Ο κόσμος της «σπυριάρας» θρηνεί γιατί έχασε έναν εκ των πλέον εκλεκτών. Το «άγιο χέρι» του Παγκόσμιου μπάσκετ, ο «Mão Santa» όπως τον έλεγαν – και όχι άδικα κρίνοντας από τον εξωφρενικό αριθμό των πόντων που έχει σκοράρει (49.973) – οι συμπατριώτες του, κίνησε τις προηγούμενες ώρες σε άλλες γειτονιές για να βρει τον δημιουργό του.
Για να απαρριθμήσει κανείς τα επιτεύγματα και τα κατορθώματά του, πρέπει να γράψει εκατοντάδες αράδες και να αφιερώσει δεκάδες ώρες αναζήτησης. Ακόμα κι έτσι βέβαια, κάτι θα ξεχάσει. Κάτι από αυτά που άφησε παρακαταθήκη ο τεράστιος Όσκαρ Σμιντ που άφησε τον κόσμο της «πορτοκαλί θεάς» φτωχότερο.
Ο άνθρωπος με τον καρπό… διαβήτη, το μεγαλύτερο «κανόνι» όλων των εποχών για τη FIBA, που τρομοκρατούσε κάθε αντίπαλο καλάθι. «Ένας και μοναδικός» για τον Νίκο Γκάλη και όχι μόνο.
Ο Όσκαρ Σμιντ ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον κόσμο του μπάσκετ, εκείνος και η παρέα του ήσαντο η αφορμή για τη «γέννηση» της αυθεντικής και περιβόητης Dream Team. Η αφορμή για την επανεξέταση της χρησιμοποίησης επαγγελματιών αθλητών στην Team USA, χάρις τον βραζιλιάνικο θρίαμβο στην Ιντιανάπολις στους Παναμερικανούς του 1987.
Ο άνθρωπος που χάρισε μαζί με τον «Μότσαρτ» του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ, έναν αξέχαστο… χορό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 1989, που άξιζε 106 καράτια. Μα πάνω απ’ όλα ο φιλόπατρις που (τόλμησε και) γύρισε την πλάτη σε κοτζάμ NBA.
Ήδη επαγγελματίας από τα 16 του χρόνια με τη φανέλα της Παλμέιρας, άφησε το 1982 την πατρίδα του για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και την Καζέρτα στην Ιταλία. Δύο χρόνια αργότερα, οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς του «χτύπησαν την πόρτα» επιλέγοντάς τον στο draft του 1984, στο Νο131 (!) του έκτου γύρου του draft. Σε μια εποχή με κλειστά «σύνορα» αφού δεν υπήρχε χώρος στις ΗΠΑ ακόμα και για τους σπουδαιότερους εκτός χώρας παίκτες.
Έλα όμως που ο… αυτοσκοπός για αρκετούς παίκτες κατά τη διάρκεια της καριέρας τους ή ακόμα και ο ευσεβής τους πόθος, έφαγε «πακέτο». Ο Όσκαρ Σμιντ προτίμησε να απαρνηθεί το κάλεσμα της ομάδας του Νιου Τζέρσεί για χάρη της πατρίδας του κατά βάσην, καθώς δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την Εθνική Βραζιλίας, αφού δεν το επέτρεπαν οι κανονισμοί της αμερικανικής λίγκας.
Αλλά και του οικονομικού παράγοντα σε δεύτερη μοίρα καθώς στο ΝΒΑ τότε υποτιμούσαν τους αλλοδαπού, δεν τους εκτιμούσαν. Κάτι που αντιπροσωπευόταν και στις οικονονομικές απολαβές που τους έδιναν, με τα χρήματα στην Ιταλία να είναι σχεδόν διπλάσια για τον Όσκαρ Σμιντ που έμεινε εκεί για 11 χρόνια, μέχρι να περάσει από το ισπανικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Βαγιαδολίδ και στη συνέχεια επιστρέψει στην πατρίδα του.
Και κάπως έτσι, ένας εκ των σπουδαιότερων αν όχι ο σπουδαιότερος σκόρερ όλων των εποχών στο παγκόσμιο μπάσκετ, δεν αγωνίστηκε ποτέ στον «μαγικό κόσμο» μετά από δική του επιλογή.
Η υπέρτατη «θυσία» για χάρη της Εθνικής Βραζιλίας με την οποία κατέκτησε 12 μετάλλια και συμμετείχε σε πέντε διαφορετικούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίδοση ρεκόρ φυσικά, ένα από τα πάμπολλα που έχει πετύχει. Το «κύκνειο άσμα» του Όσκαρ Σμιντ μάλιστα με το εθνόσημο το οποίο υπηρέτησε με υπερηφάνεια, έλαβε χώρα στην Ατλάντα και τον αγώνα κατάταξης για τις θέσεις 5-8 απέναντι στην Εθνική Ελλάδος. Αναμέτρηση στην οποία σταμάτησε από την «γαλανόλευκη» και ο ρέκορντμαν συμμετοχών της, Παναγιώτης Γιαννάκης.
Στην έννοια του «φιλόπατρις» των ημερών μας στον παγκόσμιο χάρτη, αρκετοί θα τοποθετούσαν τον Τόκο Σενγκέλια. Η «θυσία» βέβαια που έκανε κάποτε ο Όσκαρ Σμιντ, ήταν πολύ μεγαλύτερη.
Καλύτερα απ’ όλους βέβαια το είχε εξηγήσει ο ίδιος στην τελετή της FIBΑ για τους Hall of Famers το 2010…
