Κόσμος έρχεται στον Πειραιά. Άλλοι μένουν βάζοντας τη… σφραγίδα τους κι άλλοι αποχωρούν, αφήνοντας μία κάποια παρακαταθήκη. Περισσότερο ή λιγότερο έντονο το σημάδι. Έως και αχνό.
Ανάμεσα τους υπάρχουν κάποιες φιγούρες σταθερές, ακλώνητες. Όπως ο Σακίλ ΜακΚίσικ που έδειχνε το περασμένο καλοκαίρι με το ένα πόδι εκτός Πειραιά και με το άλλο να πατάει στην απόσυρση. Κι όμως είναι ακόμα εδώ, κι αυτόν τον χειμώνα να παλεύει με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις πάμπολλες πλέον παραστάσεις του για να πιει επιτέλους… νερό από την πηγή.
Γι’ αυτήν την κληρονομιά που χρειάζεται την απαραίτητη σφραγίδα έκανε λόγο στους Betarades μετά την ολοκλήρωση της πολύ απαιτητικής αναμέτρησης του Ολυμπιακού με τον Ερυθρό Αστέρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για την 28η αγωνιστική της Euroleague.
Ένα διάστημα αρχής γεννομένης λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, το οποίοι οι Πειραιώτες γύρισαν εμφανώς τον διακόπτη και έκαναν αποφαστιστικό βήμα για την κατάκτηση μιας θέσης που οδηγεί στο πλεονέκτημα της έδρας στα playoffs.
Ο Σακίλ ΜακΚίσικ το βράδυ της Πέμπτης (12/2) ήταν ο πιο έμπειρος του «ερυθρόλευκου» ρόστερ, ο πιο αμετακίνητος. Εκείνος με τα περισσότερα συναπτά έτη στην «πλάτη» του στην ομάδα του Λιμανιού, εν τη απουσία του αρχηγού Κώστα Παπανικολάου.
Χωρίς εγωισμούς και ατομικιστικές συμπεριφορές, ο «πυραυλοκίνητος» Αμερικανός εξακολουθεί να αποτελεί κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό. Βασική αιτία μαζί με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ της κατάκτησης του πρωταθλήματος πριν από μερικούς μήνες.
Μπορεί η προσφορά του ΜακΚίσικ στον σύλλογο και τα πιο δύσκολα που προηγήθηκαν να παίζει έναν ρόλο, πλην όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι ακόμα κι έτσι εξακολουθεί να έχει σημαντικό ρόλο στο «ερυθρόλευκο» ροτέισον.
Με τον Γιώργο Μπαρτζώκα πλέον έχουν φάει… ψωμί κι αλάτι. Τον εμπιστεύεται με κλειστά μάτια. Με τους συμπαίκτες του το ίδιο. Συνεπώς το μόνο που μένει για να ολοκληρωθεί επιτυχημένα αυτός ο κύκλος του «κρυμμένου θυσαυρού», είναι ο Σακίλ ΜακΚίσικ και η υπόλοιπη παρέα, να ακολουθήσουν το μονοπάτι μέχρι τέλους.
Κουρασμένος από το βεβαρυμένο αγωνιστικό πρόγραμμα και το πολύ ανταγωνιστικό ματς με τον Ερυθρό Αστέρα που παιζόταν μέχρι το τελευταίο λεπτό, ο Σακίλ ΜακΚίσικ συμφώνησε με τον προπονητή του αναφορικά με τα… ζόρια που βάζει αυτή η εκδοση των Σέρβων.
«Είναι μια πραγματικά καλή ομάδα, πολύ δυνατή. Για κάθε ομάδα στην Ευρώπη είναι δύσκολο να παίξει εκτός έδρας, οπότε τους αξίζουν συγχαρητήρια για την προσπάθεια που έκαναν απόψε, γιατί δεν παραδόθηκαν.»
Οι Πειραιώτες χρειάστηκε να «σκαρφωαλώσουν» και πάλι πάνω από τους 90 πόντους για να πανηγυρίσουν (92-86), γεγονός που έχουν κάνει… ταρίφα πλέον. Τούτη τη φορά με… βροχή τριπόντων αφού εκτέλεσαν εννιά παραπάνω μακρινά σουτ απ’ ότι μέσα από τη γραμμή των 6,75μ. (35 έναντι 26) και βρήκαν στόχο στο 40% αυτών.
«Έχουμε πολύ καλούς σουτέρ κι αν πάρουμε ‘φωτιά’ σε αυτό το γήπεδο, είναι δύσκολο για οποιονδήποτε να μας κερδίσει. Κάποιες φορές γυρίσαμε την μπάλα, κάποιες φορές απλώς ήταν θέμα ταλέντου. Έχουμε τρομερή ομάδα, οπότε δεν με εκπλήσσει.»
Η φάση βέβαια που ξεχώρισε Αλλά απόψε συνέβη και κάτι ασυνήθιστο, και μιλάω για το σούπερ κάρφωμα του Σάσα Βεζένκοφ. Σου «πήρε» τη φήμη.
Δεν ήταν δικό μου, γιατί όταν καρφώνω σε κάποιον, είναι μπροστά μου. Ο τύπος του ήρθε από έξω, απλώς αστειεύομαι. Είμαστε έκπληκτοι στον πάγκο, δεν το πιστεύαμε. Το έχουμε δει μερικές φορές στις προπονήσεις, αλλά εκείνος αποφάσισε να καρφώσει, οπότε μπράβο του.
Όλα εδώ έχουν αλλάξει, αλλά ο Σακίλ ΜακΚίσικ είναι ακόμα εδώ. «Απλώς εκπληρώνω τον ρόλο μου. Χωρίς εγωισμό, χωρίς ζήλια, απλώς έρχομαι και κάνω τη δουλειά μου. Είναι ένα από αυτά τα πράγματα όπου θα δούμε τι θα συμβεί. Στα playoffs οφ της EuroLeague, ελπίζουμε να κερδίσουμε την EuroLeague για να εδραιώσουμε την κληρονομιά για παιδιά σαν εμένα, τον Τομ, τον Φολ. Θέλουμε πραγματικά να το καταφέρουμε. Σάσα, Λάρι, Πίτερς… Απλώς ελπίζω να γίνει. Δεν λέω ότι το αξίζουμε, αλλά κάπως το αξίζουμε. Θα δούμε αν το αξίζουμε, ελπίζω ναι.»
Τέλος και λαμβάνοντας υπόψιν την αυθόρμητη φύση του ‘Shaq Attack’, είναι πλέον κατάλληλος να απαντήσει στο ερώτημα τι έχουν στο μυαλό τους οι παίκτες όταν βλέπουν τόσους δημοσιογράφους έξω από τα αποδυτήρια, έτοιμους να πάρουν ένα σχόλιο και έναν δυνατό τίτλο.
«Εννοώ, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι σαν να ψάχνετε για χρυσό. Μπορεί να έχετε τύχη ή όχι. Παλιά έδινα περισσότερες ατάκες, αλλά τώρα δεν έχω την ενέργεια γι’ αυτό. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να σου δώσουν καλά πράγματα, αλλά όχι πια εγώ. Ίσως, δεν ξέρω… δεν ξέρω.»
