Ένας δάσκαλος του μπάσκετ που έχει αφήσει το αποτύπωμά του σε όλες τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Με άλλες συνδέθηκε περισσότερο και με άλλες λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση πάντως άφησε πίσω του παρακαταθήκη. Ο άνθρωπος που από το μακρινό για ρεκόρ και επιτεύγματα 2010, έχει στην κατοχή του ένα ρεκόρ καθόλα τιμητικό που φαίνεται πως θα πιάσει… αράχνες, παρότι έχει μείνει μακριά από τους πάγκους την τελευταία 7ετία (702 παιχνίδια στην Α1).
Ο λόγος για τον «μίστερ» Σούλη Μαρκόπουλο που σημείωσε την δική του διαδρομή στις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Η πλέον χαρακτηριστική μορφή της «πορτοκαλί θεάς» στην πόλη, παραμονές του δεύτερου τελικού του ΠΑΟΚ με την Μπιλμπάο (29/4, 21:00), ανέσυρε μνήμες και έδωσε το… στίγμα στους Betarades και το Ole.gr.
Το ντεμπούτο το στο «τιμόνι» ομάδας στην Α’ Εθνική, την ομάδα που γαλουχήθηκε και μεγάλωσε μαζί της τον Δημόκριτο, «χάνεται» στο μακρινό 1978-79. Όταν έχεις στο ενεργητικό σου μία τόσο μακρά διαδρομή στους πάγκους, έχεις δώσει και άλλες τόσες αφορμές για να σε θυμούνται.
Ο γεννημένος το 1949 Σούλης Μαρκόπουλος πάντως, άφησε πίσω του κυρίως σεβασμό. Για την αφοσίωση που έδειξε σε όσες ομάδες κι αν βρέθηκε στο τιμόνι τους. Και ως γνωστόν ο σεβασμός κερδίζεται, δεν απαιτείται. Με πράξεις και όχι λόγια.
Όπως συνέβη με τον ίδιο και τον οργανισμό του ΠΑΟΚ το 2014 στην τελευταία του από τις τρεις συνολικά θητείες στο «τιμόνι» του Δικεφάλου και την πιο μεγάλη σε διάρκεια. Τότε που ο Ολυμπιακός είχε κινήσει τις διαδικασίες για να αντικαταστήσει τον Γιώργο Μπαρτζώκα με τον Σούλη Μαρκόπουλο, ο οποίος δεσμευόταν με συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, και παρότι αρχικά η διοίκηση των Θεσσαλονικέων είχε ανάψει το πράσινο φως, πήρε πίσω την απόφασή της.
Και ο Έλληνας τεχνικός αν και είχε μπροστά του την μεγαλύτερη πρόκληση της προπονητικής του καριέρας αναλαμβάνοντας τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και θα μπορούσε να να το παέι στα άκρα βγαίνοντας από το συμβόλαιό του μέσω προσφυγών για τα χρωστούμενά του, εκείνος αποφάσισε να σεβαστεί την απόφαση του ΠΑΟΚ και να παραμείνει στο τιμόνι του «Δικεφάλου».
Τι κοινό όμως διαθέτει εκείνος, με τον Σάκη Λάιο και τον άλλοτε βοηθό του, Παντελή Μπούτσκο; Το βράδυ της 29ης του Απρίλη 2026, μπορούν να συγκαταλέγονται στο ίδιο κλαμπ των «υπηρεσιακών» που κατέκτησαν τρόπαιο με τον ΠΑΟΚ.
Το 1994 ο Σούλης Μαρκόπουλος ανέλαβε τα ηνία μετά το διαζύγιο με τον Ίβκοβιτς οδηγώντας τον «δικέφαλο» στην κατάκτηση της τελευταίας ευρωκούπας στους διπλούς τελικούς με την πολύ ισχυρή Στεφανέλ Μιλάνο για το Κύπελλο Κόρατς, ενώ λίγους μήνες αργότερα ο Σάκης Λάιος που κάθισε στον προπονητικό θώκο μετά την απομάκρυνση του Ντράγκαν Σάκοτα που είχε εμπιστευτεί ο ΠΑΟΚ, οδήγησε τους Θεσσαλονικείς στην κατάκτηση του Κυπέλλου επί του Πανιωνίου.
Στις μέρες μας, την ευκαιρία να επαναλάβει την ιστορία έχει ο Παντελής Μπούτσκος που συνέχισε το έργο του Γιούρι Ζντοβς, λειτουργώντας ως «γέφυρα» στις δύο εποχές του ΠΑΟΚ.
Λίγες ώρες πριν τον μεγάλο δεύτερο τελικό της παρέας του Μπέβερλι στην Ισπανία και το Μπιλμπάο, ο Σούλης Μαρκόπουλος δέχθηκε με χαρά να μοιραστεί σκέψεις και συναισθήματα για το παρόν και το μέλλον του ΠΑΟΚ.
Για την μπασκετική Θεσσαλονίκη που «θυμίζει μέρες 80’s και 90’s αλλά χρειάζεται υπομονή και κινήσεις στη σωστή κατεύθυνση», για την «παρακαταθήκη» που αφήνει πάντοτε ένα τρόπαιο, την διοίκηση Μυστακίδη που μπορεί να λειτουργήσει ως «εγγυήτρια» και το «μυστικό» της τότε επιτυχίας του ΠΑΟΚ.
Αναλυτικότερα η συνέντευξη με τον Σούλη Μαρκόπουλο…
- Πώς και πήρε ένας προπονητής που είχε μία ιδιαίτερα παραγωγική τριετία ως head coach στον Ηρακλή και έδειχνε ότι όλο το μέλλον ήταν μπροστά του, την απόφαση να γίνει βοηθός το 1990;
«Όταν εγώ πήγα στον ΠΑΟK είχα πολλά χρόνια προϋπηρεσίας στην Α1. Και απλώς θέλησα να πάω για να δω σε ανώτερο επίπεδο που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή η ομάδα του ΠΑΟΚ, πώς δουλεύει ένας σύλλογος όταν βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο. Ήταν πιστεύω μία πολύ καλή εμπειρία για μένα και γι’ αυτό το αποφάσισα να πάω εκείνη τη στιγμή που μου δόθηκε η ευκαιρία και με ήθελε ο ΠΑΟΚ.
- Τα δύο από τα τρία τελευταία τρόπαια του ΠΑΟΚ (μαζί με το Κύπελλο του 1999), έχουν ένα κοινό στοιχείο που πάει να επαναληφθεί! Κατάκτηση Κούπας με «υπηρεσιακό» προπονητή! Εσάς, τον Λάιο και τώρα φλερτάρει να το κάνει και ο Παντελής Μπούτσκος…
«Το θέμα είναι όταν βρεθείς σε μια ομάδα που έχει τα φόντα για να πετύχει αυτό το στόχο και δημιουργηθούν οι ανάλογες συνθήκες και καταστάσεις, επειδή υπάρχουν μεγάλοι παίκτες που μπορούν να φέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα εντός του αγωνιστικού χώρου, τότε όλο είναι πιθανά.»
- Πώς ήταν εκείνοι οι μήνες της ανάληψης της τεχνικής ηγεσίας; Δεν ξέρω αν ήταν και ξαφνική…
«Να σας πω την αλήθεια ότι εγώ είχα την εμπειρία των ομάδων της Α1. Ήξερα τον τρόπο με τον οποίο μπορείς να διαχειριστείς κάποιες καταστάσεις αλλά σίγουρα οι παίκτες που βρήκα στον ΠΑΟΚ, είχαν τελείως διαφορετικό επίπεδο. Παίκτες οι οποίοι ο καθένας ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Με πολλούς αγώνες στην πλάτη του, παιχνίδια μεγάλης έντασης και παιχνίδια τα οποία ο παίκτης πρέπει να βάλει την προσωπικότητά του και το δικό του ταπεραμέντο μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να πετύχει η ομάδα που θέλει. Βέβαια πάντα η βοήθεια του προπονητή είναι πάρα πολύ μεγάλη γιατί ακόμα και ο πιο μεγάλος παίκτης, πρέπει να σταθεί δυνατός στα πόδια του μέσα στο γήπεδο για να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα του. Σε αυτό είναι υπεύθυνος ο προπονητής, να βρει τον τρόπο πώς θα κάνει τον παίκτη να αισθάνεται ότι είναι αυτός γίγαντας απέναντι στον αντίπαλό του.»
- Πώς θα χαρακτηρίζατε το σύνολο με Πρέλεβιτς, Μπέρι, Κόρφα κλπ.; Ήταν το πιο ταλαντούχο που προπονήσατε;
«Ήταν παίκτες με πολύ μεγάλο ταπεραμέντο και φοβερά προσόντα. Πάνω απ’ όλα όμως ήταν παίκτες που είχαν καταδεχτεί να ακούσουν οτιδήποτε παρόλο που ήταν μεγάλοι παίκτες. Δεν έλεγαν είτε καταλάβαινες από το στυλ τους ότι ‘εγώ έχω προπονηθεί με αυτόν, ή έπαιξα εκεί. Ακούγανε και το παραμικρό και καταλάβαιναν ότι αυτό ήταν προς το συμφέρον της ομάδας και αμέσως προσπαθούσαν να το αφομοιώσουν μέσα στο γήπεδο.»
«Η Σκαβολίνι νόμιζε ότι είχε τελειώσει η πρόκριση στην Ιταλία και ήρθε χαλαρή»
- Ήταν η ρεβάνς με τη Σκαβολίνι στο Αλεξάνδρειο επιστρέφοντας από το -16 του πρώτου αγώνα, μία από τις καλύτερες εμφανίσεις ομάδας που έχετε κοουτσάρει;
«Πιστεύω ότι ο τελικός στην Τεργέστη ότι ήταν πιο δυνατός. Με την Σκαβολίνι ναι μεν φέραμε ένα αποτέλεσμα που δεν πίστευε κανείς αλλά η Σκαβολίνι πιστεύω ότι δεν ήρθε τόσο συγκεντρωμένη. Νόμιζε ότι είχε τελειώσει στην Ιταλία η πρόκριση και ήρθαν εδώ πολύ χαλαροί. Εξάλλου δεν άλλαξαν καθόλου τον τρόπο παιχνιδιού τους. Εμείς ήμασταν προετοιμασμένοι από το πρώτο παιχνίδι να κάνουμε πράγματα τα οποία θα τους δημιουργούσαν πρόβλημα. Πίεσαμε πάρα πολύ τα γκαρντ τους μακριά από τη ρακέτα. Αυτοί στο παιχνίδι τους είχαν ένας συνδυασμό παίζοντας 2-3, 2 γκαρντ και τρεις στην ευθεία γραμμή κάτω στην baseline. Ένα παιχνίδι περισσότερο με κινήσεις σέντερ φόρ κοντά στη ρακέτα.
Μεγαλώσαμε τις αποστάσεις και έτσι δημιουργήθηκαν οι πιθανότητες για εμάς να κλέψουμε μπάλες και να φύγουμε στον αιφνιδιασμό κάτι που μας βοήθησε να βάλουμε εύκολα καλάθια και να πετύχουμε το στόχο μας.»
- Εντάξει και οι 38 πόντοι διαφοράς όμως είναι 38 πόντοι…
«Όταν περάσαμε τους 16 περίπου στους 20, η αντίπαλη ομάδα είχε καθίσει, δεν το πίστευε. Εξάλλου πάντα αυτή η ομάδα εκείνης της περιόδου (σ.σ. ΠΑΟΚ), από τη στιγμή που αποφασίζαμε να παίξουμε λίγο πιο γρήγορα από ό,τι παίζαμε κάτι σαν τα παιχνίδια που παίζουν σήμερα οι ομάδες που τρέχουν περισσότερο στο γήπεδο, ήταν κάτι πρωτόγνωρο και δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει η Σκαβολίνι.»
- Ποιες μνήμες έχετε πιο έντονες από εκείνους τους διπλούς τελικούς με τη Στεφανέλ;
«Πιστεύω πως ήταν πάρα πολύ δυνατά παιχνίδια. Παιχνίδια τα οποία έπρεπε να βάλεις πάρα πολύ το μυαλό σου και τις σκέψεις σου. Οι παίκτες έπρεπε να δείξουν μεγάλο πνεύμα και συγκέντρωση μέσα στο παιχνίδι και νομίζω ότι το είχαμε κατά το μεγαλύτερο διάστημα. Παρόλο που ο αντίπαλος είχε πάρα πολύ δυνατούς παίκτες εγνωσμένης αξίας, οι οποίοι έπαιζαν στη μεικτή Ευρώπης. Εμείς βρήκαμε τον τρόπο, είχαμε καλύτερη χημεία πιστεύω, μας βοήθησε και ο τρόπος με τον οποίο παίξανε στο δεύτερο παιχνίδι οι αντίπαλοι και πετύχαμε τον στόχο μας.»
- Τον πανικό στον Λευκό Πύργο με την επιστροφή του Κυπελλούχου Κόρατς, τον θυμάστε ακόμα;
«Αυτές είναι μνήμες που δεν ξεθωριάζουν από το μυαλό κανενός.»
«Ο τωρινός ΠΑΟΚ έχει ό,τι χρειάζεται για να πετύχει τον μεγάλο στόχο»
- Πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει κάτι αντίστοιχο;
«Ναι γιατί όχι; Νομίζω ότι αυτή η ομάδα του ΠΑΟΚ έχει πάρα πολύ καλούς παίκτες. Όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο αλλά και φοβερή χημεία. Έχουν φοβερή θέληση, έχουν φοβερό πάθος για να πετύχουν ένα μεγάλο στόχο.
Υπάρχει μια καινούργια διοίκηση η οποία υπόσχεται να φέρει τον ΠΑΟΚ σε πολύ υψηλά επίπεδα και όλη αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δημιουργεί όλη αυτή την κατάσταση, οι παίκτες να προσπαθούν και η ομάδα γενικότερα και όλος ο κόσμος να πιστεύει ότι μπορεί να καταφέρει αυτό το πράγμα.
Βέβαια δεν θα είναι εύκολο παιχνίδι, θα είναι δύσκολο παιχνίδι αλλά νομίζω ότι τώρα είναι πιο δύσκολο για την ομάδα της Μπιλμπάο απ’ ό,τι είναι για την ομάδα του ΠΑΟΚ»
- Τι είναι αυτό που ενώνει τον Σούλη Μαρκόπουλο με τον ΠΑΟΚ και καθίσατε στον πάγκο του συνολικά πάνω από μία δεκαετία και σε τρεις διαφορετικές θητείες;
«Εγώ ήθελα να είμαι στη Θεσσαλονίκη, ήθελα να είμαι σε μια μεγάλη ομάδα. Ο ΠΑΟΚ με ήθελε πάρα πολύ στην ομάδα του και έτσι υπήρχε. Πρέπει και οι δύο να θέλουν για να μπορείς να κάνεις καλή δουλειά και να υπάρχει πολύ καλή συνεργασία.»
- Στη χώρα που ζούμε που ακούμε και βλέπουμε τι γίνεται με νέα παιδιά να χάνονται, μόνο εύκολο δεν είναι να έχεις καθίσει στους πάγκους και των τριών μεγάλων της πόλης! Τι είχε ο Σούλης Μαρκόπουλος και το έκανε; Ειλικρίνεια; Αφοσίωση;
«Εντάξει το θέμα είναι ότι οι πρόεδροι των σωματείων με ήθελαν, ήταν η κατάλληλη συνθήκη όταν πήγα σε αυτές τις ομάδες και αυτό σημαίνει πάρα πολλά. Και στον Ηρακλή όταν πήγα έφυγα από μια ομάδα, την ομάδα μου, δηλαδή την ομάδα που έπαιζα και γαλουχήθηκα και μεγάλωσα, τον Δημόκριτο και πήγα στον Ηρακλή, ήταν ένα φοβερό σκαλοπάτι για μένα για να ξεκινήσω την καριέρα μου σαν προπονητής σε υψηλότερα επίπεδα γιατί οι στόχοι του Ηρακλή ήταν πολύ μεγαλύτεροι από εκείνους που είχαμε εμείς στον Δημόκριτο όπου είχαμε παιδιά του σχολείου περισσότερο.»
- Θυμίζει η μπασκετική Θεσσαλονίκη μέρες δεκαετίας 80 και 90 και πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση και τον ενθουσιασμό που επικρατεί;
«Θυμίζει θα έλεγα ναι, αλλά πρέπει να γίνουν και ορισμένες πράξεις, ορισμένες ενέργειες που θα φέρουν τα ανάλογα αποτελέσματα. Δηλαδή χρειάζεται υπομονή και σωστή κατεύθυνση ώστε και οι δύο ομάδες και γιατί έχει και ο Ηρακλής που πήγε πάρα πολύ καλά φέτος, να μπορούν να θέσουν υψηλούς στόχους και να μπορούν να τους πραγματοποιήσουν αυτούς τους υψηλούς στόχους.»
- Πόσο σημαντικό είναι να μπει σε αυτήν την νέα εποχή και για το στάτους της ομάδας, με την κατάκτηση ενός τροπαίου ο ΠΑΟΚ;
«Πάντα όταν μία ομάδα φτάνει να παίζει έναν τελικό, ένας τίτλος είναι πολύ μεγάλη υπόθεση γιατί είναι παρακαταθήκη για την ομάδα που το διεκδικεί. Χρειάζονται τίτλους οι ομάδες της Θεσσαλονίκης γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχουν απομακρυνθεί από αυτούς τους στόχους.
Εξάλλου ελπίζουμε ότι με την ανακατάταξη των διοίκησης στην ομάδα του ΠΑΟΚ και την είσοδο του κ.Μυστακίδη αλλά και στην ομάδα Άρη, στο μέλλον θα δούμε η Θεσσαλονίκη πολύ καλά αποτελέσματα και πολλές μεγάλες επιτυχίες.
Δηλαδή δεν θα περνάει ανέμακτα οποιαδήποτε ομάδα της Αθήνας από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά αυτό χρειάζεται όπως είπα υπομονή, χρειάζεται πολλή προσοχή στις κινήσεις ώστε η κάθε κίνηση να έχει θετικό αποτέλεσμα, να έχει το κάτι παραπάνω και την επόμενη χρονιά να κάνεις ακόμα περισσότερα.»
- Θα δούμε ξανά τον Σούλη Μαρκόπουλο στους πάγκους;
«Ο προπονητής είναι πάντα προπονητής αλλά το να καθίσω ξανά στους πάγκους, μοιάζει πάρα πολύ δύσκολο. Είμαι μια χαρά πάντως.»
