Συνέντευξη στον Διονύση Καλαϊζή
Το Ole.gr «προσγειώνεται» στην Πορτογαλία, που είναι ο επόμενος «σταθμός» του μεγάλου αφιερώματος για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Και πηγαίνει σε έναν παίκτη, που γνωρίζει πάρα πολύ καλά τα ελληνικά γήπεδα. Ο Ντάνιελ Φερνάντες δεν βρέθηκε ούτε σε μία, ούτε σε δύο, αλλά σε έξι διαφορετικές ομάδες της χώρας μας.
Προφανώς, πρώτα έγινε γνωστός, χάρη στο πέρασμά του στον ΠΑΟΚ, όπου και πήγε σε πολύ μικρή ηλικία, απλά για να κάνει δοκιμαστικά! Και τελικά, λίγα χρόνια αργότερα έγινε ο βασικός τερματοφύλακας για τους Θεσσαλονικείς, πριν αποχωρήσει το καλοκαίρι του 2008.
Παρ’ όλα αυτά, έπειτα από 1.5 χρόνο ήταν ξανά στη Βόρεια Ελλάδα, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις με τον Ηρακλή! Σε έναν εξάμηνο δανεισμό που ήταν το «διαβατήριό» του, για να είναι στην αποστολή της Πορτογαλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Μάλιστα, στην καριέρα του πήρε μεταγραφή και για τον Παναθηναϊκό, αλλά δεν έκανε ποτέ επίσημο ντεμπούτο, για να παίξει επίσης σε ΟΦΗ, Πανθρακικό, αλλά και Πανσερραϊκό!
Επομένως, καταλαβαίνει κανείς εύκολα, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι άλλος ο «εκλεκτός» της Πορτογαλίας. Ο Ντάνιελ Φερνάντες «άνοιξε» την καρδιά του, σε μία συζήτηση που είχε τα πάντα.
Από την «τρελή» του ιστορία στον ΠΑΟΚ, στο «γιατί» δεν έφυγε παρά τις προτάσεις που είχε, στο «ευχαριστώ» του στον Ηρακλή, μέχρι και τους Θοδωρή Ζαγοράκη και Κριστιάνο Ρονάλντο!
«Όλοι είναι πιο ενωμένοι για τον Κριστιάνο»
-Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια διοργάνωση την οποία η Πορτογαλία δεν έχει κατακτήσει. Πιστεύεις ότι ήρθε η στιγμή να τα καταφέρει;
«Ναι, φυσικά. Πιστεύω ότι όλες οι γενιές του πορτογαλικού ποδοσφαίρου ήταν πολύ δυνατές. Όμως αυτή η γενιά είναι πιο ολοκληρωμένη. Έχει εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει νεανικό ενθουσιασμό και ‘δίψα’ για επιτυχία.
Στο τέλος της ημέρας όλα εξαρτώνται από το ομαδικό πνεύμα και την ενέργεια που θα έχει το σύνολο. Όμως θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερη γενιά που είχε ποτέ η Πορτογαλία. Μπορούμε να πούμε ότι η ποιότητα υπάρχει, η εμπειρία υπάρχει, υπάρχουν πολλά στοιχεία που χρειάζονται για μια μεγάλη πορεία, αλλά στο ποδόσφαιρο κάθε παιχνίδι διαρκεί 90 λεπτά και όλα κρίνονται εκεί.
Παρ’ όλα αυτά, έχουμε μια πραγματικά μεγάλη ευκαιρία να παρουσιαστούμε σοβαροί και να εκμεταλλευτούμε αυτή τη σπουδαία δυνατότητα».
-Ειδικά τώρα που ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν έχει κατακτήσει ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Θα ήταν κάτι αξέχαστο. Πιστεύεις ότι όλη η ομάδα θέλει να πετύχει κάτι και για εκείνον;
«Ναι, 100%. Όλοι θέλουν να το πετύχουν. Πιστεύω ότι όλοι οι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στην εθνική Πορτογαλίας και συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο έχουν αυτόν τον στόχο.
Μερικές φορές υπάρχουν παίκτες που πηγαίνουν σε ένα Μουντιάλ χωρίς να είναι πραγματικά συγκεντρωμένοι. Εγώ πιστεύω ότι αυτή η ομάδα ‘πεινάει’ για διάκριση. Ξέρει πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή, γιατί η Πορτογαλία θέλει πραγματικά να κατακτήσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μου φαίνεται ότι όλοι οι παίκτες είναι προσηλωμένοι στον βασικό στόχο και το ελπίζω πραγματικά. Τώρα που ο Κριστιάνο δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαιο, όλοι είναι ακόμα πιο ενωμένοι γύρω από αυτή την ιδέα. Αν συνεχίσουμε έτσι, έχουμε μια πολύ καλή πιθανότητα να το καταφέρουμε».
-Ποιους θεωρείς βασικούς αντιπάλους της Πορτογαλίας για την κατάκτηση του Μουντιάλ;
«Υπάρχουν τόσες δυνατές εθνικές ομάδες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Αγγλία. Όλοι προετοιμάζονται στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Νομίζω ότι αυτό το Μουντιάλ θα δοκιμάσει κυρίως τη νοοτροπία των ομάδων. Θα υπάρχουν μεγάλα ταξίδια, αγώνες στις ΗΠΑ, στο Μεξικό, στον Καναδά και σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
Θα φανεί ποια ομάδα μπορεί να προσαρμοστεί καλύτερα σε διαφορετικά στάδια, διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικές απαιτήσεις. Δεν θα αρκεί μόνο να έχεις την καλύτερη ομάδα. Θα πρέπει να μπορείς να ανταποκριθείς σε όλες αυτές τις δυσκολίες.
Είναι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που θα έχει προκλήσεις για όλους. Όμως πιστεύω ότι οι παίκτες που διαθέτουν ‘μυαλό’ και εμπειρία μπορούν να ανταποκριθούν καλύτερα. Φυσικά χρειάζεται και τύχη. Δεν είναι εύκολο για κανέναν. Οι συνθήκες, τα ταξίδια, ο καιρός, οι φίλαθλοι, όλα αυτά δημιουργούν μια πραγματικότητα διαφορετική από εκείνη που γνωρίζουν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές. Η ομάδα που θα έχει παίκτες πιο έτοιμους να διαχειριστούν αυτές τις δυσκολίες θα έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να πετύχει κάτι ξεχωριστό».
«Η παρουσία μου στον Ηρακλή μού έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία να είμαι στο Παγκόσμιο Κύπελλο»
-Η συμμετοχή στην αποστολή σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο είναι κάτι που κάθε ποδοσφαιριστής ονειρεύεται. Τι σήμαινε για εσένα;
«Φυσικά και ήταν ένας στόχος που μπορείς να πεις ότι πέτυχα. Θα ήταν διαφορετικά αν είχα αγωνιστεί περισσότερο, όμως το να αποτελώ μέλος της Πορτογαλίας ήταν ήδη κάτι πολύ σημαντικό για μένα και ακόμη και σήμερα νιώθω περήφανος γι’ αυτό.
Η παρουσία μου στον Ηρακλή μού έδωσε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, χάρη σε όσα συνέβησαν εκείνη τη σεζόν. Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά και στη συνέχεια η συμμετοχή στο Μουντιάλ ήταν κάτι φανταστικό.
Το να είσαι μέρος ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου σημαίνει τα πάντα για μένα. Είναι απίστευτο να εκπροσωπείς τη χώρα σου. Ακόμη και σήμερα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μου. Ήταν πραγματικά υπέροχο.
Ήταν και ένα ιδιαίτερο Μουντιάλ. Είχαμε καλή ομάδα, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε την Ισπανία. Νομίζω πως αν είχαμε αποκλείσει την Ισπανία, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Όμως έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Παρ’ όλα αυτά, ήταν μια καταπληκτική εμπειρία».
«Πήγα μόνος μου για δοκιμαστικό στον ΠΑΟΚ – Την πρώτη μέρα σχεδόν μου είπαν να επιστρέψω πίσω»
-Πώς ήρθε η μεταγραφή σου στον ΠΑΟΚ;
«Πήγα μόνος μου. Αγόρασα το αεροπορικό μου εισιτήριο και ταξίδεψα για να περάσω δοκιμαστικά. Έμεινα περίπου έναν μήνα σε δοκιμή.
Ο Αναστασιάδης με πήρε στην ομάδα, μαζί με τον προπονητή Λαγωνίδη. Στην αρχή ήταν δύσκολα, αλλά στο τέλος υπέγραψα συμβόλαιο. Μετά προχώρησα βήμα-βήμα. Τότε ήμουν ο όγδοος τερματοφύλακας στην ιεραρχία. Δούλευα με απόλυτη συγκέντρωση και αποφασιστικότητα.
Είδαν τις δυνατότητές μου και σιγά-σιγά πήρα την ευκαιρία μου από τον Κωστίκο. Από εκεί και πέρα η καριέρα μου πήρε τον δρόμο της. Γι’ αυτό είμαι πολύ ευγνώμων για εκείνη την ευκαιρία. Πάντως δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί πλέον στο ποδόσφαιρο. Την πρώτη μέρα που πήγα εκεί, σχεδόν μου είπαν να επιστρέψω σπίτι μου. Ήμουν πολύ μεγαλόσωμος και βαρύς. Νόμιζαν ότι ήμουν σεκιουριτάς!»
-Ο ΠΑΟΚ έχει κατακτήσει πολλούς τίτλους τα τελευταία χρόνια. Στην εποχή που ήσουν εσύ στην ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι. Τι πιστεύεις ότι άλλαξε;
«Φυσικά υπήρξε η οικονομική ενίσχυση από τον Ιβάν Σαββίδη. Παράλληλα έγινε αναδιοργάνωση σε ανθρώπινο δυναμικό και σε όλα τα τμήματα του ποδοσφαιρικού οργανισμού. Σταθεροποιήθηκε όχι μόνο η ακαδημία, αλλά και η πρώτη ομάδα. Όταν ένας σύλλογος αποκτά οικονομική σταθερότητα και επενδύσεις, αυτό βοηθά τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί να δουλέψουν με ηρεμία και προοπτική.
Μπορούν να έρθουν καλύτεροι παίκτες, να γίνουν καλύτερες μεταγραφές και γενικά να λειτουργήσει ο οργανισμός με υγιή τρόπο. Αυτό ακριβώς συνέβη στον ΠΑΟΚ. Βέβαια, για μένα ήταν καλό το γεγονός ότι τότε ο ΠΑΟΚ δεν ήταν τόσο σταθερός, γιατί πιθανότατα δεν θα είχα πάρει ποτέ την ευκαιρία που πήρα.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Παρ’ όλα αυτά, ο σύλλογος άξιζε όσα πέτυχε τα τελευταία 10 με 15 χρόνια. Ακολούθησε τον σωστό δρόμο και είμαι πεπεισμένος ότι θα συνεχίσει να παραμένει σταθερός και στο μέλλον. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην εποχή μου και στη σημερινή εποχή».
«Υπήρχε ενδιαφέρον απ’ την Τσέλσι, αλλά έμεινα στον ΠΑΟΚ, γιατί δέθηκα με τον κόσμο»
-Υπήρχαν ομάδες που ενδιαφέρθηκαν για εσένα όσο αγωνιζόσουν στον ΠΑΟΚ. Είναι αλήθεια ότι η Τσέλσι είχε καταθέσει πρόταση;
«Ναι, υπήρχε ενδιαφέρον από την Τσέλσι, τη Ράσινγκ Σανταντέρ, τη Σαχτάρ Ντόνετσκ και άλλους συλλόγους αυτού του επιπέδου. Όμως αυτά συμβαίνουν όταν είσαι νέος. Όλοι ψάχνουν νεαρούς και καλούς ποδοσφαιριστές. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Είχα αρκετό ενδιαφέρον από διάφορες ομάδες εκείνη την περίοδο».
-Γιατί τελικά έμεινες στον ΠΑΟΚ;
«Έμεινα πολλά χρόνια στον ΠΑΟΚ. Είχα προτάσεις ακόμη και από άλλες ελληνικές ομάδες όσο βρισκόμουν εκεί. Όμως δεν έφυγα ποτέ, γιατί ήμουν πραγματικά δεμένος με τον κόσμο της ομάδας. Για αυτό έλεγα πάντα ότι αν έφευγα, θα το έκανα μόνο για το εξωτερικό. Αγαπούσα πραγματικά τον σύλλογο, τους φιλάθλους και τους ανθρώπους που με βοήθησαν.
Ένιωθα ότι ήμουν μέλος μιας οικογένειας. Ακόμη και σήμερα νιώθω αυτόν τον δεσμό. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό για εμένα. Δεν έβλεπα το ποδόσφαιρο όπως το βλέπουν οι περισσότεροι σήμερα. Δεν έπαιζα μόνο για τα χρήματα ή για την καριέρα. Έπαιζα για το περιβάλλον, για τους φιλάθλους, για την κοινότητα γύρω από την ομάδα. Έτσι σκεφτόμουν τότε. Αργότερα, όταν έφυγα από τον ΠΑΟΚ, άρχισα να καταλαβαίνω ότι το ποδόσφαιρο είναι περισσότερο μια επιχείρηση.
Πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται, να σκέφτεσαι επαγγελματικά και να παίρνεις αποφάσεις έχοντας στο μυαλό σου και την οικογένειά σου. Εγώ όμως πέρασα τόσο όμορφα εκεί, γιατί ήμουν νέος και διασκέδαζα. Όταν έπαιζα ποδόσφαιρο δεν ένιωθα μόνο πίεση. Απολάμβανα να βρίσκομαι στο γήπεδο και να αγωνίζομαι. Ειδικά στα πρώτα χρόνια».
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Αναστασιάδη»
-Υπήρξαν πολλοί προπονητές στην καριέρα σου. Ποιοι σε επηρέασαν περισσότερο;
«Κάθε προπονητής είχε τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Προσπαθούσα πάντα να σέβομαι όλους τους προπονητές όσο περισσότερο μπορούσα. Φυσικά δεν είμαι αλάνθαστος. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ο τέλειος επαγγελματίας σε όλη μου την καριέρα. Όμως είμαι ευγνώμων σε όλους τους προπονητές που πέρασαν από τη ζωή μου. Ο Αναστασιάδης ήταν εκείνος που με ξεκίνησε. Με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε την πρώτη ευκαιρία. Του είμαι πολύ ευγνώμων και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Μου άφησε αξίες που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.
Ήταν ένας πολύ πνευματικός άνθρωπος, πολύ θρησκευόμενος. Ήταν όμορφο να μαθαίνεις από έναν τέτοιο άνθρωπο. Είναι σημαντικό στη ζωή να έχεις τέτοιες αξίες. Στη συνέχεια ήρθε ο Κωστίκος, που μου έδωσε την πραγματική ευκαιρία να καθιερωθώ. Πίστεψε σε εμένα. Έχει πολύ καλό μάτι στο να αναγνωρίζει παίκτες και ταλέντα. Μου άρεσε πολύ να συνεργάζομαι μαζί του. Επίσης, ο προπονητής τερματοφυλάκων εκείνη την εποχή, ο Μιχόπουλος, ήταν πολύ σημαντικός για μένα.
Έκανε τα πάντα για να με βοηθήσει. Και μετά ήρθε ο Φερνάντο Σάντος. Άλλη μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στην καριέρα μου. Ήταν πάντα δίπλα μου. Ακόμη κι όταν βρισκόταν στην ΑΕΚ, συνέχιζε να μου δίνει τις σωστές συμβουλές και καθοδήγηση.
Κάθε προπονητής που πέρασε από την καριέρα μου μου άφησε κάτι ξεχωριστό. Από τον Σα Πίντο, όταν ήμουν στον ΟΦΗ μέχρι όλους τους υπόλοιπους, που γνώρισα στην πορεία μου. Από όλους πήρα πολύτιμα μαθήματα. Φυσικά είναι καλό να συνεργάζεσαι με πολλούς προπονητές. Από την άλλη όμως, μερικές φορές δεν είναι και τόσο καλό. Θυμάμαι χρονιές που είχαμε τρεις ή τέσσερις διαφορετικούς προπονητές μέσα στην ίδια σεζόν. Τους θυμάμαι όλους. Ο καθένας άφησε κάτι διαφορετικό. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Και είμαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ και να γνωρίσω όλους αυτούς τους ανθρώπους».
«Ο Ζαγοράκης ήταν πραγματικός αρχηγός»
–Υπήρξε κάποιος παίκτης που σου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κατά τη διάρκεια της παρουσίας σου στην Ελλάδα;
«Ο Ζαγοράκης. Ο Ζαγοράκης, γιατί όταν ήμουν νέος προσπαθούσε συνεχώς να μου μεταδώσει σοφές συμβουλές. Ήθελε να με βοηθήσει να γίνω πιο έξυπνος ποδοσφαιριστής, αλλά και πιο ώριμος άνθρωπος μέσα στα αποδυτήρια.
Πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει εμένα και την ομάδα. Την εποχή εκείνη, πολλές φορές δεν καταλάβαινα πλήρως αυτά που έλεγε.
Όμως τώρα, όταν σκέφτομαι εκείνον και όλα όσα μας έλεγε, αντιλαμβάνομαι ότι έδινε πάντα τις σωστές κατευθύνσεις και προσπαθούσε να μας καθοδηγήσει. Μας πίεζε πολύ. Μερικές φορές ήταν σκληρός με αυτά που έλεγε, αλλά πάντα είχε δίκιο. Ως άνθρωπος αποτελούσε παράδειγμα για όλους μας. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, γιατί ήταν ένας πραγματικός αρχηγός. Ένας άνθρωπος που μπορούσες να ακολουθήσεις και να εμπνευστείς από αυτόν.
Ένα σπουδαίο παράδειγμα. Μου άφησε πολλές όμορφες αναμνήσεις και σημαντικά μαθήματα. Δεν ήταν ηγετική φυσιογνωμία μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και έξω από αυτό. Και ακόμη και σήμερα συνεχίζει να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Ο Ζαγοράκης είναι ένας αληθινός αρχηγός. Είμαι πολύ ευγνώμων που πέρασα κάποιο διάστημα μαζί του, που αγωνίστηκα δίπλα του και που τον γνώρισα προσωπικά. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή να μοιραστώ μαζί του τα αποδυτήρια, έστω και για ένα μέρος της καριέρας μου».
«Η καθημερινότητα με τον Πάτρικ Κλάιφερτ»
-Πολλοί ίσως δεν το γνωρίζουν, αλλά είχες και τον Πάτρικ Κλάιφερτ ως προπονητή. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
«Ο Πάτρικ ήταν ένας άνθρωπος με φανταστική ενέργεια και εξαιρετικό χαρακτήρα. Μιλάει πορτογαλικά, μιλάει πολλές γλώσσες και συχνά έμπαινε στο γήπεδο για να προπονηθεί μαζί μας. Ήταν απίστευτος ποδοσφαιριστής. Πέρα όμως από προπονητής, είναι ένας πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος με πολύ θετική ενέργεια και εξαιρετικό πνεύμα. Πιστεύω ότι πολλοί σύλλογοι θα μπορούσαν να ωφεληθούν έχοντας δίπλα τους ανθρώπους σαν τον Πάτρικ. Ήταν φανταστικός για όλους μας. Στο τέλος της ημέρας ήταν και ένας καλός φίλος. Για εμάς ήταν είδωλο. Τον είχες δει να αγωνίζεται στην Μπαρτσελόνα και ξαφνικά τον έβλεπες δίπλα σου να γελάει, να παίζει και να συμμετέχει στην καθημερινότητα της ομάδας. Για έναν ποδοσφαιριστή, αλλά και για έναν απλό φίλαθλο, είναι κάτι εκπληκτικό.
Ειδικά όταν είσαι νέος, είναι πολύ σημαντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που μπορούν να σε διδάξουν και να σε βοηθήσουν στην καθημερινή διαδικασία του ποδοσφαίρου».
Δείτε όλες τις συνεντεύξεις του αφιερώματος του Ole.gr, με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026, πατώντας ΕΔΩ.
