Η κακοδαιμονία έσπασε και η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών που έχει κατορθώσει να αφομιώνει την όποια αλλαγή φρουράς χωρίς αυτό να «καθρεφτίζεται» στην απόδοση και το αποτέλεσμα, απελευθερώθηκε επιτέλους από τα δεσμά.
Τα παλικάρια του Θοδωρή Βλάχου που βεβαίως και πιστώνεται ένα μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της καθιέρωσης της «γαλανόλευκης» στην ελίτ και τα μετάλλια, φόρεσαν για πρώτη φορά χρυσό στο στήθος. Και το πανηγυρίσαν δεόντως.
Η «κατάρα» έσπασε ελλείψει ενός παιδιού που έχει δώσει και την ψυχή του γι’ αυτό το σύνολο. Ο Ντίνος Γενηδουνιάς παντρευόταν την καλή του και η Εθνική ομάδα ταξίδεψε στο Σίδνεϊ με τον Στέλιο Αργυρόπουλο-Κανακάκη για αρχηγό. Αν και εδώ και χρόνια έχει επωμιστεί αυτό το «βάρος» ως φυσική εξέλιξη του χαρακτήρα του.
Ακόμα κι όταν στην ομάδα υπήρχαν «ιερά τέρατα» του χώρου, πάντοτε περνούσε η άποψή του. Δεν αποτελεί μυστικό άλλωστε πως στα τελευταία τουρνουά, έχει βγει ακόμα περισσότερο μπροστά μιλώντας στους συμπαίκτες του και υπενθυμίζοντάς τους διαρκώς – όπως αποκάλυψε ο Παναγιώτης Τζωρτζάτος στη συνέντευξή του στους Betarades πριν από λίγες ώρες – πως είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο αρκεί να το πιστέψουν.
Ένας αρχηγός, είτε με τη… σφραγίδα στα χαρτιά είτε όχι ελάχιστη σημασία έχει σε ένα σύνολο που σέβεται τον διπλανό του και δεν ρίχνει ευθύνες, γεννημένος γι’ αυτό. «Ποτισμένος» με το χαρακτηριστικό του νικητή, αυτό το μικρόβιο που δεν συντηρεί απλά με το πέρασμα των χρόνων αλλά το χρησιμοποιεί για τη διαρκή (αυτο)βελτίωση.
Βασικό μέλος μιας ομάδας (Φερεντσβάρος) που κατέκτησε back-to -back Champions League (2024, 2025), συνώνυμο της αυτοθυσίας. Τον Οκτώβρη του 2025 και όπως ο προπονητής του είχε αποκαλύψει, αγωνίστηκε με σπασμένα πλευρά στο ευρωπαϊκό Super Cup βοηθώντας μάλιστα τα μέγιστα στην κατάκτηση του τροπαίου.
Ένας ευγενικός γίγαντας, εσωστρεφής, MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 και μέλος της καλύτερης επτάδας στους Ολυμπιακούς του Τόκιο με πάμπολλες ατομικές διακρίσεις και διαρκώς μέσα στη συζήτηση για τον κορυφαίο αθλητή του κόσμου κάθε χρονιά.
Ένας παίκτης που ξεκίνησε από τη θέση του φουνταριστού αλλά εδώ και χρόνια αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο αγωνιζόμενος κυρίως στη θέση ‘4’ (ντεμί στην περιφέρεια), για να μπορούν να εκμεταλλευτούν οι προπονητές του το σουτ… βολίδα που διαθέτει. Και το υψηλό αγωνιστικό του IQ.
Κι όπου χρειαστεί να… μπουκάρει μέσα, όπως και στην τελευταία επίθεση στον τελικό με τους Ούγγρους στο Aquatics Center του Σίδνεϊ, δίνοντας τη δυνατότητα για παιχνίδι με δύο φουνταριστούς. Από τους δύο πόλους ήρθε η αποβολή και στη συνέχεια το νικητήριο γκολ από τα δικά του, ψύχραιμα χέρια.
Ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης έχει δύο επίθετα γιατί αυτή είναι η επιθυμία του. Να κουβαλάει μαζί του και τα δύο επίθετα των γονιών του, μιας και η μητέρα του με την αδερφή της, αποτελούν πολύ αγαπημένα του πρόσωπα. Οι ηρωίδες πίσω από τον πρωταγωνιστή, οι θυσίες τους και η δική του εργατικότητα τον έχουν φέρει εδώ που είναι τώρα.
Δεν έχει λογαριασμούς στα social media, μπορεί να τον βρει κανείς μόνο στο τηλέφωνο. Πάντα πρόθυμος και πρόσχαρος να βοηθήσει και να αποδεχθεί την όποια πρόσκληση. Ο «γίγαντας» και το θεριό ανήμερο μέσα στο νερό που αισθάνεται άβολα όταν μιλούν για εκείνον και παίρνει μεγάλη προβολή. Δεν την αποζητά, οριακά την αποφεύγει.
Έχει ακόμα στη ζωή του τους παιδικούς του φίλους, απαλλαγμένος από κάθε είδους βεντετισμό. Τουναντίον. Ανέκαθεν επέλεγε βάσει της πεποίθησής του για ατομική βελτίωση. Έτσι είχε πάρει την απόφαση να ξενιτευτεί μικρός από την Ελλάδα, παρότι θα μπορούσε να «καθίσει» για πάντα στον Ολυμπιακό που φυσικά και θα τον ήθελε και πληροί πολλές αν όχι όλες τις προϋποθέσεις, για να ζήσει κι άλλες εμπειρίες.
Η ζωή του; Προπόνηση, σπίτι, σπίτι, πισίνα. Πάντοτε φωνάζει «παρών» για την Εθνική ομάδα και τη γαλανόλευκη. Πάντοτε.
Πριν από μερικούς μήνες και όταν είχε βρεθεί στη χώρα, με χαρά αποδέχθηκε την πρόσκληση της ομάδας μέσα στα σπλάχνα της οποίας μεγάλωσε και των παιδιών που κάποτε βρισκόταν στη θέση τους και βρέθηκε στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο. Όχι για να δώσει τυπικά το παρών σε ενέργεια που πέρασε στα ψιλά αφού και ο ίδιος, δεν ήθελε την προβολή της. Άσχετα που λίγες ημέρες αργότερα, είδε το φως της δημοσιότητας από το Ole.gr και αναδείχθηκε.
Βούτηξε με τους μικρούς αθλητές του Ηλυσιακού στην πισίνα, πέρασε χρόνο μαζί τους και τους έδωσε το κυριότερο για ένα μικρό παιδί. Ερέθισμα. Τους μίλησε, απάντησε στις ερωτήσεις τους. Τους μεταλαμπάδευσε τις εικόνες και τις παραστάσεις του, όχι όμως σαν κάποιος μέντορας. Αλλά σαν ένας από εκείνους.
Εκεί ξεχώρισε αρχικά πριν γίνει κάτοικος Πειραιά για λογαριασμό του Ολυμπιακού και του Εθνικού, «επενδύσει» στο σώμα του και γίνει σιγά σιγά ο σπουδαίος αθλητής του σήμερα.
Αν οι γονείς ψάχνουν ένα υγιή αθλητικό πρόσωπο για τα παιδιά τους, τότε ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης είναι αυτό. Ο αντιστάρ με την μεγάλη καρδιά.
