Η Βαλένθια επανήλθε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης για να μείνει. Με υπερσύγχρονο γήπεδο και μία «φρέσκια» ματιά ως προς το αγωνιστικό στυλ, άντεξε στην πίεση των μεγάλων μπάτζετ και με πολύ ελκυστικό μπάσκετ τερμάτισε στη 2η θέση της κατάταξης πίσω από τον Ολυμπιακό.
Η μοναδική ομάδα της τελευταίας τριετίας που «σκουπίζει» τους δύο αιώνιους, εντυπωσίασε με το σύγχρονο και αποτελεσματικό στυλ παιχνιδιού της. Οι «νυχτερίδες» του Πέδρο Μαρτίνεθ αποτελούν την ευκαιρία του Παναθηναϊκού να «σβήσει» την όχι και τόσο πειστική εικόνα που έδειξε καθόλη τη διάρκεια της κανονικής περιόδου, παίρνοντας το αίμα του πίσω από την άπειρη σε αυτό το σημείο Βαλένθια. Και αυτό αποτελεί το ξεκάθαρο πλεονέκτημα των «πρασίνων» που καλούνται να εκμεταλλευτούν. Οι παραστάσεις των παικτών του.
Παίζουν οι φανέλες μπάσκετ ή τα μπάτζετ; Όχι αλλά τα… χιλιόμετρα που έχει «γράψει» κάθε παίκτης συνήθως μετρούν την ύστατη στιγμή. Και εκεί ποντάρει ο Εργκίν Αταμάν και το σύνολο του. Στη γνώριμη για τον Παναθηναϊκό κατάσταση που μοιάζει και είναι στην ουσία της αχαρτογράφητη για τους Ισπανούς. Καθώς όση εμπειρία έχει ο Κέντρικ Ναν μόνος του από playoffs, δεν έχει όλη η Βαλένθια μαζί.
Η σειρά με τον Παναθηναϊκό, αποτελεί μόλις τη δεύτερη παρουσία των Ισπανών στην post season με την προηγούμενη να μοιάζει μπασκετικά χαμένη στον χρόνο.
Οι «πορτοκαλί» του νεανία τότε Ντε Κολό, του Πιετρούς, του Σαβάνοβιτς και του Γιαβτόκας, έφτασαν στο… χείλος του γκρεμού, παρότι με μειονέκτημα έδρας, την Ρεάλ Μαδρίτης τη σεζόν που ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στη Βαρκελώνη (2010-11). Οι προημιτελικοί που κρίθηκαν στα πέντε παιχνίδια με δύο break εκατέρωθεν.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που αγωνίστηκαν στην post season της Euroleague, διεκδικώντας μία θέση στην 4άδα του θεσμού.
Από τους υπάρχοντες στο ρόστερ παίκτης της Βαλένθια, μονάχα οι Ντάριους Τόμπσον και Ματ Κοστέλο έχουν ζήσει την εμπειρία των playoffs με συνολικά οκτώ παιχνίδια σε αυτά. Σε πλήρη αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στο «τριφύλλι» όπου τα έχουν φάει με το… κουτάλι.
