Το περασμένο καλοκαίρι η Εθνική ομάδα – χάρις την πορεία της – έγινε ξανά Επίσημη Αγαπημένη. Και χάρισε εκ νέου στιγμές που είχε λησμονήσει το ελληνικό μπάσκετ.

Το χαμηλό προφίλ που κράτησε το σύνολο του Βασίλη Σπανούλη καθόλη τη διάρκεια του τουρνουά σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση των αρετών και των χαρακτηριστικών του ρόστερ, οδήγησε τη «γαλανόλευκη» στο βάθρο των νικητών έπειτα από 16 ολόκληρα χρόνια.

Και έκανε ξανά τους φίλους του ελληνικού μπάσκετ και όχι μόνο να πανηγυρίσουν.

Εκείνη η δραματική στο φινάλε της βραδιά στη Ρίγα που είχε κατακλειστεί από Φινλανδούς, έκρυβε και μία επίδοση από τις κορυφαίες που έχουν καταγραφεί ΠΟΤΕ σε ματς μεταλλίου στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ.

Πιο συγκεκριμένα ο Γιάννης Αντετοκούνμπο που κουβάλησε την Εθνική ομάδα σε όλο το τουρνουά αλλά και στο παιχνίδι της 3ης θέσης, σταμάτησε στους 30 πόντους (έκανε εμφατικό double double με 17 ριμπάουντ επίσης), για να μπει στο Top-10 των σκόρερ σε ματς μεταλλίου.

Ο Greek Freak έπιασε τον Νίκο Γκάλη στον τελικό του 1989 (30 πόντοι) στη 10η θέση των επιδόσεων σε μικρούς και μεγάλους τελικούς σε Ευρωμπάσκετ. Ο «γκάνγκστερ» εμφανίζεται βέβαια δυο φορές σε αυτή τη λίστα αφού έβαλε 40 πόντους στον Τελικό με την Σοβιετική Ένωση δύο χρόνια νωρίτερα στο ΣΕΦ, στο έπος του 1987.

Η κορυφή ανήκει στον Ντιρκ Νοβίτσκι και τους 43 πόντους του στον μικρό τελικό του Ευρωμπάσκετ 2001 στην Κωνσταντινούπολη, που δεν έφταναν ωστόσο σε εκείνον και την παρέα του για να πάρουν το χάλκινο από τους Ισπανούς (99-90). Ούτε τα 15 του ριμπάουντ εκείνο το βράδυ στην Πόλη. Στη θέση Νο2 οι 41 πόντοι του Σάσα Τζόρζεβιτς στον τελικό του 1995.

Όσον αφορά την αξιολόγηση (PIR), η παράσταση του Αντετοκούνμπο συγκαταλέγεται στο Τοπ-3 από το 1993 και έπειτα (λόγω boxscore), και πιο συγκεκριμένα στο #2, μετά τον Νοβίτσκι στο προαναφερθέν ματς. Ο Ντιρκ είχε σπάσει τα κοντέρ με 55 βαθμούς στο σύστημα αξιλόγησης ενώ ο Αντετοκούνμπο είχε 43, τέτοια μέρα το 2025.

Η σπουδαία στιγμή ορόσημο για το ελληνικό μπάσκετ δεν είχε τη συνέχεια που θα περίμενε κανείς για το σύνολο αυτό. Το μόνιασμα κράτησε για λίγο, η επιστροφή στην συλλογική καθημερινότητα έφερε ξανά χρωματισμούς και την Εθνική ομάδα να παλεύει να μην υποστεί το σοκ του αποκλεισμού από το Μουντομπάσκετ του 2027.

Το χάλκινο στη Ρίγα δεν γέννησε ό,τι και προηγούμενες επιτυχίες της «γαλανόλευκης», ούτε έχτισε τις βάσεις αυτών. Πλην όμως δεν μπορεί να ξεχαστεί μιας και η «γαλανόλευκη» απείχε για χρόνια από το βάθρο των νικητών.