Ο υπέροχος Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις είναι υπέροχος γιατί μπορεί να ελίσσεται. Σαν τα πλήκτρα της αγαπημένης του συμφωνίας, του Σοπέν με αυτήν την αρμονική εναλλαγή που γεννά μία νοσταλγική θέρμη. Από αυτές που σε παρασέρνουν στον ρυθμό τους, που αφήνεσαι και σε ταξιδεύουν. Σου γεννούν συναισθήματα χαρμολύπης και κυρίως γαλήνης. Ξενοιάζεις ένα πράγμα, όπως ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις με το «Nocturnes, Op. 9», το οποίο συντελείται από τρία nocturnes (=νυχτερινά) και φέρει την υπογραφή του ξακουστού Πολωνού συνθέτη, Φρεντερίκ Σοπέν. Αυτό θα ήθελε να τον συντροφεύει και στο… νεκροκρέβατο όπως έχει δηλώσει.
Αν ήταν κάποιο ζώο ο NHD, τότε θα ήταν χαμαιλέοντας λόγω της προσαρμοστικής του φύσης. Εξαιτίας της ικανότητάς του το βράδυ της Τρίτης (28/4) να μνημονεύεται για την αμυντική του επάρκεια στη Βαλένθια και δυο μέρες μετά στο ίδιο γήπεδο, να κουβαλάει τον Παναθηναϊκό στις πλάτες του «ξεραίνοντας» τις νυχτερίδες.
Αυτός είναι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, γι’ αυτά του τα πολυσχιδή και πολυδιάστατα χαρακτηριστικά πλήρωσε αδρά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, «κλέβοντάς» τον από την Χάποελ Τελ Αβίβ. Μεσανυχτα Πέμπτης προς Παρασκευή της Πρωτομαγιάς, ο Χέιζ-Ντέιβις φόρεσε την «μπέρτα» του Batman που κινείται στις σκιές και έφερε το «τριφύλλι» μία ανάσα από την τρίτη σερί παρουσία του σε Final Four.
Με τρόπο εκκωφαντικό και μνημιώδες. Σε νεκρό χρόνο και τον Κι κρεμασμένο πάνω του. Ο Χέιζ-Ντέιβις είχε αποφασίσει πως θα όριζε αυτός την τύχη ενός πολύ σημαντικού ματς για τον Παναθηναϊκό και το ευρωπαϊκό του μέλλον. Όπερ και εγένετο.
Κάτι αντίστοιχο είχε πράξει και 13 μήνες πίσω. Φορώντας τη φανέλα της Φενέρμπαχτσε, λίγο πριν περάσει τον ωκεανό για να δοκιμάσει την τύχη του στον μαγικό κόσμο και γυρίσει εκεί που κυριαρχεί, ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις το είχε κάνει ξανά.
Ο Αμερικανός φόργουορντ κινήθηκε στην Πόλη όπως περίπου και στην Roig Arena αλλά έξω από τη γραμμή του τριπόντου. Πήρε την ευθύνη με την αντίστοιχη περσινή Βαλένθια (Παρί) που ήταν αγκαλιά με την… άλωση της Πόλης (98-100). Υπολόγιζε όμως δίχως τον Χέιζ-Ντέιβις.
Ο νυν παίκτης του Παναθηναϊκού το «έσταξε» από τα επτά και βάλε μέτρα και έσπρωξε την Φενέρμπαχτσε με αυτό το σουτ στο πλεονέκτημα της έδρας. Της… έφτιαξε ουσιαστικά τον δρόμο, κάνοντας από εκεί και πέρα όλη τη διαδρομή με τους συμπαίκτες του μέχρι την «έναστρη νύχτα» στο Αμπού Ντάμπι.
Αμέσως μετά το iconic εκείνο σουτ του, μέχρι το επόμενο που έβαλε στη Βαλένθια με τα πράσινα, προχώρησε σε μία αποκάλυψη και ταυτόχρονα πρόταση στη Euroleague. Ιδιαίτερος ως είναι, είπε στην κάμερα της διοργανώτριας αρχής μετά το buzzer beater του στις 25/3/2025 πως… «Nocturnes, Op. 9, είναι η αγαπημένη μου μουσική. Με αυτή θα ήθελα να πεθάνω. Ακούγεται περίεργο αλλά, αν πέθαινα, θα ήθελα στο νεκροκρέβατό μου να παίζει Nocturnes, Op. 9 του Φρεντερίκ Σοπέν. Μπορείτε να ‘ντύσετε’ με αυτή το σουτ και να το βάλετε να παίζει σε slow motion».
Από εκεί πηγάζει και η μεγάλη του αγάπη για την κλασσική μουσική, με την οποία κάνει το ζέσταμά του πολύ πριν τους υπόλοιπους στο παρκέ. Η συντροφιά του, η συνήθειά του. Μία ρουτίνα που έφερε και στην Ελλάδα, προξενώντας εντύπωση σε όλους.
Και πρόσθεσε εκείνη τη βραδιά, αφού εξήγησε πως το play προοριζόταν για τον Μάρκο Γκούντουριτς, ότι είχε στο μυαλό του την εξιλέωση για την αλληλουχία στο ΟΑΚΑ με το άστοχο σουτ του και στη συνέχεια το αχρείαστο φάουλ σε νεκρό χρόνο στον Ναν που τον έστειλε στις βολές και έδωσε την νίκη στον Παναθηναϊκό.
«Για να είμαι ειλικρινής στο μυαλό μου επανόρθωσα για το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Ξέρω ότι δεν πρέπει να ζούμε στο παρελθόν, αλλά η μόνη μου σκέψη ήταν να πάω (το σκορ) στο 1-1. Δεν μπορούσα να έχω μηδέν στα δύο σε σουτ νίκης. Οι συμπαίκτες μου με εμπιστεύτηκαν, ο Μάρκο με εμπιστεύτηκε, οι οπαδοί με εμπιστεύτηκαν κι εγώ εμπιστεύτηκα τη δουλειά μου. Εξαιρετικό σουτ, εξαιρετική νίκη απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα».
