Συνέντευξη στον Μάνο Φυρογένη
Δεν είναι καθόλου υπερβολή, αν πούμε πως τις τελευταίες ώρες ο χώρος του μπάσκετ έμεινε πολύ πιο «φτωχός». Ο Σούλης Μαρκόπουλος δεν είναι πια ανάμεσά μας, καθώς άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 77 ετών.
Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε από όλους, άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στο μπάσκετ και έγινε γνωστός, με το μικρό του όνομα.
Γέννημα θρέμμα της Θεσσαλονίκης συνέβαλε στα μέγιστα στην ανάδειξη του αθλήματος στη Βόρεια Ελλάδα, παίρνοντας μαζί του πολλές ιστορίες.
Από την «πλούσια» παρακαταθήκη του ξεχωρίζει το Κύπελλο Κόρατς του 1994, όταν και το κατέκτησε με τον ΠΑΟΚ.
Ο Μπάνε Πρέλεβιτς επικοινώνησε με το Ole.gr, λίγες ώρες μετά την τραγική είδηση, και για χάρη του πρώην προπονητή του «ξετύλιξε» το κουβάρι των αναμνήσεων. Απάντησε σε πολλά «ερωτήματα», που οι νεότερες γενιές μπορεί να μην γνωρίζουν.
Τι εστί Σούλης Μαρκόπουλος; Γιατί τον αγαπούσαν όλοι; Τι «έδωσε» στον κόσμο του μπάσκετ στη χώρα μας;
Σε μία συζήτηση που δεν έλειψαν και οι προσωπικές ιστορίες από την κοινή τους πορεία, με τον Μπάνε Πρέλεβιτς να «κρατάει» μία, για να θυμάται ακριβώς ποιος είναι ο Σούλης Μαρόκοπουλος…
«Ο Μαρκόπουλος στήριξε τον ΠΑΟΚ στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας του»
-Ποιος και τι ήταν ο Σούλης Μαρκόπουλος για εσένα;
«Εγώ τον Σούλη τον έχω ζήσει και ως προπονητή μου, όταν κατακτήσαμε τον ευρωπαϊκό τίτλο οπότε και όπως καταλαβαίνεις έχουμε δημιουργήσει ισχυρά συναισθήματα μαζί και αναμνήσεις και εμπειρίες αλλά και ως προπονητή όταν ήμουν πρόεδρος.
Ως προπονητής ήταν πάντα μεθοδικός και χαμηλών τόνων. Όπως πρέπει να είναι ένας δάσκαλος και μέντορας. Επίσης, έδινε πάντοτε μεγάλη σημασία στην ψυχολογία του παίκτη και προσπαθούσε να επενδύσει στο κομμάτι αυτό και να την βελτιώσει όταν ήταν πεσμένη.
Ήταν από εκείνους τους προπονητές, τους πρώτους θα έλεγα, που είχε καταλάβει πόσο σημασία έχει η ψυχολογία του παίκτη για την απόδοσή του. Αυτά όσον αφορά το διάστημα που συνεργαστήκαμε υπό το πρίσμα του παίκτη-προπονητή.
Αργότερα, όταν ήταν προπονητής την περίοδο που ήμουν πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, ο Σούλης Μαρκόπουλος ήταν στυλοβάτης της προσπάθειας της δύσκολης εποχής της επιβίωσης του ΠΑΟΚ.
Ο Σούλης ήταν ο άνθρωπος που στήριξε την ομάδα στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας της. Με καθόλου οικονομικές δυνατότητες, έπρεπε να στηρίξουμε αγωνιστικά την ομάδα. Κι αυτός ήταν πάντοτε παρών σε τέτοιες περιπτώσεις όπως ήταν και πάντοτε παρών μαζί μου, όσον ήμουν πρόεδρος».
-Χωρίς τον Σούλη Μαρκόπουλο θα τα είχε καταφέρει ο πρόεδρος Μπάνε Πρέλεβιτς εκείνο το διάστημα;
«Πάρα πολύ δύσκολα, σχεδόν αδύνατο. Ο Σούλης κατανόησε την κατάσταση. Ο προπονητής είναι επαγγελματίας και εξετάζει πάντοτε τις καταστάσεις και τις συνθήκες προς το δικός του όφελός. Και να έλεγε ότι αυτή η κατάσταση ‘δεν με βολεύει, δεν με συμφέρει, δεν θέλω να διακινδυνέψω την καριέρα μου και τη φήμη μου’. Ο Σούλης όμως είχε δεχθεί τα πάντα, προσάρμοσε τα αγωνιστικά του βάσει των οικονομικών δυνατοτήτων της ομάδας κάτι που ήταν πολύ δύσκολο. Εμείς ήμασταν πάντοτε ειλικρινείς μαζί του και εκείνος τα δεχόταν όλα. Ο Σούλης ήταν ένας από τους ανθρώπους που έχει βοηθήσει αφάνταστα πολύ για να υπάρχει σήμερα το μπασκετικό τμήμα του ΠΑΟΚ και να περάσουν εκείνες οι δύσκολες εποχές».
«Γι’ αυτό ήταν τόσο αγαπητός»
-Σε ένα χώρο που δεν ακούγεται εύκολα καλή κουβέντα για τον άλλο, πώς ο Σούλης Μαρκόπουλος κατάφερε να έχει μόνο φίλους και να ακούει λόγια εκτίμησης από όλους;
«Επειδή πάντα κοιτούσε τη δουλειά του. Χωρίς να έχει ή να ακολουθεί ατζέντες. Ό,τι έβλεπες, αυτό ήταν. Μπάσκετ, ομάδα, επιτυχίες της ομάδας, παίκτης. Ήταν επικεντρωμένος μόνο με τη δουλειά του. Και ο κόσμος αναγνωρίζει εκείνον που ασχολείται μόνο με τη δουλειά του».
«Η ιστορία που uα θυμάμαι από τον Σούλη Μαρκόπουλο»
-Ποια ιστορία έχεις στο μυαλό σου η οποία περιλαμβάνει τον Σούλη Μαρκόπουλο και τη θυμάσαι συχνά όταν αναφέρεσαι σε εκείνον;
«Έχουμε μαζί μία ιστορία από το Κύπελλο Κόρατς, από την ημέρα του τελικού. Όταν ξυρίστηκα και κατέβηκα κάτω στο ξενοδοχείο για το πρωινό. Με βλέπει ο Σούλης και μου λέει ‘γιατί ξυρίστηκες εσύ σήμερα;’ Και του λέω ‘κόουτς, έχουμε να σηκώσουμε το Κύπελλο σήμερα.’ Και αυτή η ιστορία έχει μείνει στην ιστορία της ομάδας πλέον. Εγώ αυτό θέλω να θυμάμαι από τον Σούλη, αυτό το βλέμμα και την απορία του. ‘Μα καλά, γιατί ξυρίστηκες σήμερα; Τι έχεις πάθει;’ Του λέω κόουτς, σήμερα σηκώνουμε το Κύπελλο’».
-Όταν είχαμε μιλήσει πριν από περίπου πέντε μήνες και είχαμε ταξιδέψει πίσω στο χρόνο αναφερόμενοι στο ταλαντούχο τότε σύνολο που είχατε την περίοδο της κατάκτησης του Κόρατς, εκείνος είχε σταθεί πέρα από το προσωπικό ταπεραμέντο, στο γεγονός ότι ακούγατε τον προπονητή για το συμφέρον της ομάδας. Ήταν ένα από τα μυστικά εκείνης της επιτυχίας; Το γεγονός ότι παίζατε και για τον προπονητή σας;
«Βεβαίως, αυτά είναι συγκοινωνούντα στοιχεία. Σε κάθε ομαδικό άθλημα όπως είναι το μπάσκετ, απαιτείται ο καθένας να βάλει τον εγωισμό του στην άκρη για την επιτυχία της ομάδας. Και εκεί ο ηγέτης αυτής της προσπάθειας και ο συντονιστής, είναι ο προπονητής. Άρα από τη στιγμή που εμπιστεύεσαι τον προπονητή και παίζεις για εκείνον και το πλάνο του, αποβάλεις τον εγωισμό σου για το καλό της ομάδας, για το ομαδικό συμφέρον. Εκεί σε εμπνέει ο προπονητής και ο Σούλης Μαρκόπουλος τα είχε καταφέρει».
