Η αλήθεια του Χάρη Παυλίδη και του κάθε Χάρη Παυλίδη, πολλές φορές δεν γίνεται αποδεκτή και κρίνεται εξ΄ αποστάσεως από μερίδα ενός συνόλου το οποίο (συνήθως) δεν έχει και την παραμικρή ιδέα ή σχέση με το αντικείμενο. Αλλά δύναται να πιάνει ένα πληκτρολόγιο στο χέρι, εξαπολύοντας επιθέσεις και «κεραυνούς» σαν να έβλαψε κάποιον.
Την καλύτερη απάντηση όμως, την πιο ηχηρή έδωσε ο ίδιος και η παίκτριά του λίγες ώρες μετά. Όταν η Εθνική ομάδα ανέβηκε στο βάθρο των νικητριών για μία ακόμα φορά και πέτυχε. Οπότε όλα «μέλι γάλα», έτσι δεν είναι;
Το απόγευμα της Πέμπτης (5/2) στο Φούντσαλ της Πορτογαλίας, η Εθνική ομάδα πόλο των γυναικών ανταμείφθηκε για τους κόπους και τις προσπάθειές της. Παρά τις σημαντικές απουσίες της και τον (υπερβολικά μικρό) μέσο όρο ηλικίας της, ανέβηκε στο τρίτο σκαλοπάτι του βάθρου διαλύοντας την Ιταλία.
Η «γαλανόλευκη» που έχει πάρει τον… αέρα της γειτόνισσας «Σετεμπέλο» σε άντρες και γυναίκες για τα καλά πλέον, χωρίς τυμπανοκρουσίες και διθυράμβους φόρεσε χαλκό στο στήθος και κατέκτησε μετάλλιο σε τρίτη σερί μεγάλη διοργάνωση.
Πιστή στο ραντεβού της, 16ο συνολικά. Χωράει κουβέντα και αμφιβολία ακόμα για το ποιο είναι το εθνικό μας άθλημα; Διακρίσεις με το… τσουβάλι σε άντρες και γυναίκες.
Ανάμεσα στα ευχάριστα και τα αξιοσημείωτα των τελευταίων ωρών ήταν η αυθόρμητη και πηγαία αντίδραση του Χάρη Παυλίδη να καλέσει τάιμ άουτ όταν όλα είχαν κριθεί, μόνο και μόνο για να συγχαρεί τις παίκτριές του και να τις ευχαριστήσει. Δεν το έκανε για να «μπαλαντζάρει» την… κακοφημία των προηγούμενων ημερών. Δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτήν. Ούτε το να είναι αρεστός. Και το έχει δείξει πάμπολλες φορές.
Παρότι η προπονητική του καριέρα είναι γεμάτη με επιτυχίες, κούπες και μετάλλια όντας ένα Μίδας της ελληνικής και όχι μόνο υδατοσφαίρισης, ο αυθορμητισμός του και το απαιτητικό/αυστηρό του στυλ, τον έχον φέρει συχνά στο εδώλιο. Από «ειδήμονες» που δρουν ευκαιριακά.
Σε μια εποχή γεμάτη ηθικολόγους και εν δυνάμει κριτές κάθε κατάστασης, συνθήκης ή γεγονότος, στον Χάρη Παυλίδη ασκήθηκε έντονη κριτική. Από ανθρώπους που δεν ξέρουν την πορεία του και πολύ περισσότερο την σχέση που ο ίδιος έχει με τις αθλήτριες που διαχειρίζεται.
Έγινε το «μαύρο πρόβατο». Σε μια εποχή «σοβαροφάνειας» για τους άλλους όμως, όχι για εμάς, αφού τόλμισε να μιλήσει έτσι. Να βρίσει. Να «στριμώξει στα σχοινιά». Αφού η δική μας η «καμπούρα» είναι αλλιώτικη. Πόση υποκρισία.
Ο Χάρης Παυλίδης και ο κάθε Χάρης Παυλίδης δεν έχει το αλάθητο, δεν είναι «πάπας». Είναι όμως ο ίδιος άνθρωπος που μετά την συντριβή επί της Γερμανίας, δεν έκανε το παραμικρό σχόλιο για το παιχνίδι μιλώντας στην δημόσια τηλεόραση αλλά ήθελε να εκφράσει την οδύνη του και την «παγωμάρα» του για τις δύο τραγωδίες που βίωσε η Ελλάδα λίγες ώρες πριν.
Και πριν βιαστεί κάποιος και πει το οτιδήποτε, είναι από τη Θεσσαλονίκη και δηλωμένος φαν από παιδί άλλης ομάδας. Όχι πως έχει και κάποια σημασία αυτό αλλά εν πάσει περιπτώσει. Την ίδια ώρα που οι περισσότεροι αρκούνταν στα «συλληπητήρια», ο ίδιος ο ομοσπονδιακός προπονητής που βρισκόταν τόσα χιλιόμετρα μακριά και είχε έναν σημαντικό στόχο στα προσεχώς σε τουρνουά fast forward, δήλωνε ότι δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο τις τελευταίες ώρες πέρα από τα φρικτά γεγονότα που συνέβησαν.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που προέβη στην ενέργεια του τάιμ άουτ για να ευχαριστήσει όλα τα κορίτσια, ο ίδιος που έσταξε… μέλι για την Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη στην οποία απευθυνόταν σε εκείνο το ρημάδι το τάιμ άουτ με την Κροατία και μπήκε στο μικροσκόπιο των κηνσόρων που ζουν για να κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλό τους. Να καταδικάζουν.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος «έπρεπε» να απολογηθεί για να αποκαταστήσει την «τάξη» μετά το χάλκινο στην Δημόσια Τηλεόραση και να πει πόσο «αγαπά την Μυριοκεφαλιτάκη με την οποία συνεργάζονται από τα 16 της χρόνια και έχει ακούσει τόσα πολά γιατί την αγαπά περισσότερο».
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που τέσσερις μέρες μετά την «απαράδεκτη» ενέργειά του να τα… βάλει με παίκτριά του, έγινε ο καλός, ο τρομερός, ο σπουδαίος με το τάιμ άουτ που κάλεσε, δηλώνοντας υπερήφανος.
Αυτοί είμαστε κύριες και κύριοι, λαμβάνοντας το πνεύμα και το ύφος του διδακτικού για τον (κάθε) διπλανό. Και το πράττουμε αβίαστα γιατί απο μας αποπροσανατολίζει από τις δικές μας ατασθαλίες. Από τα δικά μας σφάλματα. Τι όμορφα όμως που καίγεται η προπαγάνδα και γίνονται οι κωλοτούμπες….
