Μούδιασμα. Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε τρεις φορές ο προπονητής της Εθνικής πόλο των γυναικών από το Φούντσαλ της Πορτογαλίας στις δηλώσεις του πριν από μερικές ώρες. Και κάλυψε όλη την Ελλάδα.
«Μαύρη» εβδομάδα ήταν η τελευταία του Γενάρη 2026 για την Ελλάδα αφού βίωσε δύο σπαρακτικές τραγωδίες. Οικογένειες «σημαδεύτηκαν» μια για πάντα, παιδιά και άνθρωποι «πέταξαν» γρήγορα και βιαστικά. Και κανένας δεν έμεινε ανεπηρέαστος.
Την ίδια ώρα, η ζωή στον υπόλοιπο πλανήτη συνεχίζεται. Σε μια πόλη της Πορτογαλίας, έχουν μαζευτεί τα κορυφαία αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της «γηραιάς ηπείρου» στην υδατοσφαίριση γυναικών. Ανάμεσα σε αυτά και η πρωταθλήτρια κόσμου Εθνική ομάδα, που έκανε το 3/3 στην πρώτη φάση και μαζί το καθήκον της.
Πάνω απ’ όλα όμως δεν είναι αθλήτριες, προπονητές, προπονήτριες αλλά άνθρωποι. Και αυτά που συνέβησαν πίσω στην πατρίδα ή τη Ρουμανία, τους πόνεσαν. Προκάλεσαν ένα μυρμήγκιασμα. Τους τελευταίους μήνες στο «τιμόνι» αυτού του συνόλου κάθεται μία σπουδαία φυσιογνωμία της ευρωπαϊκής υδατοσφαίρισης που έφερε με το… καλησπέρα σας, τα καλύτερα αποτελέσματα για την Εθνική ομάδα και την Κολυμβητική Ομοσπονδία.
Ο Χάρης Παυλίδης όμως πέρα από ένας πολύ σπουδαίος και αποτελεσματικός προπονητής, είναι και άνθρωπος. Και αυτή του την ιδιότητα, άφησε να βγει μπροστά μετά το φινάλε του «περιπάτου» με τη Γερμανία, μιλώντας στην κάμερα της ΕΡΤ.
Ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής ομάδας, αδιαφόρησε για το παιχνίδι και τι συνέβη σ’ αυτό. Τι είναι ο αθλητισμός άλλωστε μπροστά στη ζωή; Και θέλησε να εξωτερικεύσει την «παγωμάρα» μέσα τους για τα δεινά που βρήκαν την Ελλάδα τις τελευταίες ώρες. Λόγια που έσπασαν «κόκκαλα.»
Και ολοκλήρωσε τις αυθόρμητες σκέψεις του με μία ευχή που σίγουρα βρήκε αντίκτυπο στην επιθυμία όλων των υγιειών φίλων του αθλητισμού. Να μην υπάρχει όλη αυτή η συσπείρωση μονάχα μετά από κάποια τραγωδία αλλά να αποτελεί τον κανόνα. Τον τρόπο ζωής.
Αναλυτικότερα τα όσα με καημό βγήκαν από το στόμα του Θεσσαλονικιού Χάρη Παυλίδη μετά την ευρεία νίκη με 26-5 της Εθνικής ομάδας απέναντι στην αντίστοιχη της Γερμανίας πριν μεταφέρουν τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα τα αποτελέσματά τους σε νέο όμιλο.
«Θα μου επιτρέψετε να κάνω κάποιες δηλώσεις διαφορετικές. Εμένα το μυαλό μου δεν είναι στο παιχνίδι. Προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένος και δεν μπορώ. Σκέφτομαι συνεχώς τις δύο τραγωδίες που αντιμετωπίσαμε σαν χώρα και σαν κοινωνία. Μετά το παιχνίδι το προχθεσινό διαβάσαμε για ό,τι έγινε. Κι αν αυτά που διαβάσαμε είναι αλήθεια… Δεν μπορώ να το διανοηθώ. Πέντε γυναίκες πήγαν να κάνουν το μεροκάματό τους και δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Τα παιδιά τους και οι σύζυγοί τους, έχασαν πέντε γυναίκες.
Αν αυτά που διαβάζουμε είναι αλήθεια, δεν ξέρω τι να πω. Ας γίνει τουλάχιστον μία αρχή να αλλάξουν τα πράγματα έστω και τώρα.
Για τα παιδιά που έχασαν τις ζωές τους στη Ρουμανία… τι να πω. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνβαίνει. Ειδικά στην οικογένεια του ΠΑΟΚ, τα έχουν ζήσει ξανά. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται, να πηγαίνεις να δεις την αγαπημένη σου ομάδα και να μη γυρίζεις πίσω. Και η μάνα σου να σε παίρνει σε σακούλα. Δηλαδή, καταλαβαίνετε ότι είμαστε λίγο μουδιασμένοι. Εγώ ειδικά που είμαι και πατέρας, είμαι πολύ μουδιασμένος.
Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλά πράγματα, σίγουρα θα προσπαθήσουμε στο επόμενο παιχνίδι να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι. Κάνουμε τεράστια προσπάθεια. Τα συλληπητήρια μας, ελπίζω να είναι τα τελευταία που θα γίνουν ποτέ.
Και θα ήθελα να πω και κάτι τελευταίο. Με μεγάλη χαρά και περηφάνια είδα ότι όλες οι ομάδες και οι σύνδεσμοι των φιλάθλων έστειλαν συλληπητήρια στις οικογένειες και στην οικογένεια του ΠΑΟΚ. Απλά εύχομαι αυτό να είναι ο κανόνας και να μην περιμένουμε να γίνει μια τραγωδία για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Να μας χωρίζει ένα 90λεπτο, ένα 40λεπτο και τίποτα άλλο. Να μπορεί το παιδί να πηγαίνει στο γήπεδο και να φορά τη φανέλα της ομάδας που αγαπάει. Να φωνάζει γι’ αυτήν. Ειλικρινά είμαι πολύ μουδιασμένος με αυτά που έγιναν.
Ξέρω ότι η δουλειά μου είναι να προετοιμάζω τις αθλήτριες και να προετοιμαστώ κι εγώ αλλά όπως σας είπα σαν πατέρας, δεν είναι εύκολο να το αντιμετωπίσεις.»
