Το πρώσωπο του Γιάννη Αντετοκούνμπο έχει αποκτήσει μία μόνιμη θέση το τελευταίο διάστημα σε κάθε εκπομπή και μεγάλο Μέσο που ασχολείται με το ΝΒΑ. Το μέλλον του στο Μιλγουόκι είναι κάτι παραπάνω από αμφίβολο και η μετακίνησή του από αυτό για πρώτη φορά απ’ όταν εισχώρησε στον «μαγικό κόσμο», μοιάζει πιο πιθανή από ποτέ.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος βρίσκεται στα… πιτς αναρρώνοντας από τον νέο του τραυματισμό ενώ επικρατεί σιγή ιχθύος γύρω από το μέρος που θα τον βρει η επόμενη μέρα. Τα σενάρια για ανταλλαγή του ολοένα και πληθαίνουν πάντως, με την αναφορά του Σαμς Σαράνιο στο ενδεχόμενο αυτό, να ενισχύει τις φήμες γύρω από πιθανούς προορισμούς.

Όπως είναι λογικό, με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο εκτός Μιλγουόκι με το 1μιση πόδι, ιστορίες των ανδραγαθημάτων του στο Ουισκόνσιν αλλά και από την απαρχή του ταξιδιού το 2013, ξεπροβάλλουν όλο και πιο συχνά. Όπως κι αυτή που ακολουθεί.

Το next huge thing του ελληνικού μπάσκετ, έκανε απευθείας το άλμα από τον Φιλαθλητικό για τον «θαυμαστό κόσμο» αφού επιλέγη από τους Μπακς στο draft του 2013, σε μία απόφαση που άλλαξε μια για πάντα τον ρου της ιστορίας του.

Πολύ πριν ο Γιάννης Αντεοτκούνμπο γίνει το πρόσωπο του brand και της Πολιτείας ολόκληρης, ο ίδιος έπρεπε να συνηθίσει σε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής. Αυτό συνέβη σταδιακά. Από τα μικρά πράγματα, μέχρι τα πιο μεγάλα.

Όπως για παράδειγμα με το γεγονός πως δεν έπαιρνε τα ρούχα της προπόνησης πίσω στο σπίτι για να τα πλύνει αλλά επέστρεφε στο προπονητικό κέντρο και ήταν ώρα έτοιμα, μυρωδάτα στη θέση τους

«Ήταν υπό τη δική μου ευθύνη. 18 χρονών παιδί, ήρθε από διαφορετική χώρα. Το οτιδήποτε ήταν νέο σε εκείνον και εννοώ το οτιδήποτε», είχε πει ο φροντιστής των Μπακς για τον Γιάννη.

Από εκεί που ήρθα, όταν κάνεις προπόνηση, παίρνεις τα ιδρωμένα σου ρούχα στο σπίτι, τα πλένεις μόνος σου και επιστρέφεις την επόμενη μέρα. Ξαφνικά λοιπόν, όταν τελείωσα την προπόνηση μου και έβαλα τα ρούχα μου στην τσάντα για να τα πάω σπίτι και να τα πλύνω, μου είπε… ‘εε, εε τι κάνεις εκεί;’ Του λέω ‘συγγνώμη, δεν κατάλαβα. Έβαλα τα λερωμένα μου ρούχα στην τσάντα για να παώ στο σπίτι, να τα πλύνω και να τα φέρω αύριο’.

Μου είπε ‘όχι, όχι, όχι Γιάννη. Τα πλένουμε εδώ.’ Και τον ρωτάω, ‘μπορώ να πλύνω τα ρούχα εδώ;’ Μου απαντάει… ‘όχι, όχι. Εμείς πλένουμε τα ρούχα εδώ.’ ‘Εσύ για εμένα’, τον ξαναρωτάω. ‘Ναι’, μου απαντάει. ‘Θα έρθεις αύριο και θα τα βρεις εδώ πλυμμένα’.

Το σκέφτημα λίγο και είπα ‘αα, οκ, οκ. Αγαπώ το ΝΒΑ’, θυμήθηκε.