Σε αυτήν την ευρύτερη σφαίρα της δημοσιογραφίας που κλυδωνίζεται – πολλές φορές όχι άδικα – εδώ και χρόνια, οι υπερβολές και οι μεταφορές είναι… μέρος του παιχνιδιού. Σχεδόν αναγκαίες θα έλεγε κανείς. Πομπώδεις τίτλοι, περιεχόμενο «φουσκωμένο» ίσως για να δώσει στόμφο. Όχι παραπλαντικό αλλά μεγαλοπρεπές. Ό,τι συμβαίνει όμως με την Εθνική ομάδα πόλο ανδρών και γυναικών, είναι μία άλλη ιστορία.
Και όχι δεν είναι υπερβολή να το βροντοφωνάξει η ελληνική υδατοσφαίριση που πλέον βρήκε με τόσο κόπο και μόχθο το κομμάτι του παζλ που της έλειπε. Το εθνικό μας άθλημα, η Επίσημη Πετυχημένη.
«Κανείς δεν θα κοιμηθεί εύκολα το βράδυ», είπε στιγμές μετά τον χαμένο ημιτελικό με την Ουγγαρία ο Ντίνος Γενηδουνιάς που βγήκε μπροστά και είπε την αλήθεια. Διότι αυτή είναι προαπαιτούμενο για αυτήν την Εθνική ομάδα. Κι ας πονάει ορισμένες φορές, κι ας έχει «τσούξει».
Έτσι αντιμετώπιζαν ανέκαθεν οι πρωταγωνιστές στο νερό την εκάστοτε κατάσταση. Στον πρωταθλητισμό, οι χαρές είναι νομοτελειακά λιγότερες από τις λύπες που τραβούν μάλιστα σε διάρκεια. Και τα παλικάρια αυτά το έχουν βιώσει στο πετσί τους μέχρι να έρθει η στιγμή που η ελληνική σημαία εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε βάθρο νικητών ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.
Η (κάθε) ουλή μπορεί να μοιάζει με εξωτερική σχισμή και εκδορά, στην πραγματικότητα όμως έχει βαθύτερη επίδραση. Κι αυτό «καθρεφτιζόταν» στο σύνολο αυτό για πολλά χρόνια, μην μπορώντας να διαχειριστεί μία… στραβή σε παιχνίδι χιαστί.
«Η διαχείριση της ψυχολογίας» όπως είπε και σε μια δήλωσή του ο Θοδωρής Βλάχος αυτές τις μέρες, ήταν ανέκαθεν στην κορυφή της λίστας των «to do» ως προς την επίλυσή τους. Κι όπως έδειξε η ιστορία σε Βουδαπέστη και Σιγκαπούρη, έχει αρχίσει να το καταπολεμά το «φάντασμα» η Εθνική ομάδα.
Το απόγευμα της Κυριακής (25/1) τα παλικάρια του Θοδωρή Βλάχου που κοιτάχτηκαν στα μάτια και είπαν «δεν γίνεται να φύγουμε απ’ εδώ με άδεια χέρια», κατάπιαν τους γείτονες Ιταλούς. Το σκιάχτρο των οποίων όχι απλά δεν τρομάζει πλέον αλλά και… ταιριάζει στη «γαλανόλευκη». Για δεύτερη φορά μέσα στο τουρνουά, η Εθνική ομάδα πόλο έκανε μία «χαψιά» την «Σετεμπέλο» και δικαιώθηκε.
Για τους κόπους και τις θυσίες τόσων και τόσων καλοκαιριών. Για το βάρος που κουβαλούσε από γενιά σε γενιά, για την Φουκουόκα, τη Σιγκαπούρη και το Παρίσι.
Να έχεις πετύχει κάτι πρωτοφανές για το ελληνικό πόλο και πάλι να μην είσαι γεμάτος. Να αισθάνεσαι ότι αφήνεις ένα κομμάτι σου στο Βελιγράδι, ότι κρατάς μια σημαντική υποσημείωση για τα προσεχώς. Γι’ αυτά που ονειρεύεσαι να αγγίξεις.
Γι’ αυτό το χρυσό είναι θέμα χρόνου και θα έρθει. Δεν τους το «φυλάει» κανείς παρά το χρωστούν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Παίκτες εγνωσμένης αξίας, γενιές ολόκληρες έρχονται και φεύγουν σε όλα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα.
Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών την τελευταία δεκαετία έχει «αποχειρετήσει» μύθους του αθλήματος. Ιερά τέρατα. Από τον Μανώλη Μυλωνάκη και τον Χρήστο Αφρουδάκη μέχρι τους πιο σύγχρονους που πρωταγωνίστησαν στο ασημένιο του Τόκυο Φουντούλη και Βλαχόπουλο. Προσωπικότητες και φυσιογνωμίες με αξία αλλά και μεγάλη επιρροή για το σύνολο.
Παρόλα αυτά, δεν είναι απλά παρούσα αναζητώντας την αίγλη της. Αλλά φροντίζει να την μεγαλώνει.
Η Εθνική ομάδα της υδατοσφαίρισης πέτυχε επιτέλους τον πολυπόθητο σκοπό της. Έβαλε στα μπαγκάζια της ένα ακόμα μετάλλιο – δεν της περισσεύουν κιόλας – και ολοκλήρωσε τον χάρτη με την μοναδική εκρρεμότητα που της απέμενε. Τον χάρτη των επιτυχιών που ΜΟΝΟ αυτή έχει φέρει στην Ελλάδα σε ομαδικό σπορ.
Με δύο παίκτες στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά, τον αρχηγό της εκτός για δύο αγώνες λόγω τιμωρίας, τον βασικό της γκολκίπερ που κατέβασε ρολά στον μικρό τελικό Μάνο Ζερδεβά, πραγματικό τείχος με κοντά στο 70% ποσοστό ευστοχίας στις αποκρούσεις, ασθενή. Και τον Στέλιο Αργυρόπουλο-Κανακάκη πρώτο σκόρερ.
Το άθλημα της μοναδικότητας. Ένα αυτόφωτο σπορ στον κυκεώνα του ελληνικού αθλητισμού που αδικεί κόσμο και κοσμάκη. Το ελληνικό πόλο αποτελεί πλεόν το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άθλημα που έχει να επιδείξει μετάλλια σε άνδρες και γυναίκες σε όλες τις ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ διοργανώσεις.
Σε αριθμό 18 για τους άνδρες…
Ασημένια (5): Ολυμπιακοί Αγώνες (2020), World Cup (1997, 2025), Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (2023), Μεσογειακοί Αγώνες (2018)
Χάλκινα (13): Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2026), Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (2005, 2015, 2022, 2025), World League (2004, 2006, 2016, 2020), Μεσογειακοί Αγώνες (1951, 1991, 1993, 2013)
Και 15 για τις γυναίκες…
Χρυσά (4): World League (2005), Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (2025, 2011), Europa Cup (2018), World Cup (2025)
Ασημένια (5): Ολυμπιακοί Αγώνες (2004), Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2010, 2012, 2018, 2022)
Χάλκινα (5): World League (2007, 2010, 2012), Μεσογειακοί Αγώνες 2018, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2024)
Οι διάσημοι για μια βδομάδα Έλληνες πολίστες και πολίστριες σε μια χώρα που λατρεύει την Εθνική καπιλεία, αποχαιρέτησαν τη σερβική πρωτεύουσα και το εντυπωσιακό τουρνουά που έκαναν με μοναδική «σκιά» τον ημιτελικό κόντρα στους Ούγγρους, με μία υπόσχεση για το εγγύς μέλλον. Η οποία είναι και η κατακλείδα για ένα σύνολο που έχει δείξει πως δεν ξεχνάει.
