Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για την επικείμενη μεταγραφή του Γιαν Ντιομαντέ στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Από την «εκτόξευσή» του μέσα σε διάστημα ρεκόρ, αφού μέχρι τον Ιανουάριο του 2025 δεν είχε καταγράψει συμμετοχή σε επαγγελματικό παιχνίδι, μέχρι το Top-3 που «αγγίζει» στη «Βασίλισσα», ως μία εκ των ακριβότερων αγορών στην ιστορία της.
Στην περίπτωση του 19χρονου Ιβοριανού, όμως, μάλλον αξίζει πολύ περισσότερο να σταθούμε σε μία άλλη, τελείως διαφορετική πτυχή της ζωής του. Μία ιστορία που τον καθόρισε ως ποδοσφαιριστή, όσο και ως άνθρωπο, λίγες μόλις εβδομάδες μετά το ντεμπούτο του με τη Λεγανιές στη La Liga, απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, σε ένα γράμμα του που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα «The Players’ Tribune», η αδερφή του έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 15 ετών. Κάποιος έριξε μία ουσία στο ποτό της. Τα μάτια της έμειναν για πάντα κλειστά.
Ο άνθρωπος με τον οποίο ο Ντιομαντέ είχε μοιραστεί κάθε όνειρο για την ποδοσφαιρική του καριέρα «έφυγε». Η μικρή του αδερφή ήταν πάντοτε στο πλευρό του. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε απόρριψη. Από την Μπόρνμουθ, την Τσέλσι, τη Ρέιντζερς, αλλά και από τον Ολυμπιακό.
Η Ροξάν, όπως ήταν το όνομα του αδικοχαμένου 15χρονου κοριτσιού, πίστευε στις ποδοσφαιρικές ικανότητες του αδερφού της. Το έδειχνε και το έλεγε σε κάθε διαθέσιμη ευκαιρία. «Μπορείς να γίνεις καλύτερος από τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο αδερφός μου θα γίνει ο κορυφαίος σε ολόκληρο τον κόσμο».
Ο Ντιομαντέ έβαλε στόχο να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της αδερφούλας του. Κάποτε, ζούσε στην πατρίδα του, στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού, μαζί με 25 άτομα σε ένα σπίτι. Έκλεβε πατάτες μαζί με άλλα παιδιά, επειδή πεινούσε. Τώρα, λάμπει στην παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή.
Για εκείνον, όμως, δεν έχει τίποτα άλλο σημασία, πέρα από τη δικαίωση της Ροξάν. Ζει και αναπνέει για να αποδείξει πως είχε δίκιο. Όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν σαν ένα τεράστιο κενό. Συνεχίζει να τα δίνει όλα μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, ώστε να κρατά ζωντανή τη δική της μνήμη. Και μέχρι στιγμής, τα έχει καταφέρει περίφημα.
Η διάκριση με τη Λειψία, η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την Ακτή Ελεφαντοστού και η μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης, είναι όλα κομμάτια ενός ευρύτερου παζλ, αφιερωμένου στη μνήμη της Ροξάν.
Διότι αυτή η αιώνια «πληγή» που άφησε στον Ντιομαντέ η απώλειά της, θα αποτελεί για πάντα την αστείρευτη «πηγή» της θέλησής του, για όσα πέτυχε και για όσα θα καταφέρει στο μέλλον.
«Θα αποδείξω ότι είχες δίκιο, ή θα πεθάνω προσπαθώντας»…
Το συγκλονιστικό γράμμα του Γιαν Ντιομαντέ προς την αδικοχαμένη Ροξάν:
«Αγαπημένη μου Ροξάν,
Θυμάσαι τότε που κάποιος μου είχε αγοράσει μια ψεύτικη φανέλα της Γιουναϊτεντ και έγραψα Ronaldo 7 στην πλάτη με μαύρο μαρκαδόρο; Δεν ξέραμε τι σημαίνει πλούσιος ή φτωχός. Ξέραμε μόνο την ευτυχία.
Θυμάσαι που κοιμόμασταν 25 άτομα σε ένα σπίτι πίσω στην Αμπιτζάν; Η μαμά ήθελε να βλέπει τις σαπουνόπερές της. Όλοι οι άλλοι ήθελαν να βλέπουν ταινίες. Θυμάσαι που έκανα πάντα πως κοιμόμουν και μετά πήγαινα στο δωμάτιο με την τηλεόραση μετά τα μεσάνυχτα; Έβαζα την ένταση πολύ χαμηλά. Μόλις σε 2 γραμμές. Έβλεπα ποδόσφαιρο στο σκοτάδι και ονειρευόμουν.
Θυμάσαι όταν οι μεγάλοι με είδαν να παίζω ποδόσφαιρο στις λάσπες και με φώναζαν «Ρομπέρτο Κάρλος» επειδή σούταρα τόσο δυνατά; Και θυμάσαι πόσο νευρίαζα κρυφά με αυτό, επειδή το ίνδαλμά μου ήταν ο CR7;
Θυμάσαι όταν έφυγα για να παίξω τόσο μακριά από το σπίτι; Ήμουν 9 ετών. Στην Inter Foot Sud Comoé, μέχρι τα σύνορα με τη Γκάνα. Ένα μικρό αγόρι μόνο του.
Δεν ξέρω αν σου είπα ποτέ αυτή την ιστορία, αλλά εγώ και τα άλλα παιδιά πηγαίναμε στο χωριό και κλέβαμε πατάτες επειδή πεινούσαμε τόσο πολύ. Κάναμε «ληστεία τράπεζας». Δύο παιδιά αποσπούσαν την προσοχή του ιδιοκτήτη και άλλα 18 έτρεχαν έξω με δύο πατάτες. Δεν ήταν καν καλές. Αλλά η γεύση τους ήταν καταπληκτική. Χαχαχα. Είναι ακόμα το αγαπημένο μου φαγητό. Βραστές πατάτες με λίγο λάδι. Με γυρίζει σε εκείνες τις εποχές.
Θυμάσαι όταν πήρα τα πρώτα μου αληθινά ποδοσφαιρικά παπούτσια και κοιμόμουν μαζί τους; Όσο μεγάλωνα, έπαιζα πάντα με εκείνα τα λευκά πλαστικά σανδάλια. Ακόμα και τώρα που γυρίζω σπίτι, με αυτά παίζω. Είναι η παράδοσή μας.
Θυμάσαι όταν γύριζα σπίτι και έλεγες στους φίλους μου από τη γειτονιά: «Γιατί σταματήσατε την προπόνηση; Ο Γιαν δεν πρόκειται να σας αγοράσει αυτοκίνητα. Πρέπει να συνεχίσετε να δουλεύετε». Ήσουν 10 ετών και ήσουν ήδη η μάνατζέρ μου.
Θυμάσαι πώς καθόμασταν και ονειρευόμασταν να μετακομίσουμε στη Γαλλία; Πώς θα πηγαίναμε για ψώνια, θα παίρναμε το δικό μας διαμέρισμα κι εγώ θα ήμουν ένας πλούσιος ποδοσφαιριστής με αυτοκίνητα και ένα μεγάλο σπίτι, και εσύ δεν θα ανησυχούσες για τίποτα. Ήσουν η μόνη που πίστευε πάντα ότι μπορούσα να γίνω ο επόμενος Κριστιάνο, όταν όλοι οι άλλοι γελούσαν.
Θυμάσαι όταν μετακόμισα στην Αμερική για το λύκειο στα 15 μου και μου έλειπε τόσο πολύ το σπίτι; Για μήνες δεν καταλάβαινα τι έλεγε κανείς. Με έβαλαν να καθίσω δίπλα σε ένα γαλλόφωνο παιδί και προσπαθούσε να μου μεταφράζει όλα όσα έλεγε ο καθηγητής.
Θυμάσαι που σε πήρα τηλέφωνο και σου είπα: «Δεν θα το πιστέψεις, τα παιδιά εδώ μαλώνουν με τους καθηγητές». Πίσω στο σπίτι, ξέρεις ότι δεν θα τολμούσαμε καν να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στους μεγαλύτερους.
Θυμάσαι που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα παιδιά κάπνιζαν μετά το σχολείο; Μου έλεγες ότι ακουγόταν σαν να ζούσα σε αμερικανική σειρά.
Θυμάσαι όταν με πήγαν για δοκιμαστικά στην Μπόρνμουθ; Στην Τσέλσι, τη Ρέιντζερς, τον Ολυμπιακό, την Κρίσταλ Πάλας; Ο Έζε και ο Ολίσε ήρθαν μάλιστα σε μένα μετά από μια προπόνηση και μου είπαν: «Ε, μικρέ, είσαι πολύ καλός». Αλλά και πάλι δεν με υπέγραψαν. Ούτε καν οι Β’ ομάδες στο MLS δεν με ήθελαν. Δεν ήξερα καν το γιατί. Δεν μου έδωσαν ποτέ μια εξήγηση. Οι μεγάλοι τα κανόνιζαν όλα. Απλώς με πήγαιναν γύρω-γύρω σε όλη την Ευρώπη και όλοι έλεγαν όχι. Η βίζα μου έληξε. Το όνειρό μου είχε τελειώσει. Με έστειλαν πίσω στην Αφρική και κλάψαμε μαζί. Ήσουν η μόνη που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, υπέγραψα στη Λεγανιές και κλάψαμε διαφορετικά δάκρυα. Αυτό ήταν τότε που είχα ακόμα συναισθήματα. Τώρα, δεν νιώθω τίποτα. Είναι σαν να μην είμαι καν άνθρωπος. Από τότε που πέθανες, είμαι απλά ένα κενό. Δεν νομίζω καν ότι έριξα ένα δάκρυ τη μέρα που μου είπαν ότι έφυγες. Ήμουν απλώς σε σοκ.
Ήταν λίγες εβδομάδες αφού έκανα το ντεμπούτο μου με τη Λεγανιές. Ποιος κάνει ντεμπούτο στα 18 του απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης; Ήταν υπερβολικά τρελό. Ήταν ένα όνειρο. Και μετά έγινε εφιάλτης.
Κάποιος με καλούσε συνέχεια από το σπίτι. Είχα εκνευριστεί. Δεν καταλάβαινα γιατί με καλούσαν συνέχεια. Το σήκωσα και δεν προσπάθησαν καν να μου το πουν μαλακά. Ξέρεις πώς είναι πίσω στο σπίτι. Χωρίς συναισθήματα. Απλώς…
-«Η αδερφή σου έφυγε».
-«Τι;»
-«Πέθανε».
-«Για τι πράγμα μιλάς;»
-«Κάποιος έριξε κάτι στο ποτό της σε ένα πάρτι και δεν ξύπνησε ποτέ. Έφυγε».
Ήσουν 15.
15.
Δεν πήρα ποτέ απαντήσεις. Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω το γιατί. Ίσως ήταν ζήλια. Ίσως είναι απλώς κάτι που συμβαίνει στη χώρα μας. Ίσως θα μπορούσα να σε είχα προστατεύσει. Δεν ξέρω.
Προσπαθώ να εμπιστευτώ το σχέδιο του Θεού. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Δεν προσπαθώ να ξεχάσω, γιατί ξέρω ότι δεν θα ξεχάσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοποιήσω τον πόνο για να δουλέψω πιο σκληρά και να κάνω όλα όσα ονειρευτήκαμε.
Το έγραψα αυτό επειδή δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Το έγραψα επειδή θέλω να ξέρεις ότι θα φροντίσω να συνεχίσεις να ζεις. Θα φροντίσω να μάθουν όλοι το όνομά σου. Όλος ο κόσμος. Ό,τι κάνω στο γήπεδο, είναι για σένα. Έχουν συμβεί τόσα πολλά από την τελευταία φορά που σε είδα…
Δεν θα το πίστευες καν. Δεν ξέρω αν το πιστεύω εγώ. Ξέρεις τι είναι το τρελό; Μετά το ντεμπούτο μου εναντίον της Ρεάλ, άλλαξα φανέλα με τον Εμπαπέ. Θυμάσαι που τον βλέπαμε στην τηλεόραση και έλεγες: «Ο Εμπαπέ; Ναι, είναι καλός. Αλλά ο αδερφός μου είναι καλύτερος»;
Έκανα λάθος σε ένα πράγμα. Δεν θέλω να είμαι πλούσιος. Βλέπω τι κάνει αυτό στους ανθρώπους, ακόμα και στην οικογένεια. Όταν ήμουν στη Λεγανιές, όσα κέρδιζα τα έστελνα στο σπίτι. Έφτασε στο σημείο να μην θέλω καν άλλα χρήματα. Ήταν απλώς ένα βάρος. Δεν σταμάτησαν ποτέ να ζητούν. Υποθέτω ότι νόμιζαν ότι ήμουν ήδη εκατομμυριούχος. Δεν είχα καν διαμέρισμα. Ζούσα στο προπονητικό κέντρο, σε ένα δωμάτιο χωρίς τηλεόραση. Μόνο ποδόσφαιρο και ύπνος, ποδόσφαιρο και ύπνος. Δεν ήθελα μεγάλο σπίτι. Δεν ήθελα αυτοκίνητα. Ήθελα απλώς να τα δώσω όλα στο ποδόσφαιρο. Όλα για να δείξω στον κόσμο ότι η αδερφή μου είχε δίκιο…
Χα… θα σου φανεί αστείο αυτό. Όταν μετακόμισα για να παίξω στη Λειψία, αργούσα πάντα. Δηλαδή, όχι ακριβώς. Ήμουν στην ώρα μου, που στη Γερμανία σημαίνει ότι έχεις αργήσει πολύ. Οπότε καταλαβαίνεις τι έκανα μετά. Άρχισα να φτάνω 90 λεπτά νωρίτερα στα πάντα. Ερχόμουν τόσο νωρίς συνέχεια που οι άλλοι άρχισαν να με φωνάζουν «Ο Γερμανός».
Πρέπει πάντα να το παρακάνω με όλα. Δεν μπορώ να χαλαρώσω με τίποτα. Εσύ το έλεγες πάντα αυτό. Το γήπεδο είναι το μόνο μέρος όπου νιώθω ακόμα σαν στο σπίτι μου. Είναι το μέρος όπου νιώθω ήρεμος και μπορώ να σου μιλήσω. Απλώς εύχομαι να ήσουν ακόμα εδώ για να σου πω… Τα καταφέραμε. Όλα όσα είπες βγήκαν αληθινά.
Φεύγουμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο αύριο. Στα αλήθεια. Ο αδερφός σου πρόκειται να παίξει για την Ακτή Ελεφαντοστού, όπως ο Ντρογκμπά, όπως ο Γιαγιά, όπως ο Ζερβίνιο. Δεν το βλέπω καν σαν παιχνίδι. Το βλέπω σαν μια μεγάλη σκηνή. Αυτή είναι η ευκαιρία μου να δείξω σε όλο τον κόσμο αυτό που είδες εσύ σε μένα. Κάθε φορά που σκοράρω, θα φροντίζω να μάθουν όλοι το όνομά σου. Θα φροντίσω να μη σε ξεχάσουν.
Έλεγες πάντα ότι μπορώ να γίνω καλύτερος από τον Κριστιάνο. Αν τον δω εκεί, θα του πω ένα γεια από σένα. Θα κάνω αυτό που προέβλεψες, ορκίζομαι. Πριν καν αποκτήσω αληθινά παπούτσια, έλεγες σε όλους: «Ο αδερφός μου θα γίνει ο μεγαλύτερος στον κόσμο».
Θα αποδείξω ότι είχες δίκιο, ή θα πεθάνω προσπαθώντας.
Ο αδερφός σου,
Γιαν».
