Για σένα θα φωνάζω και θα κλαίω,
Χιλιόμετρα κάναμε πάλι,
Για την καψούρα μας την πιο μεγαλη,
ΠΑΟΚ, εκδρομές…
Παγωμάρα, βουβαμάρα, μαυρίλα. Ψύχρα. Τα λόγια δεν μπορούν να βρουν αντίκρυσμα στα συναισθήματα, μοιάζουν αδειανά και γυμνά για την τραγωδία που έλαβε χώρα μερικές ώρες πριν στη Ρουμανία. Δεν αρκούν για να περιγράψουν το συναίσθημα.
Επτά ψυχές, άλλες επτά που κίνησαν για άλλες γειτονιές. Τόσο βιαστικά. Το νήμα τις ζωής όμως δεν κόπηκε στην «καρμιανιόλα» της Ρουμανίας μόνο για εκείνους αλλά και για τους δικούς τους ανθρώπους. Μάταιο να γράψεις κάτι για την οδύνη των οικείων του. Ανούσιο. Όσα συλληπητήρια κι αν ακούσουν, όσα «κάνε κουράγιο» κι αν ειπωθούν, θα το κουβαλούν μέσα στους. Στις σκέψεις, την καθημερινότητα, τις αναμνήσεις τους.
Οι τελευταίες ώρες έχουν κυλήσει με ένα ψυχοπλάκωμα για όλους τους υπόλοιπους, μια «συννεφιά», ένα γιατί; Όχι ως προς την αιτία που το αναθεματισμένο αυτό βαν συγκρούστηκε. Στη ρίζα του, δεν έχει καμία απολύτως σημασία αφού ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει.
Κόσμος συρρέει στην Τούμπα, οι οργανωμένοι του ΠΑΟΚ ματαίωσαν κάθε εκδρομή. Που να βρουν το κουράγιο να φωνάξουν; Βαριά καρδιά, άφωνη λαλιά.
Δεν θρηνεί όμως μόνο η Θεσσαλονίκη και η οικογένεια του «Δικεφάλου, για χατίρι του οποίου έσβησαν επτά ζωές. Η Ελλάδα θρηνεί τα παιδιά της, μερικές ώρες μετά την φρίκη στα Τρίκαλα. Δύο απανωτά χτυπήματα. Υπενθύμιση για όλους τους υπόλοιπους πως από αυτόν εδώ τον τόπο, όπως κι αν λέγεται αυτός, είμαστε περαστικοί.
Ο πόνος «πουλάει», ανέκαθεν «πουλούσε». Για κάποιους λειτουργεί ως μοχλός αποπροσανατολισμού ευθυνών, για κάποιους άλλους… «Υπάρχουν και χειρότερα», λέμε σαν κοινωνία, κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά. Ανασκουμπωνόμαστε για να μπούμε και πάλι στον «στίβο».
Σε αυτά που μπορούμε όμως να ελέγξουμε εμείς και περνάνε όντως από το χέρι μας στην (κάθε) επόμενη μέρα της κάθε τραγωδίας; Αρχής γεννομένης από το δικό μας το συνάφι.
Δεν διαλέγεις πάντα τις συνθήκες, ούτε μπορείς πάντοτε να τις διαμορφώσεις κατά το δοκούν. Το λιγότερο που μπορείς όμως να κάνεις είναι να σεβαστείς, αντιμετωπίζοντας με λεπτότητα το πένθος. Να μην το αντιληφθείς ως ευκαιρία για μερικά κλικ αναπαράγοντας ξανά και ξανά το φρικιαστικό βίντεο.
Δεν είναι η ώρα για διδαχές και «μαθήματα» επί πτωμάτων και κλίματος οδύνης.
Στην κοινωνία στην οποία ζούμε, η οποία καλώς και είναι τέτοια έπειτα από σωρεία αγώνων για τα θεμελιώδη, ο καθένας έχει το δικαίωμα της ελεύθεριας λόγου. Και η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα στον πόνο συσπειρώνεται. Ακόμα και τα αυτονόητα σε έναν χώρο που ευχόμαστε «ψόφους» στον διπλανό επειδή η δική του… κατσίκα έχει διαφορετικό χρώμα, είναι άξια αναφοράς.
Πλην όμως, οι αδικοχαμένοι φίλοι του ΠΑΟΚ πριν «χρωματιστούν» για τον «δικέφαλο του Βορρά», ήταν γιοι, αδέρφια, νέοι άνθρωποι. Έτοιμοι να «ρουφήξουν» τη ζωή. Με όνειρα, φιλοδοξίες και μία μεγάλη, κοινή αγάπη που τους έκανε να σχεδιάσουν αυτό το ρημάδι ταξίδι.
Προς τι η ανάγκη διαχωρισμού της φίλαθλης ταυτότητας του καθενός, η οποία συνοδεύεται τις τελευταίες ώρες στον ελάχιστο φόρο τιμής του καθενός με ένα σχόλιο γραπτής συμμετοχής της μάζας στο πένθος; Δεν εύχεσαι συλληπητήρια ως φίλος του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του Άρη, του Ηρακλή και ούτω κάθ’ εξής αλλά με την ανθρώπινη υπόστασή και ταυτότητά σου γι’ αυτά τα παιδιά που έφυγαν πριν την ώρα τους. Αυτή με την οποία ερχόμαστε και φεύγουμε πριν ταυτιστούμε.
