Υπάρχουν δύο αναγνώσεις του τι εστί (πρωτ)αθλητισμός και η αλήθεια είναι πως η μία δεν υφίσταται χωρίς την άλλη. Αφενός το αποτέλεσμα και τα γραμμένα, αφετέρου οι εικόνες, τα συναισθήματα και οι ιστορίες. Όμορφες και άσχημες που σε διαμορφώνουν, σε πλάθουν, σε σκληραίνουν.
Από δαύτες ο συνεπής και περήφανος για το μπάσκετ του Ολυμπιακός, έχει βιώσει αρκετές στο πετσί του την τελευταία δεκαετία.
Εξαιρώντας μία τετραετία με τον Covid-19 μέσα, οι Πειραιώτες αποτελούν την τελευταία 15ετία την πιο σταθερή ομάδα της κορυφαίας σκηνής της πορτοκαλί θεάς. Εννιά συμμετοχές σε Final Four από το 2012 και έπειτα, έξι τελικοί και δύο κατακτήσεις μέχρι το πρωί της 24ης του Μάη 2026. Διότι ο Ολυμπιακός έχει μία τεράστια πρόκληση μπροστά του για να πιάσουν… τόπο οι προσπάθειες και οι «θυσίες» των τελευταίων χρόνων.
Όταν βρίσκεσαι εκεί, τη στιγμή που κρίνεται ο τίτλος, αυτόματα αυξάνεις τις πιθανότητές σου να φτάσεις μέχρι το τέλος. Και μία του Γιουλ, μία του Μίτσιτς, μία της κατάρρευσης ο Ολυμπιακός κάποια στιγμή θα έχει τις πιθανότητες υπέρ του. Και η συγκυρία στο Final Four του 2026 μοιάζει ιδανική.
Αν και εφόσον η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα επιβεβαιώσει την ταμπέλα του φαβορί που για πολλούς και διάφορους λόγους φέρει στον τελικό με το τεράστιο brand που λέγεται Ρεάλ, τότε θα έχει πάρει τρόπον τινά το «αίμα πίσω» με το… ίδιο νόμισμα για τις προσπάθειες της προηγούμενης δεκαετίες.
Όταν έπαιξε ως φιλοξενούμενος σε Μαδρίτη (2015) και Κωνσταντινούπολη (2017) με τη Ρεάλ και τη Φενέρ αντίστοιχα, μπροστά σε χιλιάδες κόσμου που δεν φώναζαν υπέρ του. Τούτη τη φορά, η ιστορία γυρίζει από την ανάποδη αφού για να φτάσει ο Ολυμπιακός στο 4ο ευρωπαϊκό της ιστορίας του, πρέπει να νικήσει και τη Ρεάλ Μαδρίτης όπως έκανε με τη Φενέρμπαχτσε, με τους δικούς του φαν στο πλευρό του.
Τις δύο ομάδες που παίζοντας ως μουσαφιραίος, του καθυστέρησαν το τρόπαιο.
