Ακούγοντας μπάσκετ, ζωή, μία κανονικότητα εν γένει σε εμπόλεμη κατάσταση και τραγικές συνθήκες, το μυαλό των περισσότερων «παγώνει». Στην πραγματικότητα όμως για την Παλαιστίνη κι άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου που έχουν πληγεί από την κτηνωδία της Μέσης Ανατολής, δεν είναι κάτι άλλο πέρα από μονόδρομος, «στάσης ζωής».
Αυτό προσπάθησε να εξηγήσει μέσω του Ole.gr και των Betarades ένας Έλληνας που το έζησε εκ των και δεν ωραιοποίησε ούτε θυματοποίησε την κατάσταση. Το κεφάλαιο Παλαιστίνη και αραβικός κόσμος εν γένει αφού δεν έχει στο βιογραφικό του μονάχα την εμπειρία της Δυτικής όχθης κυρίως και της Γάζας δευτερευόντος, προέκυψαν μάλλον συμπτωματικά για τον Γιάννη Διαμαντάκο.
Επιλέγοντας άλλωστε το επάγγελμα του προπονητή, μαθαίνεις και να συμορφώνεσαι σε συνθήκες όχι πάντοτε ιδανικές. Με οδηγό τις προκλήσεις όμως και «προσωπικούς λόγους» όμως ανέπτυξε στη συνέντευξη που παραχώρησε, ο Έλληνας τεχνικός έζησε στο επίκεντρο – ένα από αυτά – των γεωπολιτικών εξελίξεων και κάθε άλλο παρά το μετανιώνει. «Ήταν μία εμπειρία ζωής με πολλαπλά διδάγματα».
Παρότι ήταν «φύσει αδύνατη η επίτευξη του στόχου της πρόκρισης στην τελική φάση του Πανασιατικού», όπως σημείωσε αφού από κάποιο σημείο και μετά… «δεν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε οργανωτικά. Η ‘δίψα’ δεν έφτανε αφού το να διανύσεις ακόμα και 70 χλμ. απλά για να πας για προπόνηση δεν αρκούσε. Υπήρχε και η κόπωση και η έλλειψη συγκέντρωσης. ‘Θα έχει κλείσει ο δρόμος γιατί αν ναι, πρέπει να ειδοποιήσω την γυναίκα μου. Και πώς θα φτάσω; Αύριο δουλεύω’. Λεπτομέρειες που επηρέαζαν την απόδοση.»
Από την έκδηλη περηφάνεια του αραβικού λαού, μέχρι την αντιμετώπιση που έλαβαν από όμορα αραβικά κράτη. Η μερική καχυποψία, η αυταπάρνηση και το αίσθημα της πάλης.
«Ακούγεται παράδοξο όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Είναι πολύ εύκολο για τους ανθρώπους της Παλαιστίνης να βγουν και να παίξουν μπάσκετ σε τέτοιες συνθήκες.» Δεν είναι υπεκφυγή από τα θεμελιώδη ζητήματα της ίδιας της ζωής αλλά… στάση ζωής.
«Είναι μία αντίδραση. Μία στάση ζωής του ‘εμάς δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται. Εμείς θα προσπαθήσουμε να ζήσουμε με κάθε κόστος. Και θέλουμε να ζήσουμε σαν και εσάς. Όπως βλέπουμε ότι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Θέλουμε να ζήσουμε γιατί έχουμε επιλέξει γιατί δεν είμαστε διαφορετικοί, δεν είμαστε κατώτεροι. Γιατί έχουμε κι εμείς δικαιώματα’. Είχαν όλη αυτή τη δίψα, τη θέληση. Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο.»
Ο Γιάννης Διαμαντάκος μοιράζεται ιστορίες πανικού. Αλλά και περιστατικά που βίωσε στη Γάζα, στο Ιράκ με την Εθνική Παλαιστίνης, στον Λίβανο, στην Μεδίνα. Ο μέχρι πριν από μερικούς μήνες προπονητής της Αλ Ούλα που ετοιμάζεται να μπει στον κόσμο του ευρωπαϊκού μπάσκετ μέσω της Αδριατικής λίγκας όπως αποκάλυψε το Ole.gr, προσέφερε μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική.
Καταπιάστηκε με την διαφορά νοοτροπίας και κουλτούρας στη βάση της. Ακόμα και εντός αραβικού κόσμου αφού εργάστηκε επίσης σε ένα πολύ επικοδομιτικό για τον ίδιο πρότζεκτ στον Λίβανο (υπεύθυνος σε όλες τις μικρές Εθνικές ομάδες ηλικιακά) αλλά και στην Σαουδική Αραβία που… έρχεται με φόρα λόγω της οικονομικής ισχύς.
Μία πολιτισμική κυρίως, πολιτική αλλά και αθλητική προέκταση και προσέγγιση από έναν προπονητή κατόχου μεταπτυχιακού διπλώματος ψυχολογίας στη Ρουμανία, ο οποίος είναι γνωστός στην Ελλάδα (ΑΟ Αγρινίου, Βίκος Falcons, Λάρισα, Αρκαδικός) και όποιες ομάδες έχει προπονήσει για την αυστηρότητά του.
Ο Γιάννης Διαμαντάκος πήγε νέες μεθόδους και τρόπους λειτουργίας στον αραβικό κόσμο και την Παλαιστίνη. Γι’ αυτό και εκτιμήθηκε η δουλειά του. Αποχωρώντας τουλάχιστον από εκείνα τα μέρη της Μέσης Ανατολής – προς το παρόν τουλάχιστον – γεμάτος διαφορετικές εικόνες και παραστάσεις.
Η πρόκριση από τα προκριματικά του Πανασιατικού 2025 δεν ήρθε για λίγο. Και μόνο η προσπάθεια όμως σε τέτοιες συνθήκες, ήταν πραγματικός άθλος. Αλλά και μάθημα. «Αυτό που εξετίμησα πάρα πολύ και ήταν από τους λόγους που με ώθησε να παραμείνω στην Εθνική Παλαιστίνης, ήταν αυτή η θέληση να συνεχίσουν να προσπαθούν παρά τις αντιξοότητες. Αυτό ήταν πραγματικά κάτι για το οποίο τους θαυμάζω. Εν μέσω εμπόλεμης κατάστασης και αστάθειας, όλοι προσπαθούν να θυμίζουν σε όλους ότι εμείς υπάρχουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε σαν και εσάς.»
