Είχε τους οιωνούς στο πλευρό της. Την ποιότητα, το βάθος. Το γνώθι σαυτόν μα κυρίως την ικανότητα η Ισπανία για να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής στα γήπεδα των ΗΠΑ, του Μεξικό και του Καναδά, επιστρέφοντας στην κορυφή του κόσμου.
Το πιπ μακρύ σε διάρκεια Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώθηκε με τη «φούρια ρόχα» στον θρόνο κι ακόμα κι αυτοί που τάχθηκαν υπέρ άλλων αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων, δεν μπορούν παρά να μη χαρακτηρίσουν δίκαιη την κατάκτηση του τροπαίου.
«Εικονομάχοι ή εικονοκλάστες» του ισπανικού ποδοσφαίρου, των μονάδων της και ούτω καθ’ εξής, η Ισπανία τους αφήσε όλους πίσω. Ξεπέρασε όλα τα εμπόδια και το έπραξε δίχως μάλιστα να βρεθεί ΠΟΤΕ πίσω στο σκορ κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Η παρέα του Ρόδρι, του Γιαμάλ και των υπολοίπων έδωσε 8 παιχνίδια για να σκαρφαλώσει μέχρι το πρώτο σκαλί του βάθρου και σε κανένα από αυτά, δεν βρέθηκε σε ρόλο κυνηγού. Και πως να μη συμβεί αυτό αφού ο Ουνάι Σιμόν και η αμυντική γραμμή της Ισπανίας λειτούργησαν υποδειγματικά, δεχόμενοι μονάχα ένα γκολ;
Άλλη μία απόδειξη της υπεροχής και της δίκαιης κατάληξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.
Αυτό μάλιστα είχε να συμβεί από το μακρινό 1990 και την κατάκτηση του τροπαίου από τη «μηχανή» της Δυτικής Γερμανίας, αφού ούτε και η παρέα του Κλίνσμαν και του Ματέους είχε δει την… πλάτη κανενός κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης του Μουντιάλ της Ιταλίας.
Πιο πριν το είχαν καταφέρει δις οι Ιταλοί – χάρις και στον σκληροτράχηλο τρόπο παιχνιδιού τους, υπέρμαχοι της τακτικής – το 1982 και το 1938.
