Η γκάμα του πρωταθλητισμού ανεξαρτήτως σπορ είναι τεράστια και μπορεί κανείς να βρει σε αυτήν πάμπολλες ιστορίες πρωταγωνιστών. Από εκείνους που είδαν το μήλο να πέφτει κάτω από τη μηλιά ή άλλους που είχαν την καθολική στήριξη του περίγυρού τους μέχρι… αγύριστα κεφάλια ή περιπτώσεις παικτών που δεν είχαν τις πιθανότητες με το μέρος της.
Ο Ιμρά Λουζά που ντύνεται στα πράσινα και αναμένεται να γίνει παίκτης του Παναθηναϊκού τις επόμενες ώρες με μεταγραφή από τη Γουότφορντ, στην οποία έκανε γεμάτη σεζόν στην Premiership πέρυσι με 44 συμμετοχές, 10 ασίστ και επτά γκολ όντας αρχηγός της, ήταν μία τέτοια περίπτωση. Έβλεπε τον δύσκολο δρόμο να απλώνεται μπροστά του. Συχνά μάλιστα τον επέλεγε. Όταν για παράδειγμα θα μπορούσε να μένει στο προπονητικό κέντρο με τα υπόλοιπα παιδιά των ακαδημιών αλλά εκείνος επέλεξε το παλιό σπίτι του, γεμάτο κοριούς για να συνεχίσει να ζει μαζί με τη μητέρα του.
«Το να μεγαλώνω σε ένα διαμέρισμα γεμάτο κοριούς ήταν πραγματικά ένας αγώνας. Ήταν παντού, σε ολόκληρο το κτίριο. Ζούσα με τη μητέρα μου στο βόρειο τμήμα της Νάντης, σχεδόν από τότε που γεννήθηκα. Υπάρχαν δύο υπνοδωμάτια. Μερικές φορές το ασανσέρ δεν λειτουργούσε. Και μετά είχες δεκατρείς ορόφους σκάλες να ανέβεις. Όταν έρχοταν η ώρα να πας για ψώνια και έκανε κρύο και έπρεπε να περπατήσεις 20-30 λεπτά μέχρι το σούπερ μάρκετ Leclerc… Το μετά ήταν το μεγαλύτερο θέμα.
Επιστρέφοντας με τα ψώνια, έβλεπα τη μητέρα μου ανεβαίνει δεκατρείς ορόφους με τα πόδια φορτωμένη με σακούλες. Ως παιδί, μερικές φορές δεν το αντιλαμβάνεσαι. Αλλά ακόμη και σήμερα σκέφτομαι… ‘Γαμ@το, πόσο δυνατή ήταν.’ Δυνατή, επειδή δεν με άφηνε να νιώσω τον πόνο και την ταλαιπωρία της.
Απόπολύ μικρός θέλησα να τη βγάλω από εκεί. Ήμουν πάντα απίστευτα δεμένος με τη μητέρα μου. Αυτό ήταν που μας έδινε δύναμη τότε. Καθώς μεγάλωνα, τη βοηθούσα όσο περισσότερο μπορούσα.
Αλλά εκείνο το διαμέρισμα… Αν το έβλεπα τώρα, θα έλεγα στον εαυτό μου ότι είναι αδύνατο να ζήσει κανείς εκεί. Αδύνατο! Μπορώ ακόμη να φέρω στο μυαλό μου την κουζίνα. Ήταν χάλια… Κάποια στιγμή, η μητέρα μου δεν άντεξε άλλο. Την είδα να καταρρέει, να τα παρατάει. Κανείς δεν ήταν εκεί για να τη βοηθήσει. Μόνο εγώ. Είμαι και θα είμαι δίπλα της ό,τι κι αν γίνει, αλλά όντας παιδί, δεν μπορούσα να κάνω πολλά. Απλώς περνούσα μαζί της όλο αυτό.
Η αγάπη που είχαμε ο ένας για τον άλλον και η εμπιστοσύνη που μοιραζόμασταν, μας βοηθούσαν να ξεπεράσουμε εκείνη την περίοδο. Αφού ξεκίνησα από εκεί, από το τίποτα, έλεγα πάντοτε στον εαυτό μου ότι από εδώ και πέρα, είχα τα πάντα να κερδίσω», είχε πει σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Λουζά στο «So Foot» πριν από μερικούς μήνες.
Γέννημα θρέμμα της Νάντης, το ποδόσφαιρο ήταν πάντοτε η προτεραιότητά του. Στο μυαλό του φερόμενου ως νέου παίκτη του Παναθηναϊκού, ίσως και η μόνη επιλογή του.
«Όταν πήγαινα στο σχολείο, δεν ήμουν πραγματικά συγκεντρωμένος. Το μυαλό μου ήταν μόνο στο ποδόσφαιρο, στην προπόνηση, στους αγώνες, στο να θυσιάσω τη ζωή μου γι’ αυτό.
Όταν πήρα την απόφαση να μην πηγαίνω στα μαθήματα και να αφοσιωθώ στο ποδόσφαιρο στα 15-16 μου, ούτε η μητέρα μου ούτε η οικογένειά μου εν γένει, είχαν κάποια αμφιβολία. Ήταν όλοι πεπεισμένοι ότι θα τα καταφέρω. Κι εγώ το ίδιο. Έλεγα στον εαυτό μου: ‘Θα είναι δύσκολο, θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές. Αλλά ξέρω επίσης ότι μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα, ό,τι κι αν γίνει. Έχω πραγματικά τεράστια θέληση να πετύχω.’»
Και αυτή την έδειξε παρά τις δυσκολίες που του παρουσιάστηκαν μέσα στην ομάδα, ακούγοντας διαρκώς πως έχει αδύνατα πόδια. Όχι ικανά για να κάνει καριέρα.
«Στη Ναντ, έκαναν πολλές μεταγραφές παικτών από άλλους συλλόγους. Σε κάθε ηλικιακή κατηγορία, έφερναν έναν παίκτη για τη μεσαία γραμμή, ουσιαστικά λέγοντάς μου πως ‘Βρήκαμε κάποιον καλύτερο από εσένα.’ Κι όμως, κάθε φορά, τους αποδείκνυα ότι κάνουν λάθος.
Έλεγαν ότι είμαι πολύ αδύνατος σωματικά, ότι δεν έχω τα απαραίτητα σωματικά προσόντα. Το άκουγα πολύ συχνά αυτό. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία στο αγωνιστικό μου προφίλ. Δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να την αντισταθμίσω, να καλύψω αυτή την έλλειψη με την αντίληψη του παιχνιδιού και την ικανότητά μου να προβλέπω τις φάσεις, ώστε να βγαίνω μπροστά.
Υπήρχαν παιδιά που ήταν ένα κεφάλι ψηλότερα από εμένα αλλά στο τέλος, ήμουν εκεί. Αυτό γινόταν κάθε χρόνο αλλά δεν άφησα ποτέ τη θέση μου σε κανέναν», είχε προσθέσει. Ίσως και να έπαιξε ρόλο η απόφασή του να μην πάει να μείνει στο προπονητικό κέντρο όπως και τα υπόλοιπα παιδιά όταν είχε τη δυνατότητα αυτή. Αλλά επέλεξε να μείνει με τη μητέρα του και δεν ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τους υπόλοιπους, προπονητές, εφόρους κλπ.
«Θα μπορούσα να είχα επιλέξει την εύκολη λύση. Να πάω στο προπονητικό κέντρο, όπου θα με φρόντιζαν, θα μου έπλεναν τα ρούχα και θα είχα ένα καθαρό δωμάτιο. Αλλά αποφάσισα να μείνω με τη μητέρα μου. Δεν είναι ήταν σίγουρα το ιδανικό, αλλά το να είμαι μαζί της, ήταν το πιο σημαντικό. Είναι το στήριγμά μου.
Η μητέρα μου δεν είχε αυτοκίνητο. Μερικές φορές, οι γονείς κάποιων συμπαικτών μου, με έπαιρναν από το σπίτι για να με πάνε στο προπονητικό κέντρο. Διαφορετικά, έπαιρνα το τραμ και μετά ένα λεωφορείο, το οποίο με άφηνε 1-2 χιλιόμετρα μακριά από το προπονητικό κέντρο. Οπότε έπρεπε να περπατήσω. Άλλες φορές έκανα οτοστόπ ή μερικές άλλες, οι μεγαλύτεροι από την προπόνηση με γυρνούσαν. Κάποιες φορές μου έπαιρνε μία ώρα για να φτάσω εκεί, ενώ με το αυτοκίνητο χρειάζονταν μόλις δεκαπέντε λεπτά…»
Άλλωστε ο Λουζά, δεν ήταν ποτέ από τους τύπους που του άρεσε η μικροπολιτική. Δεν κοίταζε να είναι αρεστός, να φροντίζει να τα έχει καλά με τον προπονητή υποδυόμενος κάποιον άλλον κλπ.
«Ποτέ δεν ήμουν από αυτούς που κολακεύουν έναν προπονητή. Έχω μεγάλο σεβασμό για τους προπονητές και μέχρι εκεί. Δεν πρόκειται να γίνω κολλητός μαζί τους μόνο και μόνο για να κερδίσω χρόνο συμμετοχής. Αυτό δεν συνάδει με τις αξίες μου, με τις αρχές μου.
Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημά μου την περασμένη σεζόν. Είχα φτάσει στον πάτο. Προσπαθούσα να ξανασταθώ στα πόδια μου, να δουλέψω με τον εαυτό μου. Έκανα υπομονή. Περιμένα με μεγάλη ανυπομονησία τον Ιανουάριο του 2024 και τη μεταγραφική περίοδο. Έλεγα μέσα μου ότι μόνο Ιανουάριος μπορούσε να με σώσει», είχε παραδεχθεί. Και ήρθε η προοπτική της Λοριάν για να τον λυτρώσει. Επέστρεψε στη Γαλλία για ένα εξάμηνο και πήρε ξανά τα πάνω του.
Παρότι μία από τις πιο δαπανηρές μεταγραφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού (8-9 εκατ. το deal με τη Γουότφορντ) σημείσε 141 συμμετοχές με τη βρετανική ομάδα, δυσκολεύτηκε πολύ να προσαρμοστεί στο Λονδίνο. Πάρα πολύ.
«Νοσταλγούσα το σπίτι μου. Πήρα μεταγραφή και σκεφτόμουν μόνο τη Νάντη. Έλεγα στον εαυτό μου ότι… ‘το σπίτι μου είναι στη Νάντη, η οικογένειά μου, η ομάδα μου είναι η Νάντ. Οι οπαδοί μου είναι στη Νάντη’ και ότι ήθελα να φτιάξω εκεί τη ζωή μου.
Για τρεις μήνες, όποτε μπορούσα να επιστρέψω, επέστρεφα. Και ακόμη κι όταν δεν μπορούσα, πάλι πήγαινα, γιατί ήμουν τόσο δυστυχισμένος. Υπέφερα από αυτή τη μεταγραφή στη Γουότφορντ. Όταν επέστρεφα από τη Νάντη στο Λονδίνο, πολλές φορές είχα δάκρυα στα μάτια μου. Πάρα πολλές φορές.
Ήταν σαν να έμπαινα στο άγνωστο, χάνοντας το οικείο περιβάλλον, τις συνήθειες, την καθημερινότητά μου. Οι δικοί μου άνθρωποι, μου έλεγαν να κάνω υπομονή. Αλλά αμέσως ένιωσα νοσταλγία για το σπίτι μου.
Ήταν όλα τόσο παράξενα. Όταν το ταξί με παραλάμβανε από το αεροδρόμιο του Λονδίνου, ήταν σκοτάδι. Όλα έμοιζαν μουντά. Δεν ήμουν καθόλου έτοιμος να αλλάξω τη ζωή μου. Δεν καταλάβαινα τη γλώσσα. Επιπλέον, δεν αγωνιζόμουν, παρόλο που ένιωθα ότι προπονούμουν καλά.
Όλα αυτά άρχισαν κάπως να αλλάζουν στον αγώνα εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις 20 του Νοέμβρη 2021. Αυτό ήταν. Άρχισα να ανοίγομαι λίγο περισσότερο στον έξω κόσμο, να γνωρίζω το Λονδίνο, να βγαίνω περισσότερο και φυσικά με βοήθησε όλο αυτό.»
Παρότι στην προεπιλογή της Εθνικής Μαρόκου και για τα δύο τελευταία Μουντιάλ, ο Λουζά δεν ταξίδεψε και δεν αγωνίστηκε σε κανένα από αυτά. Το 2022 ένας τραυματισμός λίγες εβδομάδες πριν τους αγώνες τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα του Κατάρ ενώ δεν βρισκόταν στο τελικό ρόστερ για το Παγκόσμιο της Αμερικής.
Ο Ιμρά Λουζά παίρνει την εμπειρία από το Νησί, την Premier League και τις γεμάτες τελευταίες σεζόν παραμάσχαλα για τη νέα πρόκληση της καριέρας του. Ευελπιστώντας πως αυτή τη φορά, στην Αθήνα και τον Παναθηναϊκό θα νιώσει περισσότερο σαν στο σπίτι του…
