Τι κι αν βρέθηκε στα σχοινιά με το 0-2 σε βάρος της και παίζοντας στην έδρα του επτά φορές πρωταθλητή Ευρώπης, την πιο… θορυβώδη αρένα της κανονικής διάρκειας; Η Βαλένθια που όταν βρήκε χώρο «τιμώρησε» τον Παναθηναϊκό στο αγαπημένο της ανοιχτό γήπεδο, όχι μόνο άντεξε στην πίεση – ενώ πολλοί δεν της το είχαν – και γύρισε τη σειρά στην Ισπανία αλλά κατόρθωσε να μετατρέψει και σε παράσταση για έναν ρόλο το Game 5 ή αλλιώς ματς χωρίς γυρισμό.
Η απειρία των «πορτοκαλί» σε αυτό το επίπεδο αντισταθμίστηκε με την ικανότητα και την ασταμάτητη περιφερειακή γραμμή της Βαλένθια που έβαλε γρίφους άλυτους στον κραταιό Παναθηναϊκό.
Η «κατάρα» των θέσεων 7-8 δεν έσπασε και όλες οι ομάδες που είχαν το πλεονέκτημα της έδρας, έστω κι έτσι, το δικαιολόγησαν κλείνοντας ραντεβού στην Αθήνα. Παρότι μονάχα οι Κοστέλο και Ντάριους Τόμσπον είχαν βιώσει «τι εστί» playoffs της Ευρωλίγκα, η δεύτερη της κατάταξης Βαλένθια στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Και βρίσκεται δύο θετικά αποτελέσματα μακριά από το να γράψει ιστορία στην πρώτη εμπειρία της από 4άδα.
Στην μόλις δεύτερη παρουσία της σε post season φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, η fast and serious Βαλένθια έδειξε στο παρκέ γιατί έφτασε μέχρι την κατάληψη του αβαντάζ της έδρας – που εν τέλει μέτρησε – και της 2ης θέσης.
Αθλητική, με υψηλό τέμπο και άγνοια κινδύνου η Βαλένθια θέλει να γίνει η πρώτη ομάδα μετά το μακρινό 1999 και την υπέροχη με την οποία έχει κοινά στοιχεία ως ιδιότυπο τρόπο παιχνιδιού – που φτάνει μέχρι το τέλος της διαδρομής ως… σταχτοπούτα σε Final Four.
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 1961, η Βαρέζε το 1970, η Μακάμπι Τελ Αβίβ το 1977, η Μπόσνα Σαράγεβο το 1979, η Καντού το 1982, η Ρόμα μια σεζόν αργότερα και η Τσιμπόνα το 1986 ήταν οι παλαιότερες που το κατάφεραν.
