Την 15η του Μάρτη θα την θυμάται εσαεί μία προπονήτρια από την Κύπρο, όσες φορές ακόμα κι αν γιορτάσει τα γενέθλιά της μελλοντικά. Και πως να μην συμβεί αυτό όταν έχει καταφέρει να πετύχει έναν άθλο. Από κάθε άποψη.

Η Κάλια Παπαδοπούλου έπρεπε να ανέβει ένα… βουνό μέχρι να φτάσει να πανηγυρίζει με όλη την ψυχή την Κυριακή (15/3). Μια γυναίκα σε ανδροκρατούμενο χώρο η οποία όσες φορές έχει ρωτηθεί επ’ αυτού τους τελευταίους μήνες, παρότι δεν κρύβει τις δυσκολίες και τον σκεπτικισμό με τον οποίο μερικές φορές της συμπεριφέρονται, δεν θέλει η ίδια να αυτοδιαχωρίζεται λόγω του φύλου της. «Προτιμώ να αφήσω τη δουλειά μου να μιλήσει».

Το έργο της αυτό ήταν που έσπασε μετά από πολλά χρόνια το δίπολο στο Κυπριακό μπάσκετ. Η ΑΕ Λάρνακας πανηγύρισε μετά από 17 χρόνια το πρώτο της τρόπαιο (εγχώριο Κύπελλο), παραμερίζοντας έστω και για λίγο την κυριαρχία της ΑΕΚ και του Κεραυνού.

Έπειτα από έναν συγκλονιστικό τελικό απέναντι στην πρώην ομάδα του πρώην αρχηγού της Εθνικής Ελλάδος Μιχάλη Κακιούζη που κρίθηκε στις λεπτομέρειες (81-79), η 46χρονη προπονήτρια από την Κύπρο γεύτηκε αυτή τη μεγάλη χαρά.

Η Κάλια Παπαδοπούλου τα κατάφερε με την ομάδα που μεγάλωσε, απ’ όπου ξεκίνησε την καριέρα της. Μία διαδρομή που περιλάμβανε και ελληνική στάση (σ.σ. Μέγας Αλέξανδρος), όπου έπαιξε μαζί με την Στέλα Καλτσίδου του Αθηναϊκού, η οποία σε λίγες μέρες θα διεκδικήσει με την ομάδα του Βύρωνα το δεύτερο ευρωπαϊκό της τρόπαιο.

Στην Μεγαλόννησο, μία άλλη συμπαίκτριά της γράφει εδώ και κάποιους μήνες ιστορία. Απ’ όταν η διοίκηση της ομάδας που απέσυρε και την φανέλα της που βρίσκεται στον… ουρανό της έδρας της ΑΕ Λάρνακας, εμπιστεύθηκε το τμήμα ανδρών σε εκείνη. Με στόχο σε βάθος τριετίας να φτάσει στην κατάκτηση ενός τροπαίου. Όπερ και εγένετο.

Σπάζοντας κάθε στερεότυπο. Το επίτευγμα της Κάλιας Παπαδοπούλου αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία και αξία καθώς πρόκεται για την μοναδική γυναίκα προπονήτρια σε επαγγελματική ομάδα ανδρών σε ολόκληρη την Ευρώπη την τρέχουσα περίοδο και την πρώτη γυναίκα που φτάνει στην κατάκτηση τίτλου σε επίπεδο ανδρών σε ολόκληρη τη «γηραιά ήπειρο».

Έναν δρόμο που χάραξαν και οι Γελένα Τοντόρβιτς, Λιζ Μιλς σε διαφορετικές όμως ηπείρους τα τελευταία χρόνια.