Αυτή είναι η ομορφιά εννίοτε ή ιδιαιτερότητα αν προτιμάτε του Μουντιάλ, όπου κι αν λαμβάνει χώρα, όσο κι αν το… επιχειρείν εισβάλλει στα κιτάπια του και το αλλάζει. Οι ιστορίες που γεννά και οι αθέατες – στον κόσμο – πτυχές, οι οποίες γίνονται ορατές.
Όμορφες ιστορίες, δύσκολα αφηγήματα, οικογενειακά δράματα. Όπως αυτό που έζησε σε μικρή ηλικία ο σκόρερ του Ιράκ στην πρώτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων, στην μόλις δεύτερη παρουσία της χώρας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Μία χώρα που είχε την ατυχία να «γεννά» πετρέλαιο σε κάθε γωνία και αυτό την έβαλε στο… μάτι του κυκλώνα της παγκοσμιοποίσης και του καπιταλισμού.
Ο λόγος για τον Αϊμέν Χουσεΐν , τον ποδοσφαιρικό ήρωα ενός πολύπαθου έθνους που έχει τραβήξει τα… πάνδινα τα τελευταία χρόνια από τους «σωτήρες» που φόρεσαν μανδύα για να σταθεροποιήσουν τις όποιες κρίσεις οι ίδιοι δημιούργησαν εκεί. Τους καλοθελητές.
Πίσω από το χαμέγελο του ανθρώπου που τράβηξε προσωρινά χειρόφρενο στο εναρκτήριο γκολ του Χάαλαντ για το τελικό 4-1 της Νορβηγίας και έδωσε την αφορμή στους συμπατριώτες του να πανηγυρίσουν, κρύβεται μία τραγική ιστορία που τον σημάδεψε σε νεαρή ηλικία.
Ο Αϊμέν Χουσεϊν που ανακρύθηκε με φρούδες δικαιολογίες για 7 (!) ώρες εν έτει 2026 στο αεροδρόμιο που προσγειώθηκε η Εθνική ομάδα του Ιράκ στην Αμερική προ ολίγων ημερών, ήρθε αντιμέτωπος με τη σκληρή και ωμή πραγματικότητα το 2008.
Ο πατέρας του, στρατιώτης στον Ιρακινό στρατό, έπεσε νεκρός τότε από πυρά της Αλ Κάϊντα ενώ αγόρασε υλικά για την κατασκευή του σπιτιού της οικογένειας. Το δράμα όμως δεν σταμάτησε εκεί.
Λίγα χρόνια αργότερα και κατά τη διάρκεια μιας περιόδου εσωτερικής αναταρχής και εμπλοκών, ο μεγαλύτερος αδερφός του απήχθη και από τότε αγνοείτο αφού δεν έχει βρεθεί, νεκρός ή ζωντανός.
Για τους παραπάνω λόγους ο Αϊμέν Χουσεΐν πήρε την απόφαση να σταματήσει το ποδόσφαιρο που τόσο αγαπούσε και στο οποίο διακρινόταν, για να βοηθήσει τη μητέρα του και την οικογένειά του. Εκείνη όμως, η… κολόνα κάθε γιου, ήταν ανένδοτη. Ήθελε ο γιος της να κυνηγήσει τα όνειρά του παρά τις κακουχίες που τους είχαν βρει.
«Αποφάσισα να σταματήσω το ποδόσφαιρο για να φροντίσω την οικογένειά μου, αλλά η μητέρα μου αρνήθηκε», είπε ο Χουσεΐν σε μια συνέντευξη που παραχώρησε.
Εν τέλει η επιθυμία της μητέρας πέρασε και είκοσι χρόνια μετά, έκανε εκείνη και τους ομοεθνείς του περήφανους. Αυτό άλλωστε ήταν το όνειρό του. Να οδηγήσει το Ιράκ στα τελικά του Μουντιάλ για πρώτη φορά μετά το 1986 και το έκανε με δικό του γκολ απέναντι στην Βολιβία, παίρνοντας το τελευταίο εισιτήριο για το μεγάλο ποδοσφαιρικό γεγονός.
