Σοφός εκείνος που ισχυρίστηκε για πρώτη φορά πως τα όνειρα είναι δωρεάν. Και ακόμα περισσότερο εκείνος/εκείνοι που το πίστεψαν πρώτοι, εφαρμόζοντάς το. Εκείνος/οι που ονειρεύτηκαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα στεγανά και όσα οι άλλοι θεωρούσαν στα μέτρα του/τους, μέχρι που τους διέψευσαν. Αυτό έγινε και με το Πράσινο Ακρωτήρι στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αμερικής, στην έκδοση του 2026.
Μία πολύ όμορφη ιστορία σαν παραμύθι, η οποία δεν σταμάτησε απλά και μόνο από τη συμμετοχή. Αλλά έχει και συνέχεια. Ποιος να το περίμενε πως ο Βοζίνια, πέρα από εκατομμύρια ακόλουθους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσής του, θα κερδίσει και την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον Λιονέλ Μέσι σε νοκ-άουτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Δύση της καριέρας του.
Εκείνος και οι συμπαίκτες του πάντως το πίστεψαν και τα κατάφεραν. Το Πράσινο Ακρωτήρι έγινε το πιο μικρό πληθυσμιακά κράτος που φτάνει ΠΟΤΕ σε νοκ άουτ φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αφού έλαβε το… παράσημο του τρίτου μικρότερου κράτους που συμμετέχει (530 χιλιάδες), αυτοί αποδείχθηκαν και ρομαντικοί. Σε όσα δηλαδή νησία κατοικούνται δυτικά της Σενεγάλης στον Ατλαντικό Ωκεανό και τα οποία συντελούν ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Μία διοργάνωση που συνεχίζει να προσφέρει συγκινήσεις αλλά και διδάγματα. Αθέατες ιστορίες ανθρώπων.
Το Πράσινο Ακρωτήρι που δεν είναι ούτε Ακρωτήριο ούτε πράσινο, έγινε η πρώτη ομάδα στον 21ο αιώνα που προκρίνεται στην επόμενη φάση χωρίς να κερδίσει ματς στη φάση των ομίλων (τρεις ισοπαλίες), την ίδια ώρα που έχει χάσει μόλις ένα παιχνίδι τους τελευταίους 18 μήνες.
Η «λευκή ισοπαλία» με τη Σαουδική Αραβία του Γιώργου Δώνη εδωσε το εισιτήριο για τη φάση των ’32’ και μάλιστα χωρίς να επωφεληθεί (με τη στενή έννοια) του νέου φορμάτ αφού δεν βρέθηκε μέσα στους προνομιούχους 3ους αλλά τερμάτισε δεύτερο στον όμιλο με τρεις βαθμούς.
