Ένας προπονητής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες δεν βαράει απλά διπλοβάρδιες αλλά έχει ξεθεωθεί. Υπάρχει βέβαια και η άλλη όψη του νομίσματος που «ισχυρίζεται» πως με τόσες συμετοχές, αυξάνονται οι πιθανότητες διάκρισης.
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακού Αγώνες δεν έχουν την ίδια δημοφιλία και αναγνωρισιμότητα σε σχέση με εκείνους που διεξάγονται κάθε 4 χρόνια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και έχουν την απαρχή τους στην αρχαία Ελλάδα. Αθλήματα και αγωνίσματα με μικρότερη απήχη στο ευρύ κοινό, δίχως όμως να σημαίνει αυτό πως δεν υπάρχουν και οι φανατικοί. Ή οι πιστοί ακόλουθοι.
Αυτήν την περίοδο λοιπόν σε Μιλάνο και Κορτίνα της Ιταλίας διεξάγονται οι 25οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, υποψηφιότητα που κέρδισε την Στοκχόλμη. Ανάμεσα στα αγωνίσματα του προγράμματος, συναντά κανείς το καλλιτεχνικό πατινάζ που αποτελεί μέρος των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων από το 1928.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει λοιπόν η ιστορία ενός 38χρονου χορογράφου/προπονητή από τη Γαλλία, ονόματι Μπενουά Ρισό, ο οποίος δούλεψε με ούτε λίγο ούτε πολύ 16 αθλητές (!) από 13 διαφορετικές χώρες για το μεγάλο γεγονός. Συμπεριλαμβανομένων μεγάλων ονομάτων του χώρου όπως του Γκογκόλεβ από τον Καναδά.
Το πρόβλημα στη δική του περίπτωση είναι πως κάποιες φορές οι αθλητές του αγωνίζονται ο ένας μετά τον άλλον οπότε πρέπει να… τρέξει για να αλλάξει τα διακριτικά που φοράει ανάλογα με τον χορευτή που βρίσκεται στο… πάλκο.
«Όταν δουλεύεις με κάποιον που έχει σπόνσορα την Prada για παράδειγμα και μετά πρέπει να κάνεις μία γρήγορη αλλαγή μέσα σε δευτερόλεπτα γιατί ο επόμενος αθλητής στο πρόγραμμα είναι και πάλι δικός σου και έχει χορηγική συμφωνία με κάποιον άλλο οίκο μόδας, είναι σαν να βγαίνεις από τον έναν αθλητή και ότι έχει κάνει, για να επικεντρωθείς στον άλλο.»
