Πόσες φορές έχει ειπωθεί η φράση πως το ποδόσφαιρο – μεταξύ άλλων – θεωρείται και όχι άδικα μικρόκοσμος της κοινωνίας. Κι έτσι, όπως ραγδαία αλλάζει αυτή, «σέρνει» μαζί της και ότι τη σχηματίζει.
Το απόγευμα της Δευτέρας (21/9), ο Ολυμπιακός αποχαιρέτησε μια σπουδαία μορφή του ελληνικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας του 70′, η οποία δεν ζει πλέον ανάμεσά μας. Ο άλλοτε ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ «έφυγε» σε ηλικία 80 ετών αφήνοντας παρακαταθήκη τη φήμη του και αρκετές εγκωμιαστικές ιστορίες για την ποιότητά του. Σε μια εποχή ρομαντική, τελείως διαφορετική.
Ο Τορνίγιο, όπως ήταν το παρατσούκλι του στη Νότια Αμερική από που καταγόταν και μας ήρθε, είχε αγωνιστεί πέντε φορές με την εθνική ομάδας της Ουρουγουάης, ενώ έπαιξε σε Νασιονάλ, Μπόκα Τζούνιορς και Πενιαρόλ, πριν έρθει στην στα μέρη μας το 1972 για να γίνει μέλος του Ολυμπιακού.
Στον Πειραιά έμεινε για πέντε χρόνια, πριν πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ, όπου έπαιξε μεταξύ 1977 και 1979. Και άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του. Ο Βιέρα κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα, τρία με τους Πειραιώτες και δύο με την «Ένωση», καθώς και δύο Κύπελλα. Ένα και ένα.
Πέρα όμως από τα μετρήσιμα κατορθώματα της καριέρας του, υπάρχει και μία στιγμή-παράσημο. Ενδεικτική της ποιότητας και του ποδοσφαιρικού του μεγαλείου.
Στο μεσοδιάστημα της θητείας του στον Ολυμπιακό (Μάρτιος του 1975), εκείνος και ο Γιώργος Δεληκάρης απείχαν για λίγες ημέρες από τις υποχρεώσεις των «ερυθρολεύκων» καθώς είχαν λάβει μία τρομερά τιμητική κλήση.
Η Άντερλεχτ ήθελε να αποχαιρετήσει τον θρυλικό της φορ, Πολ Βαν Χιμστ, ο οποίος είχε ανεβάσει τη δημοτικότητά του συμμετέχοντας στην ταινία «Η απόδραση των 11» και έτσι αποφάσισε να «φωνάξει» την αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Δηλαδή την μικτή κόσμου.
Ανάμεσα στους Πελέ, Κρόιφ, Ζαϊρζίνιο και Εουσέμπιο μεταξύ άλλων, βρίσκονταν και δύο άσοι του Ολυμπιακού: ο Γιώργος Δεληκάρης και ο Μίλτον Βιέρα. Αμφότεροι κλήθηκαν για να συμμετάσχουν σε αυτό το σπουδαίο ραντεβού, υπό τις οδηγίες του Ρίνους Μίχελς και μοιράστηκαν από ένα ημίχρονο, στη νίκη της Άντερλεχτ με 8-3. Μάλιστα, θρυλείται πως ο Βιέρα εντυπωσίασε όσους παρακολούθησαν το παιχνίδι εκείνο μιας και θεωρήθηκε κατά τα ρεπορτάζ της εποχής, ως ο κορυφαίος του ματς.
Εκείνη η νύχτα βέβαια, δεν ήταν η μοναδική που κατάφερε ο άλλοτε παίκτης του Ολυμπιακού να εντυπωσιάσει τους Βέλγους με την απόδοσή του. Άλλωστε εκείνη εμφάνισή του στο δεύτερο ματς του δεύτερουτ γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών λίγους μήνες πριν, ήταν που έφερε και την πρόσκληση στη Μικτή κόσμου.
Ο Ολυμπιακός του Λάκη Πετρόπουλου είχε γνωρίσει βαριά ήττα με 5-1 από την Άντερλεχτ εκτός έδρας, ωστόσο δεν παραδόθηκε. Και λίγο έλειψε να κάνει την ολική ανατροπή στη ρεβάνς της Πάτρα (3-0), η οποία θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί αν ο Ούγγρους διαιτητής Κάρολι Πολοτάι δεν είχε αποφασίσει να «σφάξει» την ελληνική ομάδα, στερώντας τη δυνατότητα για το «θαύμα».
Βλέπετε, η Άντερλεχτ εκείνη της εποχής θεωρούνταν μία από τις πιο ισχυρές ομάδες παγκοσμίως και ο Βιέρα είχε μπει στο… μάτι των Βέλγων. Μαζί με τον Γιώργο Δεληκάρη αλλά και τον Μάικ Γαλάκο που είχε σημειώσει χατ τρικ στην Πάτρα.
