Τα φαντάσματα του παρελθόντος σκόρπισαν, η κακοδαιμονία τα μάζεψε και απομακρύνθηκε. Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών το έψαξε και στο παρελθόν, το κυνήγησε, το άγγιξε. Φλέρταρε ανοιχτά με το χρυσό κι άλλες φορές με πιο τραυματική εκείνη στη Φουκουόκα. Απέναντι στο ίδιο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Η στιγμή όμως που απελευθερώθηκε από τα δεσμά, έμελε να συμβεί με αυτή τη σύνθεση στην ξενιτιά που κάποιοι εδώ και γενιές την έχουν μετατρέψει σε σπίτι. Πλάι στην ελληνική παροικία.
Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών «βούλιαξε» τους Ούγγρους και ως γνωστόν, η αξία του ηττημένου δίνει ακόμα μεγαλύτερη δόξα στον νικητή.
Σε έναν «τρελό» όπως τον χαρακτήρισε και ο μεγάλος πρωταγωνιστής του τελικό, Δημήτρης Σκουμπάκης, το χρυσό ήρθε. Δια χειρός αρχηγού. Ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης, το «λιοντάρι» αυτής της ομάδας που απεχθάνεται την ήττα.
Το ππίστευε χρόνια, το έλεγε σε όλους. Και να που καθόρισε αυτή τη ρωγμή στον χρόνο που τόσο πολύ ήθελαν να ζήσουν αυτά τα παιδιά. Και το άξιζαν.
Από το δικό του ψύχραιμο δεξί χέρι, η μπάλα τίναξε τα δίχτυα του Κσόμα και ανέβασε στιγμές αργότερα εκείνον και τους συμπαίκτες του, στον έβδομο ουρανό. Με το που η μπάλα κατέληξε στο βάθος της μαγυάρικης εστίας, ο Σκουμπάκης έσπευσε να τον αγκαλιάσει σε ένα πολύ δυνατό στιγμιότυπο που «μιλά» από μόνο του.
Για την προσπάθεια, τον πόνο, τον άθλο, την πίεση. Η άμυνα βγήκε και η Εθνική πόλο ανδρών έζησε αυτό που χρόνια ονειρευόταν. Για τους παρόντες και όσους έβαλαν το λιθαράκι τους, τόσα χρόνια τώρα στο επίτευγμα αυτό.
