Ήταν ανέκαθεν παίκτης ομάδας. Ακόμα και στις ατομικές του διακρίσεις, πρόσταζε το «εμείς» ή δεν τις πίστευε. Αυτός ήταν ίσως και ο κυριότερος λόγος της διάρκειάς του στον χρόνο και της λαμπρής του καριέρας σε Euroleague και μη. Ένας από τους βασικούς λόγους που εκπλήρωσε τα όνειρά του.
Πριν αυτά βέβαια μεγαλώσουν και πολλαπλασιαστούν, η διοργανώτρια αρχή της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης έβλεπε… μπροστά. Για την ακρίβεια οι προπονητές αυτής, κάτι που καθιστά ακόμα μεγαλύτερη την αναγνώριση για τον νεανία τότε Κώστα Παπανικολάου αλλά και πρωταθλητή Ευρώπης. Με μεγάλη επιρροή στο δεύτερο.
Ο νυν (εμβληματικός) αρχηγός του Ολυμπιακού που οδεύει πρόσω ολοταχώς για το φινάλε της καριέρας του, το 2013 είχε αναδειχθεί «ανερχόμενος αστέρας» της Euroleague, λίγο πριν συμμετάσχει σε back-to-back Final Four. Και στεφθεί ξανά πρωταθλητής Ευρώπης.
Ο ίδιος βέβαια ένιωθε – όπως είχε δηλώσει τότε – μόνο ‘rising’ και όχι σταρ. Σεμνός και ταπεινός από μικρός γι’ αυτό και πέτυχε.
Ο Κώστας Παπανικολάου αν και δεν ήταν τότε πρωτάρης στη διοργάνωση ούτε φρέσκο πρόσωπο αφού είχε «γράψει» ήδη 73 συμμετοχές στη Euroleague με τη φανέλα του Ολυμπιακού πριν ανακαλύψει τη Βαρκελώνη, το Χιούστον και το Ντένβερ, πληρούσε την εξής προϋπόθεση για να ψηφιστεί. Ήταν κάτω των 22 ετών την 1η Ιουλίου πριν ξεκινήσει η σεζόν 2012-13, αφού αυτό είναι και το μοναδικό προαπαιτούμενο. Από τότε μέχρι και σήμερα.
Ο Λόρμπεκ με τη φανέλα της Μπολόνια ήταν ο πρώτος στον οποίο κατέληξε η εν λόγω τιμητική διάκριση για τη σεζόν 2004-2005 ενώ σπουδαία ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, έχουν το βραβείο του ‘rising star’ στο παλμαρέ τους.
Ανάμεσα σε αυτούς ο Αντρέα Μπαρνιάνι, ο Ρούντι Φερνάντεθ, ο Ρούκι Ρούμπιο, ο Νίκολα Μίροτιτς δις (πριν τον Παπανικολάου), ο Μπόγκνταν Μπογκντάβιτς δις όπως και ο Λούκα Ντόντσιτς. Τελευταίος που ψηφίστηκε ήταν ο Ναντίρ Χίφι την περασμένη αγωνιστική περίοδο.
Περίπου 13 χρόνια μετά την ανάδειξή του σε «ανερχόμενο αστέρα» της Euroleague, ο Κώστας Παπανικολάου σέρνει τον… χορό των συμμετοχών στο αρχικό σχήμα διαχρονικά του θεσμού. Και περπατάει στο τελευταίο διάστημά του στην ενεργό δράση πριν κρεμμάσει τη φανέλα του και αυτή πάει δικαιωματικά στον ουρανό του ΣΕΦ για την προσφορά του στην ομάδα του Πειραιά τόσα χρόνια.
