Το επιθετικό ταλέντο ήταν πάντοτε εκεί για τον Παναθηναϊκό, να δίνει ενίοτε λύσεις όταν η άμυνα δεν λειτουργούσε, ήταν ασταθής. Δίχως την απαραίτητη συνέπεια. Γεγονός που δεν διαφοροποιήθηκε εν πολλοίς και κατά τη διάρκεια της προτελευταίας διπλής εβδομάδας της Euroleague, κόντρα σε Ντουμπάι και Μονακό.
Εκεί που οι «πράσινοι» έκαναν το 2/2 χάρις τις επιθετικές τους αρετές, φτάνοντας με ευκολία μάλιστα την κατοστάρα. Η επάνοδος του Κέντρικ Ναν από τον τραυματισμό του και η έλευση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έχει δώσει μεγαλύτερο επιθετικό πλουραλισμό και λύσεις ως προς τα σχήματα στον Παναθηναϊκό, που κάνει την αντεπίθεσή του για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στην ενόψει των σημαντικών και της post season.
Μετά από περίπου 16 μήνες, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο πέτυχε back-to-back κατοστάρες όπως τότε με Αρμάνι και Μπασκόνια σε μια εβδομάδα που επισκιάστηκε από τον σοβαρό τραυματισμό του Λεσόρ αλλά όρισε παράλληλα με τους 107 πόντους του, την 5η καλύτερη επιθετικά επίδοση του συλλόγου διαχρονικά στη Euroleague από αρχής καταβολής της, σε ματς που κρίθηκε χωρίς παράταση στα 40′. Δηλαδή τη σεζόν 2000 και έπειτα.
Κορυφαία με μεγάλη διαδοφορά από τη δεύτερη, παραμένει το σόου που είχε δώσει ο πρωταθλητής τότε Παναθηναϊκός στη Γαλλία κόντρα στη Ροάν με τους 123. Ιστορικό για έναν ακόμα λόγο το εν λόγω παιχνίδι, αφού πρόκεται για την μεγαλύτερη σε εύρος νίκη με 50 πόντους (83-123 είχε λήξει).
Για να βρει κανείς την δεύτερη καλύτερη επίδοση πρέπει να γυρίσει στη σεζόν 2002-03 και τους 111 που είχε βάλει στη Σιένα, όσους δηλαδή και πέρυσι στο ΟΑΚΑ απέναντι στη Βίρτους με τον Ομέρ Γιουρτσεβέν να μιμείται τον Κέντρικ Ναν, βάζοντας και εκείνος 27 πόντους.
Τόσους αλλά με τη βοήθεια του έξτρα πενταλέπτου, έβαλε και στον Ερυθρό Αστέρα πριν τα playoffs και την εξασφάλιση του πλεονεκτήματος της έδρας στο φινάλε της RS.
