Συνέντευξη στον Τάσο Φαραό
Ο Μαρσελίνιο, ή πιο σωστά Μαρσέλο Λέιτε Περέιρα όπως είναι το πλήρες όνομά του, έμεινε στις μνήμες των Ελλήνων φιλάθλων, χάρη στο αστείρευτο ταλέντο που διέθετε, αλλά και στα κρίσιμα γκολ που πέτυχε.
Ο άλλοτε ποδοσφαιριστής της Ξάνθης και του Ατρομήτου, που είχε ένα πέρασμα επίσης από την Καλαμάτα και τη Ρόδο, αποτελεί τον «εκπρόσωπο» της Βραζιλίας, στο μεγάλο αφιέρωμα του Ole.gr, με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο 38χρονος, πλέον, έχει «κρεμάσει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Έχει πια ως βάση του το Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή, και ετοιμάζεται για το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του.
Μεταξύ άλλων, μίλησε φυσικά για την Εθνική Βραζιλίας, δείχνοντας την αισιοδοξία του για την πορεία του αντιπροσωπευτικού του συγκροτήματος υπό τις οδηγίες του Κάρλο Αντσελότι.
Παράλληλα, γύρισε τον χρόνο πίσω και θυμήθηκε τις σπουδαίες ευρωπαϊκές στιγμές που έζησε. Άλλωστε, ο Μαρσελίνιο ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής τόσο στην πρόκριση της Ξάνθης επί της Λίνφιλντ, όσο και στην αντίστοιχη του Ατρόμητου επί της ΑΙΚ Στοκχόλμης, αμφότερες στα προκριματικά του Europa League.
Ο Βραζιλιάνος στάθηκε στους λόγους που τον έκαναν να αισθάνεται την Ελλάδα ως δεύτερο σπίτι του, ενώ ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη και από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.
«Θέλω να προσφέρω στο ποδόσφαιρο με άλλους τρόπους, μου λείπει»
-Πού βρίσκεσαι και με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο;
«Αυτή τη στιγμή μένω στο Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή. Είναι μια απίστευτη πόλη, με πολύ έντονη ποδοσφαιρική κουλτούρα, γεγονός που κατά κάποιο τρόπο με κρατάει κοντά στο άθλημα που αγάπησα σε όλη μου τη ζωή.
Επιπλέον, σπουδάζω στο πανεπιστήμιο εδώ, βελτιώνοντας τις γνώσεις μου και προετοιμάζοντας τον εαυτό μου για να επιστρέψω στο ποδόσφαιρο πιο καταρτισμένος, με μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιχνίδι και το sports management.
Το ποδόσφαιρο δεν βγήκε ποτέ πραγματικά από τη ζωή μου, επομένως ‘χτίζω’ το επόμενο κεφάλαιο».
-Σου λείπει δηλαδή το ποδόσφαιρο; Με ποιον ρόλο θα ήθελες να επιστρέψεις στο μέλλον;
«Μου λείπει, ναι, και νομίζω ότι λείπει σε κάθε πρώην ποδοσφαιριστή. Δεν είναι μόνο το ίδιο το παιχνίδι, αλλά είναι και τα αποδυτήρια, η αδρεναλίνη πριν μπεις στο γήπεδο, αυτή η ενέργεια που τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει.
Αλλά την ίδια στιγμή, είμαι ανοιχτός στο να προσφέρω με άλλους τρόπους. Είτε ως προπονητής, είτε ως σκάουτερ, είτε ως διευθυντής σε κάποιον σύλλογο, είτε βοηθώντας νεαρούς παίκτες να αναπτύξουν την καριέρα τους. Έχω εμπειρία εντός και εκτός Βραζιλίας, και αυτή η γνώση, σε συνδυασμό με όσα σπουδάζω τώρα, μπορεί να είναι πολύ πολύτιμη. Προετοιμάζομαι για αυτό με σοβαρότητα».
«Η Βραζιλία πρέπει να γίνει ομάδα»
-Η ΕΘνική Βραζιλίας βρίσκεται σε μια νέα εποχή με τον Κάρλο Αντσελότι. Σου αρέσει αυτό που έχουν παρουσιάσει μέχρι στιγμής;
«Ο Αντσελότι μου εμπνέει μεγάλη εμπιστοσύνη. Είναι ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει τα πάντα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, που ξέρει πώς να διαχειρίζεται μεγάλα αστέρια και μεγάλες πιέσεις. Φέρνει μια ηρεμία που η εθνική ομάδα χρειαζόταν πολύ μετά από μια περίοδο αστάθειας.
Αυτό που με ευχαριστεί είναι ότι φαίνεται να χτίζει ένα συμπαγές σύνολο, χωρίς εγωισμούς πάνω από το κοινό καλό. Για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό είναι θεμελιώδες».
-Υπήρξε ένα σίριαλ γύρω από τον Νεϊμάρ, αλλά τελικά κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν η σωστή απόφαση;
«Είναι ένα περίπλοκο ζήτημα. Ο Νεϊμάρ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ομάδας, με 79 γκολ, και πηγαίνει στο τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλό του. Αυτό τα λέει όλα για το τι αντιπροσωπεύει για τη Βραζιλία.
Μετά από 2,5 χρόνια απουσίας λόγω τραυματισμού, επέστρεψε μέσω της Σάντος, σκόραρε γκολ, έδωσε ασίστ, έδειξε ότι είναι ακόμα σε καλή κατάσταση. Νομίζω ότι ο Αντσελότι ήταν γενναίος και ταυτόχρονα ρεαλιστής. Αν ο Νεϊμάρ είναι σε καλή φυσική κατάσταση, δεν μπορείς να αφήσεις αυτό το επίπεδο ποιότητας εκτός. Τώρα το μόνο που μένει είναι να ελπίζουμε να φτάσει σε καλή κατάσταση στο τουρνουά».
-Γιατί τα τελευταία χρόνια η Βραζιλία δεν κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου;
«Κοίτα, αυτό είναι κάτι που το σκέφτεται κάθε Βραζιλιάνος. Κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένας συνδυασμός παραγόντων.
Πρώτον, μία μεγάλη περίοδος αστάθειας. Πολλοί προπονητές σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς συνέχεια στο έργο τους. Δεύτερον, υπερβολική εξάρτηση από έναν ή δύο παίκτες, χωρίς μια ισχυρή συλλογική ταυτότητα. Και τρίτον, πιστεύω ότι έλειψε λίγη προσωπικότητα στις αποφασιστικές στιγμές. Η εθνική έφτανε στις τελικές φάσεις, αλλά δεν ήξερε πώς να επιβάλει το ποδόσφαιρό της όταν το χρειαζόταν περισσότερο.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο κερδίζεται με τακτική, με ομαδικότητα, όχι μόνο με ατομικό ταλέντο. Και η Βραζιλία έχει ταλέντο και με το παραπάνω, αλλά πρέπει να το μετατρέψει σε ομάδα».
-Μπορεί η Βραζιλία να στοχεύσει στον τίτλο με τον Αντσελότι, και ποιος αντίπαλος μπορεί να την δυσκολέψει περισσότερο;
«Ναι, νομίζω ότι η Βραζιλία είναι ένας από τους υποψηφίους για τον τίτλο. Με τον Αντσελότι να καθοδηγεί την ομάδα, τον Βινίσιους Τζούνιορ και τον Ραφίνια σε πολύ υψηλό επίπεδο, τον εκρηκτικό Έντρικ, αλλά και την επιστροφή του Νεϊμάρ, έχουμε έναν πολύ επικίνδυνο συνδυασμό.
Ο αντίπαλος που με ανησυχεί περισσότερο είναι η Γαλλία. Έχει βάθος στο ρόστερ, εμπειρία σε Μουντιάλ και πολλή ατομική ποιότητα. Η Αργεντινή επίσης, φυσικά, που είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια και έχει ακόμα τον Μέσι. Αλλά πιστεύω στη Βραζιλία. Η ώρα είναι τώρα».
-Ποια Εθνική ομάδα της Βραζιλίας, ιστορικά, θαύμασες περισσότερο;
«Ως επιθετικός, η εθνική ομάδα που πάντα με μάγευε στο άκουσμά της, ήταν εκείνη του 1970. Πελέ, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο. Ήταν ένα ποδόσφαιρο που έμοιαζε με τέχνη.
Αλλά για να είμαι πιο ειλικρινής, για τη δική μου γενιά, η εθνική του 2002 με σημάδεψε πολύ συναισθηματικά.
Ο Ρονάλντο που αναγεννήθηκε μετά από όλα όσα έζησε, ο Ροναλντίνιο, ο Ριβάλντο. Ήταν ένας θρίαμβος που συγκίνησε ολόκληρη τη Βραζιλία. Ως φίλαθλος και ως παίκτης, εκείνος ο τίτλος έμεινε χαραγμένος στη μνήμη μου για πάντα».
«Δεύτερο σπίτι για εμένα η Ελλάδα»
-Τι σε έκανε να αγαπήσεις την Ελλάδα;
«Η Ελλάδα για μένα είναι ένα δεύτερο σπίτι και δεν το λέω απλώς για να το πω. Η κόρη μου γεννήθηκε στην Καβάλα, είναι Ελληνίδα, και αυτό δημιουργεί έναν δεσμό που ξεπερνά κατά πολύ το ποδόσφαιρο.
Έμαθα να μιλάω ελληνικά, ενσωματώθηκα πραγματικά στην κουλτούρα, στους ανθρώπους, στον τρόπο ζωής. Ο Έλληνας έχει ένα πάθος για το ποδόσφαιρο πολύ παρόμοιο με το δικό μας, μια ένταση που με συνέδεσε αμέσως.
Και μετά από όλα όσα έζησα εκεί, μέσα και έξω από το γήπεδο, η Ελλάδα έμεινε μέσα μου μόνιμα. Δεν είναι απλώς νοσταλγία, νιώθω πραγματικά ότι ανήκω εκεί».
-Πώς θυμάσαι τις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις στο Europa League με την Ξάνθη και τον Ατρόμητο;
«Είναι αναμνήσεις που κουβαλάω με μεγάλη περηφάνια και πολύ συναίσθημα. Το να έχω εκπροσωπήσει την Ξάνθη και τον Ατρόμητο στο UEFA Europa League είναι κάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο.
Θυμάμαι την ευθύνη που ένιωθα στο γήπεδο, το ότι ήθελα να κάνω κάτι μεγάλο για αυτές τις φανέλες, για αυτούς τους οπαδούς που πανηγύριζαν σαν να ήταν τελικός Μουντιάλ.
Όταν «κλειδώσαμε» το ευρωπαϊκό εισιτήριο,σε αμφότερους τους συλλόγους, ήταν μια έκρηξη συναισθημάτων που δεν την ξεχνάς ποτέ. Αυτές οι στιγμές μένουν χαραγμένες για πάντα γιατί νιώθεις ότι ήσουν μέρος κάποιου πράγματος μεγαλύτερου από τον εαυτό σου».
«Σταματούσαν για να με αγκαλιάσουν στον δρόμο»
-Συνειδητοποιούσες πόσο σπουδαίο ήταν αυτό για τους οπαδούς;
«Το συνειδητοποιούσα ξεκάθαρα, και αυτό έκανε τα πάντα ακόμα πιο ξεχωριστά. Η Ξάνθη και ο Ατρόμητος δεν είναι σύλλογοι συνηθισμένοι να παίζουν στην Ευρώπη, οπότε η αντίδραση των οπαδών ήταν απόλυτα αυθεντική. Υπήρχε αγνή συγκίνηση.
Το έβλεπα στους δρόμους, στο γήπεδο, στους ανθρώπους που σταματούσαν για να με αγκαλιάσουν. Και επειδή μιλούσα ελληνικά, μπορούσα να νιώσω πραγματικά αυτό που εξέφραζαν, αφιλτράριστα.
Δεν χρειαζόμουν μετάφραση για να καταλάβω τι σήμαινε αυτό για τον καθένα τους. Ήταν μια ιστορική στιγμή για αυτούς τους συλλόγους και νιώθω τιμή που ήμουν μέρος της».
«Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τον Μιχάλη Γρηγορίου»
-Με ποιον προπονητή ήρθες πιο κοντά στην Ελλάδα;
«Από τεχνικής πλευράς, έχω τεράστιο θαυμασμό για τον Ουζουνίδη και τον Ματζουράκη. Είναι προπονητές που με σημάδεψαν επαγγελματικά, που ήξεραν πώς να πάρουν το καλύτερο από έναν επιθετικό, πώς να στήσουν μια ανταγωνιστική ομάδα ακόμα και χωρίς τους πόρους των μεγάλων συλλόγων. Έμαθα πολλά και από τους δύο.
Αλλά αν μιλήσω με πραγματική ανθρώπινη προσέγγιση, πρέπει να αναφέρω τον Μιχάλη Γρηγορίου. Και λέω το όνομά του με βάρος στην καρδιά, γιατί ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου στην Ελλάδα και νιώθω ότι τον απογοήτευσα σε κάποια φάση. Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να του ζητήσω συγγνώμη, και αυτό είναι κάτι που κουβαλάω μέχρι σήμερα. Το ποδόσφαιρο μερικές φορές μας παρασύρει σε καταστάσεις που πληγώνουν ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Θέλω να του στείλω ένα μήνυμα, αν δει ποτέ αυτή τη συνέντευξη: ‘Μιχάλη, συγγνώμη. Πραγματικά’».
-Έφτασες ποτέ κοντά σε κάποια άλλη μεγάλη ομάδα της Ελλάδας;
«Συζητήσεις υπήρξαν, όπως υπάρχουν πάντα στο ποδόσφαιρο. Μπορώ όμως να πω ειλικρινά ότι πάντα ήθελα να συνδεθώ με το ελληνικό ποδόσφαιρο ακόμα περισσότερο. Και δεν ήταν θέμα έλλειψης θέλησης από την πλευρά μου.
Αυτό που συνέβη είναι ότι σε κάποιες στιγμές ήρθα σε ρήξη με διοικούντες επειδή δεν υποχωρούσα σε ζητήματα συμβολαίου που θεωρούσα δίκαια. Πάντα πάλευα για το σωστό, για αυτό που μου ανήκε δικαιωματικά και αυτό δεν αρέσει πάντα σε προέδρους που έχουν συνηθίσει να επιβάλλουν τους όρους τους.
Δεν το μετανιώνω. Προτιμώ να φεύγω με το κεφάλι ψηλά παρά να θυσιάσω την αξιοπρέπειά μου για να ευχαριστήσω όσους έχουν την εξουσία. Η Ελλάδα έμεινε στην καρδιά μου έτσι κι αλλιώς. Η κόρη μου είναι Ελληνίδα, κι εγώ επίσης, κατά κάποιον τρόπο, είμαι Έλληνας».
Δείτε όλες τις συνεντεύξεις του αφιερώματος του Ole.gr, με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026, πατώντας ΕΔΩ.
