Πέρα από κλισέ αφηγήματα και φράσεις τετριμμένες, το παγκόσμιο μπάσκετ πενθεί τις τελευταίες ώρες καθώς «έφυγε» από τους… κόλπους του ένας μύθος. Μία καλαθομηχανή από τις πρώτες. Από εκείνες που άφησαν τις αφηγήσεις και τα αμέτρητα ρεκόρ να «θρυλούν» την περίπτωσή του εις το διηνεκές.
Δυστυχώς για όλους εμάς, στην εποχή του το ίντερνετ και η τεχνολογία, τα βίντεο και τα highlights δεν είχαν την ίδια απήχηση. Ο Όσκαρ Σμιντ ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης της Εθνικής Βραζιλίας αφού τιμούσε το εθνόσημο μέχρι τα μπασκετικά του γεράματα και ο προικισμένος Νίκος Γκάλης μαζί. Μία από τις σπουδαιότερες μορφές του παγκόσμιου μπάσκετ και αθλητισμού.
Ο «Mao Santa», ελληνιστί το «ιερό χέρι» όπως τον έλεγαν οι συμπατριώτες του. Τα παρατσούκλια, όπως και τα επίθετα που μας ακολουθούν στον τόπο μας, δεν προσκολλώνται τυχαία σε κάποιον αφού το χέρι του Όσκαρ Σμιντ ήταν σαν να το είχε… ευλογήσει μία ανώτερη δύναμη.
Ήταν μέχρι πριν ένα δίχρονο και το προσπέρασμα του ΛεΜπρόν Τζέιμς, ο παίκτης με τους περισσότερους πόντους στην ιστορία του μπάσκετ. Και χωρίς να παίξει ποτέ στο NBA, άρα να «εκτεθεί» σε μεγαλύτερο αριθμό αγώνων κάθε σεζόν.
Hall of Famer, ένας από τους 50 κορυφαίους όπως τους ανέδειξε η FIBA το 1991. Και δεν είχε σταματήσει ακόμα από την ενεργό δράση, έδωσε κι άλλα. Μέχρι τα 45 του, φόρτωνε τα αντίπαλα καλάθια στην πατρίδα του. Ο Νίκος Γκάλης στο λιτό και απέριττο αντίο του στον άλλοτε αντίπαλό του, έγραψε «μοναδικός στο είδος του». Αφού τέτοιος ήταν ο Όσκαρ Σμιντ.
Με τον καρπό διαβήτη, σταμάτησε στους σχεδόν 50 χιλιάδες πόντους (49.973). Τι να πει κανείς για εκείνον; Και άφησε πίσω του αρκετές στιγμές-σταθμούς. Μία από αυτές φυσικά η… τιτανομαχία που είχε με τον Ντράζεν Πέτροβιτς στον Τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο ΣΕΦ, όταν μπροστά σε 12 χιλιάδες κόσμου, χάρισαν ένα απίθανο σόου σκοράροντας μαζί 106 πόντους. Ο «Μότσαρτ» που οδήγησε τη «Βασίλισσα» στην κατάκτηση του τροπαίου σταμάτησε στους 62 και ο Όσκαρ Σμιντ στους 44 με τη φανέλα της Καζέρτα.
Παρόλα αυτά, μπορεί κανείς να μνημονεύει τον Όσκαρ Σμιντ και να τον ευγνωμονεί επίσης για ένα άλλο κατόρθωμα εκείνου και της παρέας του. Σχεδόν δύο χρόνια πριν από εκείνη την εποποιία στο Φάληρο.
Τοποθεσία η Ιντιανάπολις, στο πλαίσιο του τελικού των Παναμερικανικών Αγώνων του 1987. Ο Όσκαρ Σμιντ σημείωσε 46 πόντους κόντρα στον… ναύαρχο Ντέιβιντ Ρόμπινσον και οδήγησε την Εθνική Βραζιλίας στον θρίαμβο μέσα στο έδαφος ενός αντιπάλου που ένιωθε ανίκητος (115-120).
Ένα απότέλεσμα που αποτέλεσε την αφετηρία – αφού ακολούθησαν οι αποτυχίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και το Παγκόσμιο του 1990 – της αμφισβήτησης της Team USA μέσα στην ίδια της τη χώρα. Και την απαρχή ουσιαστικά, το πρώτο… χαστούκι της ενδοεξέτασης που έφερε μία από τις (Εθνικές) ομάδες-θρύλους.
Η παράσταση του Όσκαρ Σμιντ στην Ιντιανάπολις άνοιξε τον… ασκό του Αιόλου για τη δημιουργία του πιο ισχυρού και αχτύπητου ίσως συνόλου που έχει δει ποτέ ο παγκόσμιος αθλητισμός. Της λεγόμενης Dream Team που κατέβασαν οι ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης με τους Μάικλ Τζόρνταν, Λάρι Μπερντ, Μάτζικ Τζόνσον, Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Σκότι Πίπεν, Πάτρικ Γιούινγκ, Καρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον, Τσαρλς Μπάρκλεϊ και έκαναν… πλάκα σε όλους με 100άρες μόνο μέχρι το χρυσό.
Αν δεν ήταν ο Όσκαρ Σμιντ…
