Οι κατάρες, οι δεισιδαιμονίες, τα… συμπλέγματα και τα φαντάσματα του παρελθόντος ανήκουν κάπως στη σφαίρα της παραφιλολογίας για τον Ολυμπιακό. Για τους απέξω και τις ιστορίες.
Στον κόσμο του ρεαλισμού όμως, οι Πειραιώτες έφτασαν στην κατάκτηση του 4ου ευρωπαϊκού του τροπαίου γιατί ωρίμασαν και δημιούργησαν τις ιδανικές συνθήκες, με τη βοήθεια και της τύχης λόγω πάσας υγείας στο έμψυχο δυναμικό, ούτως ώστε να φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής. Ακόμα και σε ένα σύστημα διεξαγωγής (Final Four) που κάποιες φορές δεν το παίρνει το ευρωπαϊκό ο καλύτερος αλλά ο πιο έτοιμος.
Έτοιμος ήταν και ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα που το έψαξε. Τόσο στον ημιτελικό όσο και στον τελικό χρησιμοποιώντας και τους δώδεκα παίκτες του. Όχι και τόσο σύνηθες όσο μοιάζει σε ματς με τέτοιο διακύβευμα, ο Έλληνας τεχνικός εμπστεύθηκε όλη του τη «φαρέτρα».
Ακόμα περισσότερο στον τελικό κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου ανακάτεψε την τράπουλα ίσως περισσότερο από κάθε άλλο ματς της διοργάνωσης – που η μπάλα έκαιγε και όχι τελειωμένο – αφού όλοι έπαιξαν πάνω από 6:56 λεπτά (Παπανικολάου).
Στην τελευταία περίοδο μάλιστα εκεί που η πλάστιγγα έγειρε προς τον Πειραιά, ο Γιώργος Μπαρτζώκας προτίμησε τα γρήγορα πόδια του Ταϊρίκ Τζόουνς και δικαιώθηκε, πηγαίνοντας με ένα σχήμα που δεν είχε επιλέξει ΠΟΤΕ ξανά μέσα στη σεζόν.
Με τη βοήθεια του HudlInstat, βρήκαμε πως η πεντάδα Ταϊρίκ Τζόουνς, Κόρι Τζόζεφ, Άλεκ Πίτερς, Σάσα Βεζένκοφ και Εβάν Φουρνιέ (4:43) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο παρκέ όπως και εκείνη για τα τελευταία 5:08 (Τζόουνς, Γουόκαπ, Βεζένκοφ, Πίτερς, Φουρνιέ).
Την πιο κρίσιμη στιγμή, ο Γιώργος Μπαρτζώκας μαζί με το προπονητικό του σταφ είχαν την ψυχραιμία να επιλέξουν ένα σχήμα που ταίριαξε στον Ολυμπιακό και του έδωσε το ευρωπαϊκό, ρισκάροντας με πεντάδες που δεν είχαν παίξει ΠΟΤΕ ξανά σε επίσημο παιχνίδι της διοργάνωσης.
