Η επιτυχημένη πορεία των Βάσκων στον ερυθρόλευκο πάγκο και το στίγμα που αυτοί άφησαν στην ιστορία του συλλόγου, έκαναν τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τους συνεργάτες του, να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Ιμανόλ Αλγουαθίλ.
Ο Ολυμπιακός άλλαξε το πρόσωπο στον προπονητικό του θώκο, δίνονοντας τα ηνία σε έναν άνθρωπο ευθύ. Καθαρό και ξάστερο.
«Ήταν πάντα ένας άνθρωπος ειλικρινής, τόσο στα καλά όσο και στα άσχημα. Mιλούσε πάντα ανοιχτά. Όταν έπρεπε να σου πει τα θετικά, στα έλεγε χωρίς δισταγμό, το ίδιο και για τα αρνητικά. Πολλές φορές εμείς οι παίκτες το στερούμαστε αυτό. Δηλαδή την ξεκάθαρη στάση του προπονητή απέναντι στον παίκτη, τόσο για τα καλά όσο και για τα άσχημα. Διότι, όταν ένας ποδοσφαιριστής δεν γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο δεν αγωνίζεται ή γιατί δεν υπολογίζεται στα πλάνα της ομάδας, έχει πάντα την ανάγκη να μάθει την αιτία. Ο Ιμανόλ σου το έλεγε», έχει πει ο πρώην παίκτης του Αλαίν Ογιαρθούν για εκείνον.
Το διάστημα της μετάβασης από την ενεργό δράση στους πάγκους και την επιστροφή στο προπονητικό κέντρο της Ρεάλ Σοσιεδάδ, κράτησε πολύ περισσότερο από το «συνηθισμένο» για τον Αλγουαθίλ, ο οποίος εργάστησε ως πωλητής αλλά και στέλεχος σε εταιρία κούριερ/logistics. Κάτι που σε ένα βαθμό, διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του. Παρέμεινε ταπεινός κατανοώντας πως η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά και η επιτυχία «κρύβεται» πίσω από την πολλή δουλειά.
Γι’ αυτό άλλωστε και δουλεύει αδιάκοπα. Ο νέος τεχνικός του Ολυμπιακού ήταν άρτια προετοιμασμένος για τους αντιπάλους του ακόμα και σαν προπονητής νέων ή στη β΄ ομάδα, ρίχνοντας βάρος στην προετοιμασία και τη λεπτομέρεια.
Η παρουσία του στην ελεύθερη αγορά, τον έκανε εργασιομανή. Κάτι που διατήρησε και αργότερα στη θητεία του ως προπονητής. Ο Αλγουαθίλ, όπως έχουν παραδεχθεί συνεργάτες του και άνθρωποι που εργάζονται στην αγαπημένη του Ρεάλ Σοσιεδάδ, βρισκόταν από τις οκτώ το πρωί στο προπονητικό κέντρο και έφευγε από αυτό μετά από 12-13 ώρες δουλειάς.
Ποτέ δεν ήταν ο σταρ των πάγκων, ακόμα κι όταν υπό τις οδηγίες του, η Ρεάλ Σοσιεδάδ έζησε τις πιο λαμπρές ημέρες των τελευταίων δεκαετίων με κατάκτηση Κυπέλλου και καθιέρωση ως η 4η ή 5η δύναμη στην πανίσχυρη La Liga.
Ακριβώς επειδή ο Αλγουαθίλ έζησε για μερικά χρόνια μια κανονική ζωή με ό,τι αυτό συνεπάγεται μακριά από τη «φούσκα» του πρωταθλητισμού και των μεγάλων συμβολαίων, φροντίζει να υπενθυμίζει συχνά κατά διάφορες μαρτυρίες στους παίκτες του, πως το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι. Το οποίο πρέπει πρώτα απ’ όλα να αγαπάνε, να σέβονται και να ευχαριστιούνται. Γι΄ αυτό συχνά φροντίζει για την αποφόρτιση της έντασης στα αποδυτήρια.
Η εργασιομανία και ο συγκεντρωτισμός του συχνά τον κάνουν να απομονώνεται χωρίς όμως να θεωρείται από τη φύση του απρόσιτος. Οι συνήθειές του απλώς, τον κάνουν ορισμένες φορές να φαίνεται κάπως κλειστός.
Αυτό ίσως οφείλεται και η αγάπη του για το ψάρεμα. Ο Αλγουαθίλ λατρεύει το συγκεκριμένο χόμπι, στο οποίο συχνά κατέφευγε όταν είχε απομακρυνθεί από το ποδόσφαιρο και είχε ελεύθερο χρόνο, χωρίς υποχρεώσεις και μετακινήσεις.
Η γενέτειρά του άλλωστε (Όριο) βοηθάει σε αυτό μιας και αποτελεί ένα ψαροχώρι στη Χώρα των Βάσκων, με παράδοση στην κωπηλασία. Από την οποία (ομαδική και όχι ατομική) έχει εμπνευστεί τρόπον τινά και τη δική του φιλοσοφία. Η οποία βασίζεται στο «εμείς και όχι το εγώ». Θιασώτης του επιθετικού ποδοσφαίρου, ο Αλγουαθίλ ρίχνει το βάρος στην «αυτοθυσία» για το καλό του συνόλου και την άρτια λειτουργία του. Όπως όταν μια βάρκα της κωπηλασίας, βρίσκεται στο νερό τραβώντας κουπί για την κορυφή.
