Τον Φλεβάρη του 2023, ένας τίτλος από τους πολλούς της χρυσής εκείνης εποχής, βρήκε την αναγνώριση που του άρμοζε σχεδόν 37 χρόνια αργότερα. Το πρώτο ελληνικό και στα χρονικά Σούπερ Καπ, το οποίο είχε κατακτήσει ο Άρης, προστέθηκε στην τροπαιοθήκη του συλλόγου και πήρε την θέση που του αναλογούσε.
Τόσο περίπου χρονικό διάστημα μεσολάβησε μέχρι να δωθεί μία αφορμή στον Άρη για να κάνει «βουτιά» στις ένδοξες εκείνες ημέρες του παρελθόντος. Αν και η επίγευση εκείνης της ανάμνησης, μόνο γλυκιά δεν ήταν.
Ο Άρης είχε χτίσει τη δική του Αυτοκρατορία στο ελληνικό στερέωμα. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα υπόλοιπα παιδιά είχαν αποτελέσει είδωλο (σχεδόν) κάθε παιδιού που μεγάλωνε εκείνη την εποχή στη Βόρεια ειδικά Ελλάδα.
Μία προσπάθεια χρόνων που έφτασε στο απώγειό της τη δεκαετία των 80’ς με τα εννιά εκ των δέκα συνολικών πρωταθλημάτων Ελλάδας την περίοδο 1979-91 και έξι Κυπέλλων ανάμεσα στο 1985 και το 1992 και αξιόλογες πορείες στην Ευρώπη. Αλλά δεν σφραγίστηκε ποτέ με το «Άγιο δισκοπότηρο» της εποχής εκτός των άκρως τιμητικών Σαπόρτα (1993), Κόρατς (1997) και EuroChallenge (2003). Αυτό ήταν και το μοναδικό που έμεινε σε εκρεμμότητα.
Ο μεγάλος και τρανός Άρης έκλεινε τον κόσμο στα σπίτια του της Πέμπτες και μετά τον έβγαζε στους δρόμους. Τρεις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες για τον σύλλογο και το ελληνικό μπάσκετ σε Γάνδη, Μόναχο και Σαραγόσα στα τέλη της δεκαετίας των 80’ς οι οποίες αποτέλεσαν… φάρος για τις ελληνικές ομάδες μετά το μακρινό 1968, έπος της ΑΕΚ. Όλα αυτά για την ομάδα του Γιάννη Ιωαννίδη που λάτρεψε ο κόσμος.
Το κύκνειο άσμα εκείνης της επίμονης προσπάθειας για κατάκτηση του ευρωπαϊκού θρόνου, ήταν στη Σαραγόσα το 1990. Ο Άρης έφτασε σε τρίτο συνεχόμενο Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών όμως η Μπαρτσελόνα του Αϊτο Ρενέσες και του Σαν Επιφάνιο, αποδείχθηκε εμπόδιο απροσπέλαστο. Εκείνη τη νύχτα της 19ης Απριλίου του 1970, εκ των κορυφαίων των μπλαουγκράνα ήταν και ένας άσπρος Αμερικανός από την Ουάσιγνκτον, ο οποίος βρήκε χώρο και ρόλο στο NBA αφού «πλήγωσε» τον Άρη.
Ο λόγος για τον Ντέιβιντ Γουντ που είχε σημειώσει 14 πόντους σε εκείνον τον ημιτελικό (104-83) για λογαριασμό της Μπαρτσελόνα που έπεσε όμως «θύμα» της παντοδύναμης εκείνης της περιόδου Γιουγκοπλάστικα στον τελικό για το three-peat.
Οι 20άρες των Γκάλη και Τζόουνς δεν έφτασαν στους Θεσσαλονικείς που δεν είχαν την φρεσκάδα των «μπλαουγκράνα» με το πιο ανοιχτό ροτέισον.
Τριανταέξι χρόνια αργότερα και όλα μοιάζουν διαφορετικά. Ο Άρης της νέας εποχής με φιλοδοξίες, προσδοκίες αλλά και δρόμο να διανύσει για να επιστρέψει στην πιο κεντρική σκηνή, άρχισε τις υποχρεώσεις του από τη Γαλλία και την πάλαι ποτέ ιστορική ΛεΜαν. Το σύνολο του Βασίλη Σπανούλη αφού απέβαλε το άγχος του πρώτου δεκαλέπτου που «μεταφράστηκε» στο μπάσκετ του ατόμου και όχι του συνόλου, καθάρισε το παιχνίδι χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Και πήρε ταυτόχρονα – σαφώς μικρότερης κλίμακας – μίνι-εκδίκηση από την οικογένεια Γουντ. Αφού θέση βασικού στη γαλλική ομάδα είχε ο Μόουζες Γουντ, κανακάρης του Ντέιβιντ.
