Η λύτρωση για τους κόπους και τις προσπάθειες τόσων χρόνων με αφετηρία το 1997 και το ασημένιο μετάλλιο στο FINA CUP, επιτέλους ήρθε για την Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών που είχε αγγίξει αρκετές φορές αυτό το ολόχρυσο μετάλλιο. Με κάποιον μαγικό τρόπο όμως, πάντοτε τις γλιστρούσε.
Η «γαλανόλευκη» τούτη τη φορά δεν ήπιε και νερό από την πηγή. Σε έναν φοβερό τελικό που βρισκόταν διαρκώς σε θέση οδηγού κόντρα στην Ουγγαρία και προηγήθηκε δύο φορές με τρία τέρματα απόσταση, άντεξε. Για να ζήσει στιγμές μοναδικές.
Στον Super Final της τελικής φάσης του πάλαι ποτέ World League, εκεί που ο ελληνισμός κρατιέται ζωηρός (Σίδνεϊ), η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών τα κατάφερε. Ξόρκισε δαίμονες και φαντάσματα του παρελθόντος και πανηγύρισε το πρώτο χρυσό της ιστορίας της σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις σε επίπεδο ανδρών. Και 19ο συνολικά.
Για να επικρατήσει όμως αυτό το αίσθημα της ανακούφισης και να «γευτεί» επιτέλους το… νέκταρ της πρωτιάς που τόσο πολύ ήθελαν και έψαξαν αυτά τα παιδιά αλλά και η αμέσως προηγούμενη γενιά και οι παλαιότεροι, έπρεπε να ολοκληρώσει μία ΜΥΘΙΚΗ ανατροπή. Στα όρια του υπερβατικού και του αδύνατου, στο κολυμβητήριο της Αλεξανδρούπολης τρεισίμιση μήνες πριν.
Ένα απίστευτο come back που δίχως καμία αίσθηση υπερβολής, αν δεν ερχόταν οι πρωταγωνιστές της Εθνικής ομάδας όχι απλά δεν θα ζούσαν αυτές τις στιγμές αλλά θα παρακολουθούσαν από απόσταση την τελική φάση. Όπως συνέβη και με την άκρως πετυχημένη Εθνική πόλο των γυναικών.
Τον περασμένο Απρίλη, η Ελλάδα ανέλαβε τον έναν όμιλο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με την δράση να μεταφέρεται στην Αλεξανδρούπολη. Μπροστά στο ενθουσιώδες κοινό, τα παλικάρια του Θοδωρή Βλάχου λύγισαν στα σημεία στην πρεμιέρα με τους Μαγυάρους (14-13), από τους οποίους πήραν εκδίκηση στην Αυστραλία.
Το φορμάτ ήταν σαφές και περιθώριο λάθους δεν υπήρχε. Τέσσερα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα, δύο εισιτήρια για την άλλη μεριά της Γης. Απλά τα πράγματα. Το παιχνίδι της 2ης στροφής με την μεγάλη των Σέρβων σχολή, έμοιαζε με τελικός. Ή αυτοί ή εμείς οριακά.
Στο πρώτο ημίχρονο, όλα κύλησαν στραβά. Η Εθνική πόλο των ανδρών βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, έμοιαζε ασύνδετη. Στα χαμένα.
1’45” πριν την ανάπαυλα και ακριβώς πριν ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης εξαπολύσει την τορπύλη του, ο φωτεινός πίνακας στο δημοτικό κολυμβητήριο της Αλεξανδρόπουλος έδειχνε 4-11. Απαγορευτικό σκορ για κάθε ελπίδα ανατροπής.
Ο τελευταίος λόγος όμως άνηκε στους Έλληνες διεθνείς που ψαλίδισαν τη διαφορά μέχρι το ημίχρονο (7-11) και δεν παράτησαν το παιχνίδι. Σιγά σιγά το έφεραν στα μέτρα τους και τελικώς, ολοκλήρωσαν μία ΜΥΘΙΚΗ ανατροπή (16-15) για να φέρουν την υπόθεση πρόκριση στα μέτρα τους.
Στον «τελικό» με την Ολλανδία ο απώτερος σκοπός επετεύχθη παρά το άγχος (14-11) κι έτσι η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών βρέθηκε στο Σίδνεϊ και την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ψυχή βαθιά ελληνική, ασυμβίβαστη. Όχι λόγω των ριζών αλλά του χαρακτήρα που έχουν χτίσει τόσα χρόνια αυτά τα παιδιά και της δεδομένης ατομικής ποιότητας που διαθέτουν και έχουν αποδείξει πολλάκις.
Από εκείνη την ανατροπή ξεκίνησαν όλα για να έρθει το πρώτο χρυσό της ιστορίας στην υδατοσφαίριση των ανδρών στις μεγάλες διοργανώσεις. Έτσι γράφτηκε η ιστορία.
