Όταν βγάλεις από τη μέση το πείσμα και την «ξεροκεφαλιά» πως τα τρόπαια έρχονται μόνο με τα χρήματα, τότε πετυχαίνεις. Η Παρί Σεν Ζερμέν το βίωσε, έπαθε, έμαθε και πανηγύρισε με τον Λουίς Ενρίκε. Ή πιο σωστά, χάρη σε εκείνον.
Τα τελευταία δύο χρόνια στο Champions League, όμως, έχουν πολλά περισσότερα να διδάξουν. Ο Ισπανός τεχνικός είναι ένας πραγματικός ήρωας. Όχι μόνο για όσα εκπληκτικά έχει καταφέρει στην προπονητική του καριέρα, αλλά κυρίως για το μάθημα ζωής που έχει προσφέρει σε όλους μας.
Μαζί με το τρόπαιο που είχε κερδίσει το 2015, ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, έφτασε πια τις τρεις κατακτήσεις στον θεσμό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Μάλιστα, σε τρία χρόνια στην Παρί Σεν Ζερμέν, έφερε δύο φορές την κούπα με τα «μεγάλα αυτιά» στο Παρίσι, κάνοντας πραγματικότητα τον μεγαλύτερο στόχο του συλλόγου και μάλιστα, εμφατικά. Ακόμα κι αν στην αρχή κάθε σεζόν, οι Παριζιάνοι ξεκινούσαν κάπως νωχελικά, το φινάλε έκρυβε happy end.
Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν θα γινόταν, εάν δεν προηγούνταν «σκληρές» αποφάσεις. Ο Λουίς Ενρίκε έπεισε τους ιθύνοντες του συλλόγου πως μόνο με τα χρήματα δεν θα πάρουν αυτό που θέλουν. Επένδυσε σωστά, έκανε την Παρί «ομάδα» και δικαιώθηκε. Παίζοντας παράλληλα πολύ όμορφο ποδόσφαιρο, το καλύτερο κατά πολλούς την τελευταία διετία.
Η Άρσεναλ πάλευε με τα «φαντάσματα» του παρελθόντος, όμως στη Βουδαπέστη «λύγισε» στη ρουλέτα των πέναλτι. Η ομάδα του Αρτέτα, πάντως, μετά και την κατάκτηση της Premier League, δεν έχει πια να φοβάται κάτι. Τώρα αρχίζει να «λάμπει». Ωστόσο, το παρόν και ο θρόνος της Ευρώπης ανήκουν στον Λουίς Ενρίκε και στην παρέα του.
Στον Λουίς Ενρίκε, που αποφάσισε να αφαιρέσει τους γκράντε σταρ, για να φτιάξει μία ομάδα «κόσμημα».
Στον Λουίς Ενρίκε, που «διψά» για ποδόσφαιρο και η «στρογγυλή θεά» τον ανταμείβει δικαίως με διακρίσεις.
Στον Λουίς Ενρίκε, που βίωσε μία ανείπωτη τραγωδία, όταν είδε την 9χρονη κορούλα του, Σάνα, να φεύγει από τη ζωή και συνέχισε πιο δυνατός από ποτέ, μόνο για εκείνη. Γιατί, ουσιαστικά, δεν την άφησε ποτέ να φύγει από «μέσα» του.
Στον Λουίς Ενρίκε, που συνεχίζει να χαμογελά, για εκείνη. Έμεινε δυνατός, για εκείνη, γιατί αυτό ακριβώς θα ήθελε. Να συνεχίσει να αγαπά και να χαίρεται αυτό που κάνει.
Η υπόκλιση για το έργο που παρουσιάζει στον αγωνιστικό χώρο, είναι το αυτονόητο. Το «ευχαριστώ» στον Λουίς Ενρίκε, όμως, είναι το απαραίτητο. Διότι έχει χαρίσει σε όλους μας ένα μάθημα ζωής.
