Σε ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες μπήκε η Εθνική ομάδα από το βράδυ της Παρασκευής (28/8), μετά την ήττα της από την Εθνική Ουκρανίας στη Ρίγα, αναζητώντας πλέον το απόλυτο (5/5) για να δώσει συνέχεια στο σερί συμμετοχών 25 ετών στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μία συνθήκη ιδιαίτερα απαιτητική και δύσκολη αφού θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξει άρδην πρόσωπο και να πατήσει στα πόδια της για να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται.
Ο Βασίλης Σπανούλης παραδέχθηκε στη συνέντευξη Τύπου του ματς με τους Ουκρανούς, τη «γαλανόλευκη» στόχευση πάνω στον Σβι Μίχαλιουκ, η οποία έλαβε χώρα με παγίδες και αρκετούς διαφορετικούς κύριους αντιπάλους από πλευράς Εθνικής ομάδας (Νετζήπογλου, Καλάθης, Καλαϊτζάκης, Λαρεντζάκης).
Παρόλα αυτά, ο Ουκρανός NBAer βρήκε άξιους συμπαραστάτες κι έτσι η ελληνική στρατηγική δεν έπιασε. Ένας από αυτούς και MVP της ήττας της Εθνικής στη Λετονία βάσει εικόνας και αξιολόγησης (22 PIR), ήταν ο Ολεξάνταρ Κόβλιαρ. Ο 24χρονος γκαρντ της Μποντούτσνοστ, ο οποίος μέτρησε 18 πόντους, 6 ριμπάουντ, 4 ασίστ για ένα μόλις λάθος και δύο κλεψίματα, ξέχωρα από την σφυκτική πίεση στην μπάλα που ζόρισε την Εθνική ομάδα στην κυκλοφορία, την οδήγησε σε λάθη και τη μη δημιουργία καλώς συνθηκών εκτέλεσης.
Η εμφάνιση του Κόβλιαρ μάλιστα δεν έτυχε αλλά αποτέλεσε συνέχεια των εξαιρετικών παρουσιών που έχει καταγράψει στα προκριματικά του Μουντομπάσκετ 2027, όπου η Εθνική Ουκρανίας διαπρέπει. Όντας στο TOP-5 των σκόρερ (πόντοι κατά μέσο όρο) με 18.9. Στην κορυφή των προκριματικών της Ευρώπης συναντά κανείς τον Τόκο Σενγκέλια με 21.7.
Όπως έχει αποδειχθεί ξανά στο παρελθόν άλλωστε και φάνηκε και μέσα στο παρκέ, οι Ουκρανοί νιώθουν ότι κουβαλούν μεγαλύτερο βάρος όταν φορούν αυτή τη φανέλα εν μέσω της εμπόλεμης κατάστασης που συνεχίζεται στην πατρίδα τους.
Μία κατάσταση η οποία ανάγκασε αρκετούς από τους Ουκρανούς διεθνείς να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό και τις γύρω χώρες για να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που αγαπούν. Αλλά και να επιβιώσουν. Μόνο που η σχέση μερικών εξ’ αυτών με το μπάσκετ, διαφοροποιήθηκε άρδην μετά από εκείνη τη ρωσική εισβολή το 2022. Όπως συνέβη και με τον Κόβλιαρ.
Ο 24χρονος πλειμέικερ αναγκάστηκε να αφήσει την πατρίδα του στα 20 του χρόνια αναζητώντας μπασκετική στέγη στην Εσθονία αρχικά για να μπορέσει να υποστηρίξει την οικογένειά του και τους συμπατριώτες του.
Αυτό το γεγονός όπως έχει παραδεχθεί σε συνεντεύξεις που έχει δώσει, διαφοροποίησε σαφέστατα τη σχέση του με το μπάσκετ καθώς έγινε επιτακτική η ανάγκη να τα καταφέρει για να στέλνει χρήματα στην Ουκρανία.
Για την Κόβλιαρ, η υπογραφή συμβολαίων σε ομάδες του εξωτερικού ήταν ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει και να στηρίξει οικονονικά τους δικούς του, ζώντας καθημερινά με ένα ψυχολογικό βάρος να τον ακολουθεί.
Ακόμα και η επιβίωση των δικών του εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο, κάτι που τον έκανε αγχώδη…
«Κάθε φορά που υπογράφω σε μια νέα ομάδα ή ανεβαίνω επίπεδο (σ.σ. Ομπραντόριο 2023-24, Λιεκαμπέλις 2024-25, Μποντούτσνοστ 2025-σήμερα), η πρώτη μου σκέψη είναι η οικογένειά μου. Το μπάσκετ είναι η σανίδα σωτηρίας μας. Όσα χρήματα μπορώ να αποταμιεύσω και να στείλω πίσω, πηγαίνουν για να έχουν οι δικοί μου άνθρωποι τα βασικά, καθώς στην Ουκρανία η οικονομία και η ζωή έχουν διαλυθεί από τον πόλεμο.
Είναι τρομερά δύσκολο να συγκεντρωθείς στις προπονήσεις ή στην τακτική ενός αγώνα όταν το μυαλό σου είναι στο τηλέφωνο. Διαβάζεις για βομβαρδισμούς στην πόλη σου, παίρνεις τηλέφωνο να δεις αν οι δικοί σου είναι ζωντανοί, και μετά από λίγο πρέπει να μπεις στο παρκέ και να παίξεις στο 100%. Αυτή η πίεση σε αναγκάζει να μεγαλώσεις μέσα σε μια νύχτα. Δεν είχα την πολυτέλεια να λυγίσω ψυχολογικά, γιατί αν δεν έπαιζα καλά, δεν θα μπορούσα να τους βοηθήσω.»
Και αυτή η βοήθεια ήταν και παραμένει πρωταρχικής σημασίας ζήτημα για τον ίδιο.
«Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, το μπάσκετ έπαψε να είναι απλώς ένα παιχνίδι για μένα. Έπρεπε να βγω έξω, να παίξω και να βγάλω χρήματα. Ήμουν 19 -20 χρονών και ξαφνικά ένιωσα ότι έπρεπε να γίνω ο προστάτης και ο κύριος οικονομικός υποστηρικτής της οικογένειάς μου, η οποία είχε εγκλωβιστεί πίσω στην Ουκρανία. Κάθε φορά που έμπαινα στο γήπεδο, ήξερα ότι από την απόδοσή μου εξαρτάται η ασφάλεια και η επιβίωσή τους».
