Κοίταζα για αρκετή ώρα με κενό βλέμμα την οθόνη του υπολογιστή, σκεπτόμενος όσα είπε ο Τάσος Χατζηγιοβάνης κατά τη βράβευσή του από τον ΠΣΑΠΠ. Δεν ήταν εύκολο οι λέξεις να μπουν σε σειρά.
Το τελευταίο διάστημα, πλήθος ζοφερών ειδήσεων έχουν κατακλύσει την επικαιρότητα. Δεν χρειάζεται να τις απαριθμήσουμε. Τις γνωρίζουμε όλοι και δεν είναι, άλλωστε, αυτός ο σκοπός του κειμένου.
Το μεγαλείο της ψυχής και η τεράστια καρδιά που έχει ο Τάσος Χατζηγιοβάνης από την άλλη, αξίζουν να αναδειχθούν. Ένας άνθρωπος που έδειξε πως, έστω και τώρα, υπάρχει ελπίδα για λίγο «φως».
Μιλώντας για τον μικρό Όθωνα-Δημήτρη που προσπάθησε να βοηθήσει, όταν έδινε τη δική του «μάχη» για τη ζωή, «έσπασε», λύγισε. Φαινόταν στη φωνή του, στα δάκρυά του, φαινόταν στα χέρια του που έτρεμαν, καθώς κρατούσαν το χαρτί που είχε γράψει τα λόγια του. Αγνός, σπουδαίος και ένα ψήγμα ελπίδας για το παρόν, αλλά και το μέλλον.
Το βραβεία για όσα λαμβάνουν χώρα εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου είναι ωραία, όμως αυτές οι ειδικές/τιμητικές βραβεύσεις δείχνουν πως υπάρχουν πολύ σπουδαιότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Και είναι σημαντικό, έστω μια στο τόσο, να αναδεικνύουμε ανθρώπους όπως ο διεθνής εξτρέμ του ΟΦΗ. Γιατί, τότε, ίσως και να αλλάξει κάτι.
Σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, ας ακούσουμε, λοιπόν, όσα είπε ο Τάσος Χατζηγιοβάνης. Ας μην κλείσουμε τις καρδιές μας. Ας κρατήσουμε, για μια φορά, κάποια λόγια που έχουν μεγάλη αξία. Όπως είπε και ο ίδιος: «Το καλό πάντα νικά».
Δυστυχώς, το «μαύρο» δεν πρόκειται να εξαφανιστεί από τις ζωές μας. Μια τέτοια «φωτεινή» πυξίδα, όμως, δείχνει τον δρόμο και μπορεί να κάνει τη διαφορά.
«Να βρεις το φως σε μονοπάτι αδειανό».
Τα λόγια του Τάσου Χατζηγιοβάνη:
«Έχω λίγο άγχος. Κρατιέμαι για να μη συγκινηθώ. Ευχαριστώ τον ΠΣΑΠΠ για την τιμή που μου κάνει. Δεν έκανα τη δωρεά για να προβληθώ. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα ερχόμουν εδώ να βραβευτώ. Το μόνο που ήθελα ήταν να βοηθήσω ένα παιδί να ζήσει.
Όταν έμαθα την ιστορία του μικρού Όθωνα-Δημήτρη η πρώτη μου σκέψη ήταν να βοηθήσω. Ήρθα σε επαφή με τη μητέρα του, αλλά δυστυχώς ο μικρός έφυγε από τη ζωή. Όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με στενοχωρούν και με προβληματίζουν. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να βεβαιωνόμαστε ότι η βοήθεια φτάνει εκεί που πρέπει. Μην κλείσουμε την καρδιά μας.
Αύριο κάποιος θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Μια οικογένεια θα περνά δύσκολα. Όποιος έχει ανάγκη δεν πρέπει να είναι μόνος. Δεν μπορούμε πάντα να αλλάζουμε την έκβαση μιας δύσκολης ιστορίας. Μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε εκείνον που τη ζει, ο καθένας όπως μπορεί.
Σκέφτομαι όσους προσφέρουν αθόρυβα. Να φτάσει το χειροκρότημα και σε αυτούς. Το καλό πάντα νικά. Θα συνεχίσω να προσφέρω όπως μπορώ».
