«Να ακουστούν παντού τα λόγια σου» ανέφερε στην ανάρτησή του ο ΠΣΑΠΠ, με αφορμή όσα είπε ο Λάζαρος Ρότα στη φιέστα της ΑΕΚ και δεν θα μπορούσε να με βρει περισσότερο σύμφωνο.
Ο ακραίος οπισθοφύλακας της «Ένωσης» κέρδισε δικαίως το χειροκρότημα όλων, ανεξαρτήτως χρώματος. Μέσα σε στιγμές χαράς, μετά μάλιστα από την περσινή σεζόν όπου ο ίδιος πέρασε δύσκολα και «άκουσε» πολλά, θα μπορούσε να διατηρήσει το χαμόγελό του, να κάνει έναν ωραίο απολογισμό της επιτυχημένης χρονιάς που είχε με την ομάδα του και να συνεχίσει τους ξέφρενους πανηγυρισμούς.
Πριν φτάσει σε αυτά, όμως, θέλησε να πατήσει μία «παύση». Να επανέλθει στην σκληρή πραγματικότητα, διότι αυτή δεν αποτελεί έναν διαφορετικό «κόσμο», αλλά αντίθετα βρίσκεται στον ίδιο ακριβώς με τα αθλητικά δρώμενα και -πρέπει να- απασχολεί τους πάντες.
Ο Λάζαρος Ρότα μίλησε για τις αυτοκτονίες των δύο 17χρονων κοριτσιών, όχι γιατί «έπρεπε», ούτε γιατί ρωτήθηκε. Μίλησε γιατί αυτό ακριβώς ένιωθε και ήθελε να κάνει. Κι ας ήταν σε μία από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Επέλεξε να μην «κλείσει» τα μάτια. Γιατί, έτσι, εάν ακουστούν τα λόγια του, ίσως κάποιος άλλος να σωθεί.
Ο Λάζαρος Ρότα έκανε κάτι που οι περισσότεροι, εάν όχι όλοι, δεν τολμάμε. Κοίταξε ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα στα μάτια και το ανέδειξε σε όλους. Και επαναλαμβάνω, το έκανε επειδή αυτό ένιωθε μέσα στην ψυχή του, για να βοηθήσει όσους παλεύουν εσωτερικά.
Οι δηλώσεις του διεθνούς μπακ ήταν κάτι παραπάνω από λόγια. Ήταν κατάθεση ψυχής και πράγματι, πρέπει να ακουστούν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Για να ελπίσουμε, πως κάτι μπορεί να αλλάξει.
Ο Λάζαρος Ρότα έδειξε πως ο MVP, πολλές φορές, μπορεί να έρθει και μετά το τέλος ενός αγώνα. Και τότε, η υπόκλιση είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.
Κλείνω αυτό το κείμενο με τα λόγια του 28χρονου διεθνούς ποδοσφαιριστή στην κάμερα της Cosmote TV και τον Πάνο Μάλαμα, διότι αυτά πρέπει να ακουστούν και αυτά πρέπει να μείνουν.
«Πριν μου πείτε κάτι, θέλω να πω κάτι που έχει πολύ πιο μεγάλο σκοπό από αυτές τις δηλώσεις και αυτές τις ερωτήσεις που θα μου κάνετε. Και θέλω να παιχτεί παντού, γιατί έχει πολύ μεγάλο σκοπό. Θα ήθελα δύο λεπτά από το χρόνο σας και μετά μπορείτε να με ρωτήσετε ό,τι θέλετε. Ελπίζω έστω και ένα στα εκατό να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους στους οποίους αναφέρομαι.
Είναι πολύ τρομακτικό να χάνονται νέες ψυχές. Είναι ακόμα πιο τρομακτικό ότι μέχρι αυτή τη στιγμή, αυτές οι ψυχές δείχνουν ότι είναι οι πιο ευτυχισμένες, οι πιο χαρούμενες και οι πιο δυνατές, δίχως κανείς να καταλαβαίνει το πώς νιώθουν μέσα τους.
Ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι συνδεδεμένα και όλοι είναι συνδεδεμένοι, αλλά μέσα τους είναι φοβισμένοι, εξαντλημένοι και πιεσμένοι στο να αποδείξουν ότι είναι καλά και δυνατοί. Ίσως και εμείς καμιά φορά, όταν αναφερόμαστε και ρωτάμε κάποιον το πώς νιώθει και το αν είναι καλά, να τον ρωτάμε αληθινά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά, ίσως κάνει τον άνθρωπο αυτόν να νιώσει ότι δεν είναι βάρος και ότι είναι σημαντικός.
Και τέλος, για να μην μακρηγορώ, θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτούς τους ανθρώπους: Μην πάρετε μια απόφαση η οποία είναι μόνιμη και δεν έχει γυρισμό, για έναν πόνο ο οποίος με τη βοήθεια κάποιου μπορείς να τον ξεπεράσεις. Nομίζω πρέπει να σεβαστείς τη ζωή σου και να ρωτήσεις κάποιον ή να ζητήσεις βοήθεια, νομίζω είναι το παν.
Συγγνώμη που πήρα έστω και δύο λεπτά από το χρόνο σας, γιατί πρόσφατα μου έτυχε και ένα περιστατικό στο οποίο βοήθησα εγώ ένα κοριτσάκι, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που καθημερινά, σιωπηλά μέσα τους, παλεύουν καθημερινά με τον εαυτό τους. Μην το κάνουν αυτό στον εαυτό τους. Νομίζω το σημαντικότερο πράγμα που έχουμε είναι η ζωή και πρέπει να της δίνουμε αξία».
