Κάθε που ο Άλφα Ντιάλο πραγματοποιούσε μία χορταστική εμφάνιση στη Euroleague και δη απέναντι σε ελληνική ομάδα, οι δίχως επίγνωση της όποιας κατάστασης παρά μόνο επικριτές, έσερναν από το θυμικό του μυαλού τους τον Δημήτρη Πρίφτη. Ο οποίος όπως σημείωσε στους Betarades και τη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε, αποδέχθηκε την πρόκληση των «πρασίνων» στη χειρότερη μετά την πρώτη θητεία του Ομπράντοβιτς εποχή.
Ως παίκτης του Λαυρίου που ξεχώρισε τότε, ο Άλφα Ντιαλό δεν είχε κεντρίσει απλώς το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού αλλά οι δύο πλευρές είχαν συμφωνήσει για να βαδίσουν μαζί στον ίδιο δρόμο.
Παρόλα αυτά η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία (από Όντεντ Κάτας σε Δημήτρη Πρίφτη) έφερε διαφοροποιήσεις. Λόγω των επιμέρους συνθηκών που δημιουργήθηκαν ως προς τη στελέχωση του ρόστερ όπως εξήγησε γλαφυρά και παραστατικά ο Δημήτρης Πρίφτης στους Betarades.
Το «στοίχημα» ακόμα τότε Ντιαλό, εκτοξεύτηκε και στον Έλληνα τεχνικό, χρεώθηκε από τους φίλους του Παναθηναϊκού η απόφασή του να μην τον εντάξει τελικώς στο δυναμικό της ομάδας.
Μία απόφαση… μονόδρομος όπως εξήγησε ο ίδιος, παραθέτοντας τα γεγονότα και αθέατα μέχρι πρότινος στοιχεία της ιστορίας. Η θέση ‘3’ ήταν η μόνη «φτιαγμένη» από την αρχή μέχρι το τέλος και μάλιστα με Έλληνες παίκτες που ήθελε η ομάδα του Παναθηναϊκού να προωθήσει. Και με περιορισμένο μπάτζετ και δεμένα (οικονομικά) χέρια, κλήθηκε να «χτίσει» ένα ανταγωνιστικό σύνολο.
Σαφώς και κανένας τότε δεν μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη του νυν παίκτη των Ντένβερ Νάγκετς αν και όλοι έβλεπαν ότι υπάρχει η βάση. Συμπεριλαμβανομένου και του Δημήτρη Πρίφτη. Πλην όμως έπρεπε να συμπληρώσει τα μεγάλα κενό στο ρόστερ και να «χωρέσει» τους παίκτες στο μπάτζετ που κάθε άλλο παρά άπλετο ήταν.
«Αν κάποιος είναι πραγματικά Παναθηναϊκός, δεν θα έπρεπε να κάνει αυτή την ερώτηση. Διότι πρώτα απ’ όλα εκείνη την περίοδο είναι πολλά τα δεδομένα. Χάσαμε τον Μήτογλου δηλαδή έναν πολύ καλό Έλληνα.
Υπάρχει ο Παπαγιάννης και τίποτα άλλο στους ψηλούς. Πρέπει δηλαδή να γεμίσω τους ψηλούς. Υπάρχει ο Παπαπέτρου που είναι το ‘3’ σου και υπάρχει πίσω από τον Παπαπέτρου ο Κασελάκης. Θέλει και η ομάδα να προωθήσει τον Μαντζούκα. Έτσι μου είπαν και έτσι έπρεπε να κάνουμε θεωρώ. Και προσπαθήσαμε κατά κάποιον τρόπο όσο μπορέσαμε. Και είχαμε άδεια και τα γκαρντ, εκεί όπου ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα.
Και πρέπει εγώ να αποφασίσω τους έξι ξένους και έχω στη θέση ‘3’ έναν παίκτη που παίρνει το 1/5 του μπάτζετ στην κυριολεξία, έναν πολύ καλό Έλληνα παίκτη. Και θα πάω εγώ να βάλω εκεί έναν ξένο, έχοντας και back-up ήδη αλλά και back-up του back-up τον νέο που θέλουμε να προωθήσουμε. Και θα πάω να βάλω έναν ξένο εκεί; Πες μου ποιος από όλους που το ρωτάνε, θα το έκανε αυτό…
Μην κοιτάζεις τώρα τον παίκτη Ντιαλό στο Μονακό μετά από τρία χρόνια. Στην προκειμένη μιλάμε για έναν παίκτη από το Λαύριο που είχε μια προοπτική. Και το έβλεπα ότι ήταν καλός παίκτης αλλά έχω τον καλό Έλληνα και το 1/5 του μπάτζετ, εκεί σε αυτή τη θέση. Είναι λογικό να βάλω άλλον ξένο εκεί; Και έχω και Έλληνα back-up.
Ο Παπαπέτρου ήταν σαν ένας πολύ καλός ξένος. Πώς θα πάω να βάλω έναν ξένο εκεί back-up ενώ έχω όλες τις άλλες θέσεις άδειες; Μα κάποιες φορ ακούω κάποια πράγματα…
Και θέλαμε να μείνει και ο Χεζόνια που θα έπρεπε να δώσουμε άλλο ένα εκατομμύριο, ίσως και παραπάνω. Και ήταν στην ίδια θέση με τον Παπαπέτρου.
Εγώ έκανα ραντεβού με τον Χεζόνια, μιλήσαμε. Και θα έπρεπε οι δύο αυτοί παίκτες, να παίξουν ‘3’ και ‘4’. Δηλαδή να κάνουμε μία ευέλικτη κίνηση εκεί. Οι οποιοί βέβαια είναι δύο 3άρια, όχι δύο 4άρια. Είναι δύο 3άρια που μπορούν να παίξουν και λίγο ‘4’.
Κάποια πράγματα ο κόσμος τα ξεστομίζει πολύ εύκολα αλλά τα δεδομένα δεν είναι απλά. Με τα δεδομένα που είχα εκείνη τη στιγμή, είμαι βέβαιος ότι 10/10 Παναθηναϊκούς, θα έκαναν το ίδιο πράγμα. Έτσι όπως ήταν εκείνη τη στιγμή η συνθήκη.
Το ‘3’ ήταν όλο έτοιμο. Από τον βασικό μέχρι και το back-up του back-up. Τα οικονομικά δεδομένα εκείνη τη σεζόν ήταν συγκεκριμένα. Είχαμε τρεις παίκτες λίγο παραπάνω από το μισό μπάτζετ και έπρεπε όλοι οι υπόλοιποι να κοστίσουμε κάτω από το μισό.
Συγγννώμη αλλά μιλάμε για 10 πέναλτι τα οποία πρέπει να πιάσουμε και τα δέκα. Δεν είναι τόσο απλό.»
