«Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, η ώρα που γεννιέται η ζωή…» είχε γράψει με την ίδιαιτερη και ανεξίτηλη πένα του ο Άκης Πάνου. Και στην Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών παρότι οι πειρασμοί και οι αφορμές για αποπροσανατολισμό είναι αρκετοί, το γνωρίζουν και με το παραπάνω.
Φάνηκε άλλωστε και από τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών μετά το τέλος της αναμέτρησης που έριξε την αυλαία της τρίτης στροφής της β’ φάσης.
«Δεν παίρνει μετάλλιο αυτός που έχει έξι νίκες και είναι αήττητος αλλά αυτός που κερδίζει στο τέλος». Τάδε έφη ο «αρχιτέκτονας» εδώ και μία δεκαετία και βάλε της «γαλανόλευκης», Θοδωρής Βλάχος. Ο άνθρωπος υπό τις οδηγίες του η μετάβαση από το «εκεί» στην απαίτηση της παρουσίας στη ζώνη των μεταλλίων, έγινε εφικτή. Παρά τους κραδασμούς και τα κλειδωνίσματα.
Το ταλέντο ήταν πάντα εκεί για την Εθνική ομάδα πόλο που έχει κάνει άλματα προόοδου τα τελευταία χρόνια στο πνευματικό κυρίως σκέλος για να συγκαταλέγεται και δικαιότατα στα μεγάλα φαβορί πριν το πρώτο σπριντ κάθε σπουδαίας διοργάνωσης.
Η αναμέτρηση με τη Ρουμανία είχε διαδικαστικό χαρακτήρα για την Εθνική ομάδα της υδατοσφαίρισης των ανδρών αφού είχε φροντίσει να κάνει τη δουλειά νωρίτερα. Και να ορίσει τη δική της τύχη. Ούσα το μοναδικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα με το απόλυτο των νικών, αυτό που περίμενε η «γαλανόλευκη» ήταν αρχικά να μάθει τον αντίπαλό της στην 4άδα και στη συμέχεια να καταστρώσει τα πλάνα της γι’ αυτόν. Στο δρόμο της για το πρώτο ever μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα η μεγάλη των Μαγυάρων σχολή.
Το φορμάτ των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων έχει αποβεί καταδικαστικό τα τελευταία χρόνια για την «γαλανόλευκη» που νιώθει το… χαστούκι στα χιαστί ή και λίγο αργότερα. Με την διαφοροποίηση αυτού «εξασφάλισε» από νωρίς την παρουσία της στη ζώνη των μεταλλίων και ταυτόχρονα την διπλή ευκαιρία για να ανέβει η Εθνική πόλο των ανδρών επιτέλους στο βάθρο των νικητών σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Τα έχει καταφέρει παντού, όχι όμως στη «γηραιά ήπειρο». Και αυτό το… αγκάθι το κουβαλούν μέσα τους οι Έλληνες διεθνείς, παίζοντας και για την κληρονομιά των προηγούμενων. Για το «στο τσακ» που έφτασαν.
Με την ολοκλήρωση των δύο πρώτων γύρων που διεξήχθησαν σε ομίλους με τις Εθνικές ομάδες να «κουβαλούν» τα αποτελέσματά τους από τον πρώτο στον δεύτερο, έλαβε τέλος και ο πρώτος στόχος όλων των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων που έχουν υψηλές βλέψεις και μαζεύτηκαν στο Βελιγράδι για να πλασαριστούν στα ημιτελικά. Και σε αυτό το διάστημα η Εθνική ομάδα πόλο πήρε ΑΡΙΣΤΑ 10, παρότι κάτι τέτοιο δεν την «επιβραβεύει» για τη συνέχεια. Έμπρακτα τουλάχιστον αφού η ανεβασμένη ψυχολογία σε ένα άθλημα λεπτομερειών με σπουδαία σύνολα, έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία.
Η Επίσημη Πετυχημένη του Θοδωρή Βλάχου υπήρξε η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ομάδα αυτού του τουρνουά που ολοκλήρωσε την πρώτη 6άδα αγώνων πριν τους αγώνες κατάταξης και μεταλλίων, με πάνω από 100 γκολ ενεργητικό. Μία πραγματική «μηχανή» που πηγάζει από το ομαδικό mentality και την φιλοσοφία του «ένας για όλους και όλοι για έναν», που συντροφεύει εδώ και χρόνια την ομάδα αυτή. Και την έχει καθιερώσει στην ελίτ.
Για την ακρίβεια η «γαλανόλευκη» έστειλε 107 φορές την μπάλα τα αντίπαλα δίχτυα κάτι που μεταφράζεται σε 17,8 γκολ ανά παιχνίδι. ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ, ούσα ταυτόχρονα και η ΜΟΝΑΔΙΚΗ με πάνω από 50% ποσοστό ευστοχίας στα σουτ.
Οι Έλληνες διεθνείς ανεξαρτήτως αντιπάλου και απωλειών (τιμωρία Γεννηδουνιά για δύο αγωνιστικές) έδειξαν αξιοπρόσεκτη σταθερότητα. Το 52,2% για το πόλο (107 γκολ στα 205 σουτ) φαντάζει και είναι στην ουσία του ένα τρομερά υψηλό ποσοστό, το οποίο έχει έρθει για την ελληνική ομάδα μέσα από την καταπάτηση του «εγώ» για την ανάδειξη του «εμείς». Η Εθνική ψάχνει πάντα την καλύτερη επιλογή εκτέλεσης με υπομονή, η οποία θα έρθει μέσω του πλάνου και της δεδομένης ατομικής ικανότητας αυτών των παιδιών. Που αν και νεανικό σύνολο, έχει και τις δυνατότητες και τις παραστάσεις για να πετύχει ότι καμία άλλη Εθνική ομάδα πόλο ανδρών.
Ο πολύ υψηλός μέσος όρος – για ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και όχι παγκόσμιο που υπάρχουν και πιο αδύναμοι αντίπαλοι στους ομίλους – γκολ για την παρέα του Αργυρόπουλου-Κανακάκη, έχει έρθει από το… masterclass της Εθνικής στον παίκτη παραπάνω.
Τα παλικάρια του Θοδωρή Βλάχου που κάνουν περήφανη μια Ελλάδα που γρήγορα τους λησμονεί, έχουν βρει δίχτυα τις 44 από τις 66 φορές που έπαιξαν με παίκτη παραπάνω στο νερό. Ασύλληπτο το σχεδόν 67% σε έναν τομέα που καθορίζει αποτελέσματα στο πόλο.
Νούμερο που βγάζει επίσης μάτι, είναι η συνεισφορά των φουνταριστών στην επιθετική λειτουργία της Εθνικής ομάδας. Η «γαλανόλευκη» έχει την τύχη να διαθέται τα τελευταία χρόνια στις τάξεις της μερικούς από τους πιο ποιοτικούς φουνταριστούς παγκοσμίως, δίχως την παραμικρή υπερβολή.
Στο ήδη πολύ ποιοτικό και υψηλού επιπέδου δίδυμο των Κάκαρη και Νικολαϊδη, έχει έρθει να προστεθεί στα τελευταία τουρνουά και ο Πανανικολάου του Παναθηναϊκού που βοηθάει και στην άμυνα του φουνταριστού το «τείχος» Σκουμπάκη καθώς και ο Σπάχιτς που πήρε το βάπτισμα του πυρός.
Μία υπερπλήρης γραμμή παικτών στα δύο μέτρα, με μεγάλο εύρος και γκάμα κινήσεων που μοιάζει ανίκητη. Και αυτό αποτυπώνεται στους αριθμούς αφού η Εθνική ομάδα έχει βάλει στις δύο πρώτες φάσεις διπλάσιο σχεδόν αριθμό γκολ από τα δύο μέτρα σε σχέση με το αμέσως επόμενο καλύτερο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στον τομέα αυτό.
Τα 17 ελληνικά γκολ από τη θέση φουνταριστού κυρίως λόγω του «τανκ» Κώστα Κάκαρη (13 γκολ) με 77,3% ποσοστό ευστοχίας (17/22) απλά δεν… παίζονται. Η Γεωργία ακολουθεί σύμφωνα με τους διοργανωτές με 9 γκολ σε 17 προσπάθειες από τον φουνταριστό ενώ η Ιταλία σε αυτά τα έξι ματς, έχει πάρει 8 γκολ από τα δύο μέτρα.
Για να καταλάβει κανείς τη διαφορά και την δυναμική της Εθνικής ομάδας στη γραμμή των φουνταριστών της, αρκεί να αντιληφθεί πως παίρνει σχεδόν 3 γκολ ανά παιχνίδι από το σημείο εκείνο αφού το σύστημα ‘δουλεύουμε για να εκμεταλλευτούμε την υπεροχή μας, λειτουργεί ρολόι’ ενώ η «Σετεμπέλο» που είναι από τις καλές ομάδες του τουρνουά σε αυτόν τον τομέα, με το εισιτήριο της 4άδας στα χέρια, έχει 1,3 ανά παιχνίδι.
Τα μαθηματικά αποτελούν την πιο αδιάψευστη απ’ όλες επιστήμη. Όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της Εθνικής ομάδας πόλο των ανδρών που έχει πραγματοποιήσει ένα κυριαρχικό για την ώρα τουρνουά. Είθε αυτό να «καθρεφτιστεί» και στον επιδιωκόμενο όλων σκοπό. Το αξίζει…
