Ο αποχωρισμός από μόνος του είναι μια συνθήκη που προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα. Οι τρόποι όμως και η… επίγευση αυτού, ποικίλουν. Αυτό που συνέβη με τον Ολυμπιακό και τον Άλεκ Πίτερς ήταν ένα κεφάλαιο ισχυρό που θα έχει πάντοτε τη δική του ξεχωριστή θέση στο θυμικό του μυαλού. Και για τις δύο πλευρές.

Στον Πειραιά ο Άλεκ Πίτερς, όπως σημείωσε με βλέμμα καθαρό το οποίο τον χαρακτηρίζει, ξεκίνησε τη δεύτερη ζωή του. Έζησε στιγμές που δεν θα ξεχάσει «με τους δικούς του», ξεκίνησε την οικογένειά του αλλά και μία επιχειρηματική δραστηριότητα που έχει αγκαλιάσει. «Όποιος ψάχνει ένα κομμάτι μου, μπορεί να περάσει από το Μικρολίμανο», είπε στο υπέροχο βίντεο που έφτιαξε για να αποχαιρετήσει με τον δικό του τρόπο την οικογένεια του Ολυμπιακού.

Μπορεί από τα μάτια του να μην έτρεξε δάκρυ μπροστά στις κάμερες τουλάχιστον, άλλωστε δεν είναι και αυτός ο τύπος, αλλά μέσα του ήταν βαθιά συναισθηματικά φορτισμένος. Δεν είναι μικρό πράγμα να απολαμβάνεις τέτοια αγάπη από τον κόσμο σαν αυτή που πήρε ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες ο άξιος συμπαραστάτης του Εβάν Φουρνιέ στο Final Four.

Στρατιώτης, υπόδειγμα επαγγελματία. Δεν δημιούργησε ποτέ κανένα πρόβλημα, προσφέροντας στο μάξιμουν των δυνατοτήτων του. Και γι’ αυτά του τα χαρακτηριστικά θα μείνει στις καρδιές των «ερυθρόλευκων». Πέρα για πέρα αγαπητός.

Ο «Αλέκος» του Ολυμπιακού, ήρθε στο Λιμάνι το 2022 χωρίς να έχει ριζώσει πουθενά. Στη Χώρα των Βάσκων, απ’ όπου και έγινε κάτοικος Πειραιά, ήταν το περισσότερο που είχε μείνει κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

Στον Ολυμπιακό όμως και στην Ελλάδα βρήκε τη ζεστασιά που ζητούσε. Το κατάλληλο περιβάλλον για να χτίσει σχέσεις ζωής. Κι αν δεν βρισκόταν ο Σάσα Βεζένκοφ μπροστά του αλλά ο οποιοσδήποτε άλλος παίκτης στην Ευρώπη στη θέση του, τότε πιθανότατα δεν θα έφευγε ποτέ. Το όλο προφίλ του δεν μοιάζει με κάποιον που ανοίγει την πόρτα με την κάθε ευκαιρία.

Αν δεν έφευγε όμως τώρα, τότε πότε; Στο πικ της καριέρας του ο Άλεκ Πίτερς μπορεί να βγει μπροστά και να ηγηθεί. Και οι δύο πλευρές θα έχουν πάντα τον Πειραιά, το ΣΕΦ, τις αναμνήσεις τους. Και είναι από αυτά τα αντίο που δεν λέγονται από υποχρέωση ή «ελαφρά την καρδία» αλλά κάθε λέξη και κάθε γράμμα, έχει το δικό του βάρος. Και είναι ευγνώμονες για το γεγονός ότι μπήκε ο ένας στον δρόμο του άλλου.