Μερικές φορές το ποδόσφαιρο ξεπερνά τα «μικρά» όρια των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και η ιστορία του Βιθέντε Ναβάρο Απαρίσιο, ή αλλιώς του «αιώνιου» φιλάθλου της Βαλένθια.
Πρόκειται για έναν άνθρωπο, που μπορεί να μην βρίσκεται πλέον εν ζωή, όμως αποτελεί την πιο απτή απόδειξη, πως το ποδόσφαιρο, όταν θέλει, μπορεί να έχει και ρομαντική πλευρά.
Αρχικά, η «συνδεσή» του με τις «νυχτερίδες» ξεκίνησε ήδη από πολύ νωρίς. Είναι χαρακτηριστικό πως αποτέλεσε το 18ο εγγεγραμμένο μέλος του συλλόγου.
Διάλεξε τη θέση του στο Μεστάγια και έκτοτε, δεν την αποχωρίστηκε ποτέ. Ούτε όταν, θεωρητικά, αυτό φάνταζε ως μονόδρομος…
Ήταν συνεχώς στη θέση 164, στη σειρά 15, στο κέντρο του Μεστάγια. Σίγουρα δεν έχανε κανένα εντός έδρας παιχνίδι, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, ακολουθούσε τη Βαλένθια και μακριά από το «σπίτι». Αυτό έγινε στην κατάκτηση του κυπέλλου Ισπανίας το 1967, με αντίπαλο την Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Παρ’ όλα αυτά, το 1982, όταν βρισκόταν στα 54 χρόνια του, ήρθε αντιμέτωπος με ένα σοκ. Τότε, έχασε οριστικά την όρασή του, λόγω αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς.
Η μοίρα έμελλε να του στερήσει την αγαπημένη του Βαλένθια. Τουλάχιστον από την όρασή του. Διότι ο Βιθέντε Ναβάρο Απαρίσιο συνέχισε να «τιμά» το Μεστάγια, πηγαίνοντας σε κάθε παιχνίδι!
Η θέση 164 στη σειρά 15 παρέμενε δική του. Πάντα εκεί, στο γήπεδο που μεγάλωσε, στο πλευρό της ομάδας που αγάπησε. Η μόνη διαφορά ήταν πως πλέον, είχε παρέα και τον γιο του, ώστε να του περιγράφει όσα γίνονταν στο χορτάρι.
Ο Βιθέντε Ναβάρο Απαρίσιο «έφυγε» το 2016, αλλά η Βαλένθια δεν σταμάτησε ποτέ να αισθάνεται την παρουσία του. Γι’ αυτό και το 2019, προέβη σε μία κίνηση που συγκίνησε τους πάντες.
Με αφορμή τα 100ά γενέθλια από την ίδρυση των «νυχτερίδων», τίμησε τη μνήμη του «αιώνιου» φιλάθλου της, τοποθετώντας ένα μπρούτζινο άγαλμα, στη θέση 164 της σειράς 15. Εκεί, που «χτυπούσε» και θα «χτυπά» για πάντα η καρδιά του συλλόγου.
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα στην εν λόγω ιστορία, ήρθε στο διάστημα της πανδημίας του COVID-19. Όταν όλα τα γήπεδα ήταν άδεια, ο Απαρίσιο, έστω και μέσω του αγάλματός του, ήταν «εκεί». Στο Μεστάγια. Στο πλευρό της Βαλένθια. Για να μας θυμίσει πως, μερικές φορές, η αγάπη για την ομάδα, ξεπερνά κάθε δυσκολία.
