούτσια στην ομάδα σας. Μιλήσατε μαζί του πριν έρθει; Τι είδατε σε αυτόν;
«Το MLS σήμερα είναι ένα εντελώς διαφορετικό πρωτάθλημα από ό,τι ήταν ακόμη και πριν από δέκα χρόνια. Το επίπεδο έχει ανέβει δραματικά. Όσον αφορά τον Γιώργο Κούτσια, τον αποκτήσαμε ως ένα νεαρό ταλέντο και είδα αμέσως κάτι ξεχωριστό σε αυτόν: πραγματική ποιότητα, τεχνική κατάρτιση και, το σημαντικότερο, εξαιρετική νοοτροπία. Ήταν ένας παίκτης που δούλευε συνεχώς για να βελτιώνεται κάθε μέρα. Αυτός ο συνδυασμός νοοτροπίας και φυσικού ταλέντου είναι πολύ σπάνιος σε τόσο νεαρή ηλικία. Από τότε έχει μετακινηθεί στη Λουγκάνο στην Ελβετία, έναν σύλλογο με τον οποίο έχει επίσης σχέση ο ιδιοκτήτης μας, και του εύχομαι μόνο τα καλύτερα. Είναι ένας νέος με μεγάλες δυνατότητες μπροστά του και είμαι περήφανος που παίξαμε έναν μικρό ρόλο στην πορεία του».
