Ανακατανομή ισχύος ή απλά μία… στροφή στον μαραθώνιο; Είναι νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα πολλώ δε μάλλον για γενικεύσεις και αφορισμούς. Το μόνο δεδομένο είναι πως Άρης και ΠΑΟΚ δεν έχουν πλέον το ίδιο στάτους με εκείνο των τελευταίων δεκαετιών. Επουδενί.
Το αν αυτό είναι αρκετό για να «σπάσει» από τη σεζόν 2026-27 μάλιστα το δίπολο, είναι κάτι που θα φανεί τους επόμενους μήνες.
Το απόγευμα της Κυριακής το δεύτερο παλαιότερο κλειστό γήπεδο της Ελλάδας (Παλέ) μετά από εκείνο του Σπόρτινγκ, έμοιαζε με καζάνι. Και αυτό δεν αρκέστηκε μόνο στους ενθουσιώδεις φίλους του Άρη αλλά συνοδεύτηκε και με το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας του Βασίλη Σπανούλη. Που έχει ταυτότητα, σαφή χαρακτηριστικά, μεγάλο potential και δυναμική.
Ο άλλοτε «Αυτοκράτορας» αποδείχθηκε πολύ σκληρός σε ένα physical ντέρμπι – με θέαμα όμως – από τα παλιά. Είχε 52% στο τρίποντο, καθόλου χαμηλό και το 44% του Παναθηναϊκού για εκτός έδρας παιχνίδι, αλλά κυρίως +20 πόντους από λάθη αντιπάλου. Οι 20 πόντοι στο ανοιχτό γήπεδο έκαναν τη διαφορά για τον Άρη που έφτασε στις 4 νίκες – έχει και μία ήττα στο πρωτάθλημα – αναγκάζοντας τον πανίσχυρο Παναθηναϊκό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, να γυρίσει δέκα χρόνια πίσω.
Τόσα είχε να ηττηθεί δύο σερί φορές από τον Άρη καθώς την περασμένη αγωνιστική περίοδο, η ομάδα του Εργκίν Αταμάν έκανε… στάση στο Αλεξάνδρειο (102-95), παίζοντας χωρίς τον Κέντρικ Ναν.
Ήταν η σειρά των ημιτελικών της περιόδου 2015-16, όταν ο Άρης είχε επιβληθεί με 77-68 και 56-50 του Παναθηναϊκού, πριν η σειρά γυρίσει στην Αθήνα και οι πράσινοι πάρουν το εισιτήριο για τους τελικούς.
Για να βρει μάλιστα κανείς κάτι αντίστοιχο σε επίπεδο κανονικής διάρκειας, πρέπει να κάνει… βουτιά στο παρελθόν. Την τετραετία 1996-2000, οι «κίτρινοι» έκαναν σερί τεσσάρων επιτυχιών στο γήπεδό τους.
