Ο Ολυμπιακός επιμένει ισπανικά, επιμένει βάσκικα. Η ομάδα του μεγάλου Λιμανιού πήρε με βαρδιά καρδιά τη δύσκολη απόφαση να κλείσει τον κύκλο με έναν εκ των πιο πετυχημένων προπονητών στην ιστορία του συλλόγου. Έναν άνθρωπο που έχει αφήσει το δικό του στίγμα – προπονητικά και κοινωνικά με τη συμπεριφορά του – στους Πειραιώτες.
Για κάθε ολοκλήρωση ωστόσο ενός κεφαλαίου έρχεται η εκκίνηση ενός άλλου στη ζωή. Και σε αυτό, τα «κλειδιά» δίνονται στον Ιμανόλ Αλγουαθίλ. Τον άνθρωπο που ξεσκόνισε και μεγάλωσε την τροπαιοθήκη της αγαπημένης του Ρεάλ Σοσιεδάδ μετά από 34 χρόνια και ο οποίος ενίσχυσε το αποτύπωμά της.
Ο Αλγουαθίλ καλείται να διαχειριστεί μεταξύ άλλων έναν απαιτητικό πάγκο που μοιάζει με ηλεκτρική καρέκλα αλλά και τη διαδοχή μιας ενότητας γραμμένης με ολόχρυσα γράμματα. Η αποδοχή παρόλα αυτά της πρόκλησης αποτελεί και την κατανόηση του βαθμού δυσκολίας αφού όπως έχει δείξει η ιστορία, δεν λέει το «ναι» αψήφιστα. Ακόμα κι όταν μπαίνει το συναίσθημα στη μέση.
Πριν ο Αλγουαθίλ γίνει σύμβολο της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας της Σοσιεδάδ αφήνοντας το δικό του στίγμα, φόρεσε για μία δεκαετία τη φανέλα της ομάδας στην οποία τάχθηκε από μικρή ηλικία. Κάνοντας ένα ένα τα βήματα. Ομάδα νέων της Ρεάλ Σοσιεδάδ, δεύτερη ομάδα (ρεζέρβες) με 56 συμμετοχές και ένα γκολ, πρώτη ομάδα (ανδρών) με 113 παρουσίες συνολικά και επτά τέρματα σε μια οκταετία. Σύνολο 11 χρόνια, στον πρώτο μεγάλο κύκλο του εκεί.
Ο Αλγουαθίλ όμως πριν αφοσιωθεί στη μεγάλη του αγάπη και κάνει το ντεμπούτο του με τη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Σοσιεδάδ (1989), εργάστηκε για ένα διάστημα και σε ένα εργοστάσιο στο Λαζάρτε ώστε να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειας. Δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα, κυνηγώντας απλά το όνειρο, όταν χρειαζόταν και η δική του συμβολή.
Τα χρόνια πέρασαν και το ποδόσφαιρο έδειχνε πως ήταν το πεπρομένο του νέου προπονητή του Ολυμπιακού που αγωνίστηκε και σε Βιγιαρεάλ, Καρταχένα, Μπούργος μεταξύ άλλων, πριν κρεμμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Η μετάβαση στην προπονητική δεν ήταν ούτε άμεση ούτε και ομαλή. Όταν μπήκε μία άνω τελεία, όπως αποδείχθηκε, στο ταξίδι του στα γήπεδα, περνώντας τα τελευταία χρόνια της καριέρας του στην 3η κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου σε ηλικία μόλις 32 ετών λόγω προβλημάτων τραυματισμού, έπρεπε να κάνει κάποιες άλλες δουλειές για να επιβιώσει.
Αρχικά ασχολήθηκε με τις πωλήσεις (εμπορικός αντιπρόσωπος) επιστρέφοντας στη γενέτειρά του. Ένα μικρό ψαροχώρι (Όριο) στη Χώρα των Βάσκων, περνώντας περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του. Τη σύζυγο δηλαδή και τα δυο τους παιδιά, θέλοντας να αναπληρώσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τον χαμένο, λόγω ποδοσφαιρικών υποχρεώσεων, χρόνο των τελευταίων ετών.
Στη συνέχεια βρέθηκε ως στέλεχος σε εταιρία κούριερ/logistics την οποία ο ίδιος ξεκίνησε και όπως έχει δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του, η εν λόγω στροφή της καριέρας του, τον βοήθησε να προσγειωθεί στην πραγματικότητα του καθημερινού στίβου και της βιοπάλης.
Έκανε τα πάντα όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος μακριά από το ποδόσφαιρο. Ξυπνούσε νωρίς το πρωί, εργαζόταν για 8-10 ώρες, αγωνιούσε για την αγορά και ό,τι είχε αναλάβει, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τον μικρόκοσμο του ποδοσφάιρου.
Το μικρόβιο όμως της «στρογγυλής θεάς» δεν είχε βγει από μέσα του. Η ποδοσφαιρική ομάδα του τόπου του, του έδωσε το πάτημα της επιστροφής στο ποδόσφαιρο αναλαμβάνοντας την ομάδα νέων. Και από εκεί σιγά σιγά, ο «βασιλιάς των σπορ» μπήκε πάλι δυναμικά στη ζωή του. Με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ φυσικά προορισμό του.
Από το 2011 και πριν καλά καλά το καταλάβει, βρέθηκε ξανά στο Θουμπιέτα, ανεβαίνοντας τις βαθμίδες μία προς μία. Προπονητικής σε μικρότερες ηλικίες (2011-13), πριν γίνει βοηθός στη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Σοσιεδάδ και στη συνέχεια αναλάβει εκείνος σαν πρώτος (2014-18).
Το χρίσμα για την πρώτη ομάδα του δόθηκε στο φινάλε της περιόδου 2017-18 με την απομάκρυνση του Εουσέμπιο και για τα τελευταία 9 παιχνίδια. Παρότι ο Αλγουαθίλ έδειξε καλά δείγματα γραφής και κέρδισε την εμπιστοσύνη των ιθυνόντων, ο ίδιος προτίμησε να επιστρέψει στη β΄ ομάδα όταν του προτάθηκε να αναλάβει από την αρχή της επόμενης περιόδου τα ηνία της ομάδας ανδρών.
Ο Ασιέρ Γκαριτάνο όμως δεν έβγαλε χειμώνα και ο Αλγουαθίλ επιστρατεύτηκε ξανά γνωρίζοντας πως αυτή ήταν η ευκαιρία του. Το πλήρωμα του χρόνου είχε έρθει.
Ο νέος τεχνικός των «ερυθρολεύκων» έμεινε 2377 μέρες στο τιμόνι της ομάδας και έγινε με διαφορά από τον δεύτερο, εκείνος με τα περισσότερα παιχνίδια στην ιστορία του συλλόγου.
