Η έλευση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις στην Ευρώπη αποτέλεσε τις τελευταίες ημέρες και όχι άδικα το… talk of the continent στην μπασκετική Ευρώπη, αφότου έγινε trade από τους Σανς στο Μιλγουόκι. Η αποδέσμευσή του από τους Μπακς σήμανε συναγερμό στις ομάδες της Ευρώπης που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα ικανομικά «θέλω» και τις φιλοδοξίες του παίκτη. Ανάμεσά τους και ο Παναθηναϊκός.
Οι «πράσινοι» έδειξαν ευθύς εξ’ αρχής με την πλουσιοπάροχη πρόταση που έκαναν την πρόθεση να τον κάνουν δικό τους, εκείνος το σκέφτηκε. Περίμενε κάτι καλύτερο από την πρώην ομάδα του Φενέρ που δεν ήθελε όμως να μπει σε πλειστηριασμό, έγινε διστακτικός βλέποντας την καρέκλα του Δημήτρη Ιτούδη στη Χάποελ να έχει κάποιους μικρούς κραδασμούς μετά τα τελευταία αποτελέσματα και την εν γένει κατάσταση στο Ισραήλ. Συνεπώς κατέληξε στην ομάδα που ήταν εκεί – με τους ίδιους όρους – από την αρχή και με την οποία θα μπορέσει φυσικά να διεκδικήσει άμεσα την κορυφή και πάλι της «γηραιάς ηπείρου». Εκεί που κάθισε μερικούς μήνες πίσω στο Αμπού Ντάμπι, όντας μάλιστα ο πρωταγωνιστής και MVP του Final Four.
Είναι πολλά τα 10 εκατ. δολάρια που έριξαν στο τραπέζι για κάτι λιγότερο από 2μιση χρόνια οι «πράσινοι» για να δελεάσουν τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέβις; Το νούμερο γυρίζοντας το κεφάλι γύρω τριγύρω και εκτός (πρωτ)αθλητισμού ζαλίζει. Είναι αστρονομικό.
Αλλά έτσι όμως έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες στους κύκλους της πορτοκαλί θεάς ιδίως τα τελευταία χρόνια με τους μισθούς να εκτοξεύονται, δεν θα μπορούσε να ήταν και λιγότερα. Ο Παναθηναϊκός «ψώνισε» από το πάνω ράφι. Έναν παίκτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση στην Ευρωλίγκα, γεγονός που έχει αποδείξει πολλάκις.
Ανταγωνιστικός, καλός χαρακτήρας, χαμαιλέοντας βάσει της φύσης της κάθε αναμέτρησης. Ένα «πολυμηχάνημα» με συνέπεια και αντοχή στον χρόνο που τα αξίζει τα λεφτά του. Τουλάχιστον στην μέχρι τώρα καριέρα του και στο εκάστοτε περιβάλλον που έχει βρεθεί.
Εκτός των άλλων ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις διαθέται ένα στυλ παίκτη που καλύπτει το μοναδικό ερωτηματικό στο φετινό ρόστερ του Παναθηναϊκού βάσει ατομικών χαρακτηριστικών. Τριαροτεσσάρι που δίνει μέγεθος, όγκο και versatility στα πράσινα «φτερά». Στοιχείο που τόσο αγαπά ο Εργκίν Αταμάν.
Σε ένα πολυάριθμο ρόστερ με πολλούς σταρ και πρόσωπα για κάθε θέση, ο Παναθηναϊκός πήγε και έβαλε με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις το πιο ανθεκτικό «αυτοκόλλητο» στην μοναδική χαραμάδα. Μία μόνιμα φορτισμένη μπαταρία που πέρα από τα επιθετικά του χαρίσματα (βλέπε ποιος έχει το ρεκόρ πόντων σε έναν αγώνα στην Ευρωλίγκα), υπερκαλύπτει το έλλειμα στο κομμάτι της ενέργειας και των αμυντικών σκαμπανεβασμάτων πίσω από τον Τσέντι Οσμάν και υπό προϋποθέσεις τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ.
Ένας αθλητής που μπορεί να «σκοτώσει» την οποιαδήποτε ομάδα στην καλή του ημέρα αλλά και σίγουρα δύναται να μαρκάρει (αρκετά) αποτελεσματικά από το ένα μέχρι το τέσσερα και υπό προϋποθέσεις και για ορισμένες φάσεις, μέχρι και το ‘5’.
Τα two-way χαρακτηριστικά του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έρχονται να «κλείσουν» την όποια τρύπα υπήρχε στην ρευστή θέση του 3αρι-4άρι, πολλώ δε μάλλον σε ένα σύστημα με τρία γκαρντ στο οποίο πηγαίνει και θα πηγαίνει ο Εργκίν Αταμάν με την επιστροφή του Κέντρικ Ναν σε ορισμένες στιγμές. Και αυτήν την ευχέρεια, του την δίνει περισσότερο από κάθε άλλον ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, όχι μόνο στην ομάδα αλλά και την λίγκα ολόκληρη.
