Καλός «ο απο μηχανής θεός» Έντλερ-Ντέιβις με την δυνατή ιστορία αλλά αν δεν ήταν ο Ντι Τζέι Φάντερμπερκ τι θα είχε καταφέρει ο φετινός Ηρακλής; Ίσως τα ίδια αφού είναι σύνολο και ΟΜΑΔΑ υπό τις οδηγίες και τα πολύ όμορφα plays του Ζόραν Λούκιτς ίσως και λιγότερα.

Ο «Γηραιός» το απόγευμα της Κυριακής πέτυχε μία από τις σπουδαιότερες νίκες της σύγχρονης ιστορίας του. Όχι τόσο ως προς το διακύβευμα όσο ως προς το μήνυμα που έστειλε. Ο Ηρακλής δεν έρχεται σε λίγο όπως έγραφαν οι φίλοι του στο πρόσφατο παιχνίδι με τον «αιώνιο» αντίπαλο του Παναθηναϊκού, Ολυμπιακό, στο Ιβανόφειο αλλά ήρθε. Είναι εδώ, κραταιός και ακμαίος στην μεγάλη κατηγορία. Εκεί που ανήκει.

Οι Θεσσαλονικείς παρότι βρέθηκαν να κυνηγούν απόσταση 21 πόντων από τον Ευρωλιγκάτο Παναθηναϊκό και τους αστέρες του που νόμιζαν ότι όλα είχαν τελειώσει, έπρεπε να κάνουν αυτά που σχεδιάσαν όπως είπε ο Ντι Τζέι Φάντερμπερκ στους Betarades και το Ole.gr. «Να παίξουμε άμυνα και να είμαστε επιθετικοί. Και όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους.»

Ο Ηρακλής περίμενε το καλοκαίρι τον 28χρονο Αμερικανό από το Οχάιο που είχε έρθει αρχικώς στην Ελλάδα για λογαριασμό του Προμηθέα. Με πέρασμα από την Παρί, πριν αυτή γίνει αστεράτη, ο Φάντερμπερκ ξεμπέρδεψε από κάτι μπλεξίματα που είχε στην Πολωνία και δεν του επέτρεψαν να μπει από το ξεκίνημα της σεζόν.

Χωρίς «σκιές» όμως, ένιωσε άνετα στη Θεσσαλονίκη και τα αποτελέσματα αυτής της ασφάλειας που ένιωσε από τη στάση του Ηρακλή, φάνηκαν στο παρκέ. Αν και στην Ελλάδα είχε έρθει νωρίτερα για τον Προμηθέα, δίχως όμως να αγωνιστεί εκεί.

«Απλά δεν ήμουν ακόμα ψυχολογικά στο κατάλληλο περιβάλλον για αυτή την ευκαιρία», σημείωσε χαρακτηριστικά στην επικοινωνία που είχε με το Ole.gr, δίχως να αναφερθεί περαιτέρω σε αυτό.

Άλλωστε είναι ημέρες «φωτεινές» και χαράς αυτές για τον Ηρακλή που επικράτησε του Παναθηναϊκού για την 18η αγωνιστική της Stoiximan GBL μετά από 7690 μέρες.

«Και να φανταστεί κανείς ότι δεν ήταν το καλύτερο φετινό μας παιχνίδι πιστεύω. Θεωρώ ότι στον προημιτελικό του Κυπέλλου με την Μύκονο ήμασταν καλύτεροι», τόνισε. Και συνέχισε αφού ο λόγος ανήκει στους πρωταγωνιστές.

«Χάναμε με πολλούς και νόμιζαν (σχεδόν) όλοι ότι ήμασταν τελειωμένοι. Παρόλα αυτά το μπάσκετ είναι παιχνίδι ανατροπών. Ένιωσαν κάποια ικανοποίηση με τη διαφορά στο +21 για εκείνους αλλά όποιος έχει παίξει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, καταλαβαίνει ότι όλοι έχουμε κάποτε πέσει θύματα αυτής της νοοτροπίας.»

Αφού ξεκαθάρισε ότι δεν είχε κάποια αμφιβολία για το αν θα μετρήσει το buzzer beater της νίκης που έστειλε στον έβδομο ουρανό όλους τους Ηρακλειδείς, «αφού ήμουν δίπλα και σίγουρος. Χάρηκα για το μπλοκ στον Ναν που τον σταματήσαμε και την τελευταία επίθεση που βρήκανε την κατάλληλη εκτέλεση, ήταν πολύ έξυπνη», έπλεξε το εγκώμιο των Μωραϊτη και Λούκιτς.

«Φυσικά και μπορεί να σταθεί στον Παναθηναϊκό ο δικός μου (σ.σ. Δημήτρης Μωραϊτης). Το είδα με τα μάτια μου. Μπορεί να τα καταφέρει εκεί και μάλιστα για καιρό», τόνισε για τον αρχηγό του Ηρακλή ενώ τόνισε την ευφυία του προπονητή του και την ικανοποίησή του για τη συνεργασία τους. «Με κάνει καλύτερο κάθε μέρα που περνάει.»

Ανάμεσα στα όσα είπε ήταν και το mindset της προετοιμασίας του που έφερε το αποτέλεσμα και την «ροπαλιά» στο φινάλε.

«Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους όλων των άλλων, αλλά πιστεύω ότι ο αγώνας κυπέλλου εναντίον τους ήταν ο χειρότερος της επαγγελματικής μου καριέρας. Έτσι, ενόψει του επόμενου αγώνα, προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν πιο ξέγνοιαστος για την ημέρα και να μεταφέρω αυτή την ενέργεια στο παιχνίδι. Είπα στον εαυτό μου ότι είναι αδύνατο να παίξω χειρότερα από τον προηγούμενο, οπότε απλώς πήγαινε να διασκεδάσεις και να είσαι ο εαυτός σου.

Ένα πράγμα που ξέρω πώς να κάνω είναι να σκοράρω. Δεν έχω καμία ανησυχία για αυτό ή αν συνεχιστεί. Είμαι ικανός να βάλω 30 πόντους, αλλά αν κερδίσουμε και έχω 9 πόντους τότε είμαι χαρούμενος. Δεν χρειάζεται να ανησυχώ. Επίσης, δεν έχω πραγματικά προσωπικούς στόχους για τη σεζόν εκτός από το να παραμείνω συγκεντρωμένος στο μπάσκετ.»

Κλείνοντας αποθέωσε τον κόσμο του Ηρακλή με τον οποίο οι πρωταγωνιστές έγιναν ένα. «Τους λατρεύω τους έχω στην καρδιά μου. Μοιάζουν με τους φαν που είχα στην προηγούμενη ομάδα μου. Και οι δύο εξαιρετικά τρελοί, επικριτικοί και πιστοί στις αθλητικές τους ομάδες, κερδίζουν, χάνουν ή έρχεται ισοπαλία το ματς. Τους αγαπώ.»